Кіріспе

United States v. E. C. Knight Co., 156 U. S. 1 (1895), сондай-ақ "Шәкәр Траст ісі" ретінде белгілі, Шерман монополияға қарсы заңы бойынша монополияға қарсы шаралар қолдану үшін АҚШ федералдық үкіметінің өкілеттігін күрт шектеген АҚШ Жоғарғы Сотының ісі болды. Бас судья Мелвилл Фуллердің көпшілік пікірінде, Сот АҚШ Конгресі өндірісті реттеу құқығына ие емес деп шешті, осылайша өндіріс монополияларына қарсы заңдық шаралар қабылдау құқығын штат үкіметтеріне берді. Бұл іс күшін жойған жоқ, бірақ Swift & Co. v. United States және одан кейінгі істерде Сот Конгрестің мемлекетаралық саудаға әсер ететін өндірісті реттеуге құқығы бар екенін мәлімдеді.

Іс

1892 жылы Американдық қант өңдеу компаниясы Е.С. Найт компаниясын және басқа да бірнеше компанияны бақылауына алды, нәтижесінде американдық қант өңдеу өнеркәсібінің 98% монополиясы құрылды. АҚШ президенті Гровер Кливленд екінші президенттік мерзімінде (1893–1897) ұлттық үкіметке Шерман монополияға қарсы заңының талаптарына сәйкес Найт компаниясына қарсы сотқа шағымдануды тапсырды, мақсаты – компанияны сатып алуға жол беруді болдырмау. Сот алдында тұрған мәселе: «Шерман монополияға қарсы заңы тауар өндірісіндегі және оның таратылуындағы монополияны шектеуге қабілетті ме?»

Шешім

1895 жылғы 21 қаңтарда қабылданған және Бас судья Мелвилл Вестон Фуллер жазған соттың 8–1 шешімі үкіметке қарсы болды. Сот төрешісі Джон Маршалл Харлан келіспеді. Сот "осы мәміленің нәтижесінде тіршілікке қажетті тауарларды өндіруде монополия құрылды" деген тұжырым жасады, бірақ "бұл актінің ережелерімен тоқтатылмайды" деп шешті. Сот өндіріс, осы жағдайда, қайта өңдеу – бұл жергілікті қызмет екенін, мемлекетаралық сауданы реттеу құзыретіне жатпайтынын анықтады. Фуллер былай деп жазды:

Коммерцияға жататын нәрсе АҚШ-тың құзыретінде, ал коммерцияға жатпайтын нәрсе – штаттың полициялық билігінің құзыретінде болады. Әрине, белгілі бір затты өндіруді бақылау белгілі бір дәрежеде оның таратпасын бақылауды қамтиды, бірақ ол оған тек жанама түрде ғана әсер етеді. Бұл шешім өндіріс монополияларына қарсы шаралар жеке штаттар тарапынан қабылдалуын талап етті. Бұл шешім 1930 жылдардың соңына дейін күшінде болды, содан кейін сот экономиканы реттеудегі федералды үкіметтің өкілеттігіне қатысты басқаша ұстанымға келді. Өзінің келіспеушілігін білдіре отырып, Харлан "штаттардың автономиясы доктринасын ұлттық үкіметтің мұндай төтенше жағдайға жауап беру өкілеттігін жоққа шығару үшін дұрыс пайдалануға болмайды" деді. Ол Конституция Конгреске "коммерцияны реттеу үшін қажет және лайықты барлық заңдарды қабылдауға өкілеттік береді" деп мәлімдеді және МакКаллок пен Мэриленд ісін мысалға келтірді.

Кейінгі дамуы

Шешім ешқашан тікелей күштен жойылмаса да, Сот кейіннен Swift and Company v. United States сияқты бірнеше істе өз позициясынан қайтты, олар өндіріс процесінің түрлі қадамдарын коммерцияның бір бөлігі деп белгіледі. Көбінесе, E. C. Knight нақты мән-жайларымен шектелген прецедентке айналды, басқа ешқандай күші болмады.