Шропширдегі тарихи Стоксей қамалының мұражайы

Кіріспе

Шропширдегі тарихи үй-мұражай, Англия.

Стоуксей қамалы – Англиядағы ең жақсы сақталған бекінілген үйлердің бірі. Ол негізінен 13-шы ғасырдың соңында Лоуренс Лудлоу салған, алғашқы иелері де Лейси отбасының құрған бұрынғы қамалының (кейбір бөліктері бүгінге дейін сақталған) орнында тұрғызылған. Кейін ол де Верден әулетіне өтті, олар кем дегенде 1317 жылға дейін Стоуксейдің феодалдық билігін сақтады. Лоуренс Лудлоу Англияның ірі жүн саудагерлерінің бірі болды, ол қауіпсіз жеке үй салып, коммерциялық мүлік ретінде табыс табуды жоспарлады. Лоуренстің ұрпақтары 16-шы ғасырға дейін қамалда тұрды, содан кейін ол түрлі жеке меншік иелеріне өтті. 1642 жылы Англияның бірінші азамат соғысы басталғанда, Стоуксейге король Чарльз I-нің қолдаушысы Уильям Крейвен (1608–1697) ие болды. 1645 жылы роялистердің соғыс күштері жеңілгеннен кейін, парламенттік әскерлер маусым айында қамалды қоршап алып, оның гарнизонын жылдам қарсыластыруға мәжбүр етті. Парламент мүліктің бұзылуын бұйырды, бірақ қабырғаларға көп зиян келтірілмеді, бұл Болдуин отбасына 17-шы ғасырдың соңына дейін Стоуксейді тұруға мүмкіндік берді. 18-шы ғасырда Болдуиндер қамалды түрлі шаруашылық және өндіріс мақсаттары үшін жалға берді. Ол тозығына ұшырады, 1813 жылы антиквар Джон Бритон келгенде, оның "қарқынды түрде қирап бара жатқанын" байқады. 1830 және 1850 жылдары Уильям Крейвен, екінші граф, қамалды қайта жаңарту жұмыстарын жүргізді. 1869 жылы Кревеннің иелігі, сол кезде көп қарызы болған, бай өнеркәсіпші Джон Дерби Оллкрофтқа сатылды, ол 1870 жылдары ауқымды қайта жаңартудың тағы бір кезеңіне төледі. Бұл екі иесі де консервация жұмыстары кезінде қолданыстағы ғимараттарға өзгерістер енгізуді шектеуге тырысты, бұл сол кезең үшін ерекше жағдай еді. Қамал туристер мен суретшілер үшін танымал орынға айналды және 1908 жылы ресми түрде төлемақы алатын келушілерге ашылды. Оллкрофттың ұрпақтары 20-шы ғасырдың басында қаржылық қиындықтарға тап болды, сондықтан Стоуксейді ұстап тұру шығындарын жабу олар үшін қиын болды. 1986 жылы Джуэлл Магнус Оллкрофт Стоуксей қамалын Англия мұражайының қамқорлығына беруге келісті, ал ол 1992 жылы қайтыс болғаннан кейін қамал ұйымға қалдырылды. Англия мұражайы 1980 жылдардың соңында қамалды кең ауқымда қайта жаңарту жұмыстарын жүргізді. 21-шы ғасырда Стоуксей қамалы туристік орын ретінде жұмыс істеуін жалғастырып келеді, 2010 жылы 39 218 келушіні қабылдады. Тарихшы Генри Саммерсонның айтуынша, Стоуксей қамалы архитектуралық тұрғыдан "Англиядағы орта ғасырлық бекінілген үйлердің ең жақсы сақталғандарының бірі". Қамал қабырғалы, ормен қоршалған аумақтан тұрады, кіру жолы 17-шы ғасырға тән ағаштан жасалған және гипстен жасалған қақпа ғимараты арқылы өтеді. Ішкі аулада екі тас мұнарамен қоршалған тас зал және күн бөлмесі орналасқан. Залда 13-шы ғасырға тән ағаштан жасалған қабырғалы төбесі бар, ал 17-шы ғасырға тән ою-өрнектелген суреттер қақпа үйін және күн бөлмесін әшекейлейді. Қамал ешқашан маңызды әскери бекініс болу үшін салынбаған, бірақ оның стилі Солтүстік Уэльсте Эдуард I салған әлдеқайда үлкен қамалдардың бейнесін беруге арналған. Бастапқыда беделді, қауіпсіз және жайлы үй ретінде жобаланған қамал 13-шы ғасырдан бері көп өзгермеген және орта ғасырлық ғимараттардың толық жиынтығының сирек кездесетін мысалы болып табылады. Англия мұражайы мүліктің түсіндіру материалдарының мөлшерін азайтып, қамалды көбінесе жиһазсыз қалдырды.

Stokesay Castle is one of the finest surviving fortified manor houses in England, and situated at Stokesay in Shropshire. It was largely built in its present form in the late 13th century by Laurence of Ludlow, on the earlier castle (some of which still survives) founded by its original owners the de Lacy family, from whom it passed to their de Verdun heirs, who retained feudal overlordship of Stokesay until at least 1317. Laurence 'of' Ludlow was one of the leading wool merchants in England, who intended it to form a secure private house and generate income as a commercial estate. Laurence's descendants continued to own the castle until the 16th century, when it passed through various private owners. By the time of the outbreak of the First English Civil War in 1642, Stokesay was owned by William Craven, 1st Earl of Craven (1608–1697), a supporter of King Charles I. After the Royalist war effort collapsed in 1645, Parliamentary forces besieged the castle in June and quickly forced its garrison to surrender. Parliament ordered the property to be slighted, but only minor damage was done to the walls, allowing Stokesay to continue to be used as a house by the Baldwyn family until the end of the 17th century. In the 18th century the Baldwyns rented the castle out for a range of agricultural and manufacturing purposes. It fell into disrepair, and the antiquarian John Britton noted during his visit in 1813 that it had been "abandoned to neglect, and rapidly advancing to ruin". Restoration work was carried out in the 1830s and 1850s by William Craven, the second Earl of Craven. In 1869 the Craven estate, then heavily in debt, was sold to the wealthy industrialist John Derby Allcroft who paid for another round of extensive restoration during the 1870s. Both of these owners attempted to limit any alterations to the existing buildings during their conservation work, which was unusual for this period. The castle became a popular location for tourists and artists, and was formally opened to paying visitors in 1908. Allcroft's descendants fell into financial difficulties during the early 20th century, however, and it became increasingly difficult for them to cover the costs of maintaining Stokesay. In 1986 Jewell Magnus Allcroft finally agreed to place Stokesay Castle into the guardianship of English Heritage, and the castle was left to the organisation on her death in 1992. English Heritage carried out extensive restoration of the castle in the late 1980s. In the 21st century, Stokesay Castle continues to be operated as a tourist attraction, receiving 39,218 visitors in 2010. Architecturally, Stokesay Castle is "one of the best preserved medieval fortified manor houses in England", according to historian Henry Summerson. The castle comprises a walled, moated enclosure, with an entrance way through a 17th century timber and plaster gatehouse. Inside, the courtyard faces a stone hall and solar block, protected by two stone towers. The hall features a 13th century wooden beamed ceiling, and 17th century carved figures ornament the gatehouse and the solar. The castle was never intended to be a serious military fortification, but its style was intended to echo the much larger castles being built by Edward I in North Wales. Originally designed as a prestigious, secure, comfortable home, the castle has changed very little since the 13th century, and is a rare, surviving example of a near complete set of medieval buildings. English Heritage has minimised the amount of interpretative material displayed at the property and kept the castle largely unfurnished.

13-15 ғасырлар

Стоксэй атауы англосаксон тіліндегі "stoches" сөзінен шыққан, ол "мал шаруашылығы" дегенді білдіреді, сондай-ақ 12 ғасырдың басынан бері осы жерді иеленген де Сейс отбасының тегінен алынған. Стоксэйге бастапқыда де Лейси отбасы ие болған, олар өздерінің Стэнтон Лейси билігінде алғашқы Ладлоу қамалын салған. "Domesday Book" кітабында Роджер де Лейси корольдің "Stoches" иелігін ұстап тұрғаны тіркелген. Кейіннен иелік де Лейси отбасының де Сей отбасы мүшелеріне тиесілі болды, олардың аты "Сток" есіміне қосылып, бүгінге дейін белгілі болған Стоксэй атауын қалыптастырды. 1241 жылы Стоксэйдің сол кездегі иесі, Мит лорды Уолтер де Лейси қайтыс болды. Оның ұлы Гилберт одан бұрын қайтыс болғандықтан, оның кең байлығы Уолтердің немерелеріне бөлінді. Олардың бірі, Марджери, Стаффордширдегі Алтон қамалының сэр Джон де Верденіне үйленді, ол мұрагер Розия де Верден мен Теобальд ле Ботильердің ұлы болды. Марджеридің атасының иелігіндегі үлесіне Стоксэй және жақын маңдағы Ладлоу кірді, олар кейін де Вердон отбасының иелігінде болды. 1270 жылдың 1 қыркүйегінде ханзада Эдуардпен сегізінші крест жорығына қатысу үшін ақша жинау мақсатында Джон де Верден өзінің Стоксэй иелігін Филипп де Вишекотке 3 жылға жалға берді, кейін бұл мерзім Филипптің өмірінің соңына дейін ұзартылды, содан кейін ол Джон де Верденге қайтарылуға тиіс болды. Алайда, Джон 1274 жылы қайтыс болды, ал Стоксэйді оның ұлы Теобальд I де Верден мұра етті. Джонның өлімінен кейін жүргізілген тергеуде де Вердонның сол кездегі Стоксэйдегі өкілі Реджинальд де Грей болғаны анықталды. 1284 жылғы феодалдық тізімдерде Лоуренс де Лудлоу Джон де Грейдің басшылығымен бір рыцарь ақысына Стоксэй ауылын иеленгені айтылады, ал Джон оны Теобальд де Верденнің басшылығымен корольдің басшылығында ұстаған. Стоксэй қамалы 1280 және 1290 жылдары Стоксэй ауылында, өте бай жүн саудагері Лоуренс де Лудлоудың басшылығымен қазіргі түрінде салынды. Мүмкін, Лоуренс де Лудлоу мен де Вердон отбасы арасында бұрын байланыс болған, бұл оның олардың жалға алушысы болған жағдайын түсіндіруге көмектесер еді. Лоуренс де Лудлоудың әйелі, Джеймс де Одлидің қызы болды, ол Ирландияның әділет судьясы және Стаффордшир мен Шропширдің шерифі болған. Джеймс де Одли отбасы Альтонның де Вердон отбасымен тығыз байланыста болды және олардың жалға алушылары болды. Джеймстің әкесі Генри де Одли Адам де Одли мен Эмманың ұлы болды, ол Ральф/Радульфс Фитцормның қызы болды, оның немересі Алина Роберт Фитцормның қызына, де Стаффорд отбасының бірі Энгенулф де Гресліге үйленді, оның арғы атасы Роберт де Стаффорд болды. Энгенулф пен Алинаның қызы Хавиз де Греслі Генри де Одлидің екінші туысы болды, ол Бертрам III де Верденнің ұлы Генри де Верденге үйленді. Бұл Лоуренс де Лудлоудың феодалдық иесі Теобальд де Верденнің туыстарымен некеде болғанын білдіреді. Лоуренстің енесі Эла де Одли Уильям II Лонгспейдің қызы болды, оның әкесі Уильям I Лонгспей, Солсбери графы Генрих II-нің Ида де Тоснимен заңды емес ұлы болды, ол Роджер Бигодтың әйелі болды, Норфолк графы. Джон де Верденнің атасы Николас де Верден Ида мен Роджер Бигодтың сарайында тәрбиеленген. Лоуренс 1281 жылы Филипп де Вишекотттан Стоксэйді жалға алу құқығын сатып алды, мүмкін шамамен 266 фунт стерлингке, ол жүн саудасынан байлық тапқандықтан, оны оңай төлей алды. Лоуренс Уэльс шекарасынан жүн экспорттап, сату туралы келіссөздер жүргізу үшін Еуропаны аралап, Шрусбери мен Лондонда кеңселер ашты. Ол Англияның ең ірі жүн саудагеріне айналды, үкіметтің сауда саясатын қалыптастыруға көмектесті және ірі дворяндарға қарыз берді. Стоксэй қамалы Лоуренс үшін қауіпсіз жеке үй болар еді, ол аймақтағы басқа да бизнес операцияларына жақын орналасқан. Ол сондай-ақ коммерциялық иелік ретінде пайдаланылуға арналған, өйткені ол жылына шамамен 26 фунт стерлингке бағаланған, соның ішінде ауыл шаруашылығы жерлері, шалғынды жерлер, орман, су диірмендері және көгершін үйі бар еді. Найджел Паундстың айтуынша, қамал "әсем де ыңғайлы" болды, бастапқыда тұрғын үй және солтүстікке қарай мұнарадан тұрды. 1291 жылы Лоуренс патшадан қамалын нығайтуға рұқсат алды – бұл құжатты "кренеляцияға рұқсат" деп атайды, ол осы рұқсатты оңтүстік мұнараны салу үшін пайдаланған болуы мүмкін, ол әскери көрінісімен ерекшеленді және көп ұзамай қамалға қосылды. 1294 жылдың қараша айында Лоуренс Англияның оңтүстігінде теңізде суға батып қайтыс болды, ал оның ұлы Уильям Стоксэйдегі соңғы жұмыстың бір бөлігін аяқтаған болуы мүмкін. Оның Ludlow тегін қабылдаған ұрпақтары 15 ғасырдың соңына дейін Стоксэй қамалын басқаруды жалғастырды, содан кейін ол неке арқылы Вернон отбасына өтті. 1317 жылы Стоксэйді де Вердонның басшылығымен Ludlow отбасы иеленгені көрінеді. Бұл сол жылы наурыз айында алынған Теобальд II де Верденнің (Теобальд I де Верденнің ұлы) өлімінен кейінгі тергеуде көрсетілген, онда сэр Уильям де Лодлоудың мұрагерлері қайтыс болғаннан бір рыцарь ақысына Оңтүстік Стоксэйде (де Вердонның Шропширдегі басқа да иеліктерінің бірі – Тернге жақын Стоксэй) иелік ететіні айтылған. Осы уақыттан кейін ғана Стоксэй толығымен Ludlow отбасының иелігіне өтті.

Stokesay took its name from the Anglo Saxon word stoches, meaning cattle farm, and the surname of the de Says family, who had held the land from the beginning of the 12th century onwards. Stokesay was originally owned by the de Lacy family, who had built the first Ludlow Castle within their manor of Stanton Lacy. In Domesday Book, Roger de Laci is recorded as holding Stoches of the King in capite. The manor was later held under the de Lacys by members of the de Say family, whose name attached to 'Stoke' created the name Stokesay by which it is still known today. In 1241, the then lord of Stokesay, Walter de Lacy, Lord of Meath, died. His son Gilbert had predeceased him, so his extensive estates were divided among Walter's granddaughters. One of these, Margery, had married Sir John de Verdun of Alton Castle in Staffordshire, son of the heiress Roesia de Verdun and Theobald le Botiller. Margery's share of her grandfather's estates included Stokesay and a moiety of nearby Ludlow, which thereafter were held by the de Verduns. On 1 September 1270, to raise money to pay for going on the Eighth Crusade with Prince Edward, John de Verdun conveyed a tenancy of his manor of Stokesay to Philip de Whichecote for a term of 3 years, which was later extended for the term of Philip's life, when it would revert to John de Verdun. However, John died in 1274 and Stokesay was inherited by his son Theobald I de Verdun. The Inquisition Post Mortem following John's death revealed that the de Verduns' feoffee at Stokesay at the time was Reginald de Grey. In the feodaries of 1284, Laurence de Ludlow is said to hold the Vill of Stokesay for one knight's fee under John de Grey, which John held it under Theobald de Verdun, who held of the King. Stokesay Castle was largely built in its present form during the 1280s and 1290s in the village of Stokesay by Laurence de Ludlow, who was a very wealthy wool merchant. By chance there may have been earlier connections between Laurence de Ludlow and the de Verduns, which may add to the context within which he became their tenant. Laurence de Ludlow's wife was Agnes de Audley, daughter of James de Audley, Justiciar of Ireland and Sheriff of Staffordshire and Shropshire. James de Audley's family had been tenants and close associates of the de Verdons of Alton. James's father, Henry de Audley was the son of Adam de Audley and Emma, daughter of Ralph/Radulphus fitzOrm whose niece Alina, daughter of Robert fitzOrm, had married Engenulph de Gresley, one of the de Stafford family whose great grandfather was Robert de Stafford. Engenulph and Alina's daughter Hawise de Gresley was Henry de Audley's 2nd cousin; she had married Henry de Verdun, son of Bertram III de Verdun. This means that Laurence de Ludlow was related by marriage to cousins of his feudal lord Theobald de Verdun. Laurence's mother in law Ela de Audley was the daughter of William II Longespée, whose father William I Longespée, Earl of Salisbury was the illegitimate son of Henry II by Ida de Tosny, who became the wife of Roger Bigod, Earl of Norfolk. John de Verdun's grandfather, Nicholas de Verdun had been brought up at the court of Ida and Roger Bigod. Laurence bought the tenancy of Stokesay from Philip de Whichecote in 1281, possibly for around £266, which he could easily have afforded, as he had made a fortune from the wool trade. Laurence exported wool from the Welsh Marches, travelling across Europe to negotiate sales, and maintaining offices in Shrewsbury and London. He had become the most important wool merchant in England, helping to set government trade policies and lending money to the major nobility. Stokesay Castle would form a secure personal home for Laurence, well positioned close to his other business operations in the region. It was also intended to be used as a commercial estate, as it was worth around £26 a year, with of agricultural land, of meadows, an expanse of woodland, along with watermills and a dovecot. The castle was, as Nigel Pounds describes it, "both pretentious and comfortable", initially comprising living accommodation and a tower to the north. In 1291 Laurence received permission from the King to fortify his castle a document called a licence to crenellate and he may have used this authority to construct the southern tower, which had a particularly martial appearance and was added onto the castle shortly afterwards. In November 1294 Laurence was drowned at sea off the south of England, and his son, William, may have finished some of the final work on Stokesay. His descendants, who took the Ludlow surname, continued to control Stokesay Castle until the end of the 15th century, when it passed into the Vernon family by marriage. It appears that in 1317, Stokesay was still being held by the Ludlows under the de Verduns. This is shown by the Inquest Post Mortem of Theobald II de Verdun (son of Theobald I de Verdun), taken in March of that year, which gives the Heirs of Sir William de Lodlowe as holding of the deceased a knight's fee in Southstoke ('north Stoke' was one of the de Verdun's other manors in Shropshire, Stoke on Tern). It was only sometime after this date that Stokesay finally passed entirely into the possession of the Ludlow family.

XVI-XVII ғасырлар

Стоуксей қамалы 1563 жылы Томас Верноннан оның немересі Генри Вернонға өтті. Отбасы пэрлік мәртебеге ие болуды үміттенеді және, мүмкін, соның салдарынан, осы кезеңде алғаш рет бұл мүлік "қамалдай" атала бастады. Жаңа иесі, сэр Джордж Мейнуаринг, 1620 жылы инвесторлар тобы арқылы мүлікті Лондонның бұрынғы мэрі, бай жесір Елизавета Крейвенге 13 500 фунт стерлингке сатты. Стоуксей маңындағы жерлер енді құнды болды, жылына 300 фунттан астам кіріс әкелді. Елизаветаның ұлы Уильям Стоуксейде аз уақыт өткізді және 1640 жылдары оны Чарльз Болдуин мен оның ұлы Самуилге жалға берді. Ол 1640 және 1641 жылдары қақпа үйін қайта салды, бұл шамамен 533 фунт стерлингке бағаланды. 1642 жылы король Карл I-нің жақтастары мен Парламент арасында Англияда Азамат соғысы басталды. Корольдік жақтас Уильям соғыс жылдарында Гаагадағы Елизавета Стюарт сарайында болды және корольдің соғыс жолына үлкен қаржылай көмек берді. Вильгельм қамалда гарнизон орнатты, онда Болдуиндер де роялистер болды, және қақтығыс күшейген сайын Шропшир графтығы роялистерге көзқарасы жағынан жақындады. Осыған қарамастан, 1644 жылдың соңында Шропширде өздігінен қорғаныс клубының мүшелері көтеріліс жасады, аймақтағы роялистердің әрекеттеріне наразылық білдірді және басқалармен қатар Стоуксей қамалынан гарнизонды алып тастауды талап етті. 1645 жылдың басында соғыс корольге қарсы шешімді бұрылыс жасады, ал ақпан айында Парламент әскерлері Шрусбери графтығын басып алды. Бұл аймақтың қалған бөлігін шабуылға ұшыратты, ал маусым айында 800 парламенттік сарбаз оңтүстікке қарай Лудлоуға қарай жылжып, жол бойында Стоуксейге шабуыл жасады. Капитан Доретт басқарған роялистер гарнизоны сандар жағынан кем болды және жаңа қақпа үйін тиімді қорғау мүмкін болмады, ол көбінесе әшекейлік мақсатта салынған еді. Дегенмен, екі тарап та соғыс ережелерін сақтады, нәтижесінде Парламент күштерінің қан төгілмейтін жеңісі болды: қоршаушылар гарнизонның берілуін талап етті, гарнизон бас тартты, шабуылшылар екінші рет берілуді талап етті, және осы жолы гарнизон қамалды абыроймен тастауға мүмкіндік алды. 9 маусымда сэр Майкл Вудхаус басқарған роялистер қамалды қайта басып алуға тырысты, енді оны Парламент күзетіп тұрды. Қарсы шабуыл сәтсіз аяқталды, жақын маңдағы Вистанстоу ауылындағы шайқаста роялистер жеңіліске ұшырады. Англиядағы көптеген қамалдардан айырмашылығы, олар әскери мақсатта қолданудан шығару үшін қасақана зақымдалған немесе қиратылған, Стоуксей соғыстан кейін елеулі зақымдардан құтылды. Парламент Уильямның мүлкін тартып алып, 1647 жылы қамалды қиратуға бұйрық берді, бірақ тек қамалдың сыртқы қабырғасын ғана бұзды, ал қалған кешенін сол күйінде қалдырды. Самуил 1649 жылы Қамқорлық жылдарында қамалды жалға алу үшін қайтып келді және мүліктің бір бөлігіне ағаштан жасалған панельдер мен жаңа терезелер орнатты. 1660 жылы Карл II таққа қайта оралғаннан кейін Уильямның жерлері оған қайтарылды, ал Болдуиндер одан Стоуксей қамалын жалға алуды жалғастырды.

Stokesay Castle was passed by Thomas Vernon to his grandson Henry Vernon in 1563. The family had hopes of becoming members of the peerage and, possibly as a consequence, the property began to be regularly called a "castle" for the first time during this period. The new owner, Sir George Mainwaring, sold the property on again in 1620, via a consortium of investors, to the wealthy widow and former Mayoress of London, Dame Elizabeth Craven for £13,500. The estates around Stokesay were now valuable, bringing in over £300 a year in income. Elizabeth's son, William, spent little time at Stokesay and by the 1640s had leased it out to Charles Baldwyn, and his son Samuel. He rebuilt the gatehouse during 1640 and 1641, however, at a cost of around £533. In 1642 the English Civil War broke out between the supporters of King Charles I and Parliament. A Royalist supporter, William spent the war years at Elizabeth Stuart's court at the Hague, and gave large sums of money to the King's war effort. William installed a garrison in the castle, where the Baldwins were also strong Royalists, and, as the conflict progressed, the county of Shropshire became increasingly Royalist in sympathies. Despite this, by late 1644 bands of vigilante clubmen had risen up in Shropshire, complaining about the activities of Royalist forces in the region, and demanding, among other things, the removal of the garrison from Stokesay Castle. By early 1645 the war had turned decisively against the King, and in February, Parliamentary forces seized the county town of Shrewsbury. This exposed the rest of the region to attack, and in June a force of 800 Parliamentary soldiers pushed south towards Ludlow, attacking Stokesay en route. The Royalist garrison, led by Captain Daurett, was heavily outnumbered and it would have been impossible for them to effectively defend the new gatehouse, which was essentially ornamental. Nonetheless, both sides complied with the protocols of warfare at the time, resulting in a bloodless victory for the Parliamentary force: the besiegers demanded that the garrison surrender, the garrison refused, the attackers demanded a surrender for a second time, and this time the garrison were able to give up the castle with dignity. Shortly afterwards on 9 June, a Royalist force led by Sir Michael Woodhouse attempted to recapture the castle, now garrisoned by Parliament. The counter attack was unsuccessful, ending in the rout of the Royalist forces in a skirmish at the nearby village of Wistanstow. Unlike many castles in England which were deliberately seriously damaged, or slighted, to put them beyond military use, Stokesay escaped substantial harm after the war. Parliament sequestrated the property from William and ordered the slighting of the castle in 1647, but only pulled down the castle's curtain wall, leaving the rest of the complex intact. Samuel returned in 1649 to continue to rent the castle during the years of the Commonwealth, and put in wood panelling and new windows into parts of the property. With the restoration of Charles II to the throne in 1660, William's lands were returned to him, and the Baldwyns continued to lease Stokesay Castle from him.

18-19 ғасырлар

18 ғасырда Стоксей қамалы Болдуин отбасының жалға алуында болды, бірақ олар мүлікті түрлі жалдама алушыларға жалға берді; осыдан кейін ол тұрғын үй ретінде пайдаланылмай қалды. Сарайдың қабырғасына салынған екі ағаш және гипстен жасалған ғимарат 1800 жыл шамасында бұзылып, 19 ғасырдың басында қамал астық сақтау және өндіріс орталығына айналды, оның ішінде шелек жасау, монета соғу және ұстахана қызметтері болды. Қамал құлдырауға бет алды, ал 1813 жылы сапар шеккен антиквар Джон Бритон оны "қарқынды түрде қирап, ешкімге тиесілі болмай, күйреуге ұшырап бара жатыр: әйнектер қираған, төбелер мен едендер құлап жатыр, ал жаңбырлар ылғалды және көктеп бара жатқан қабырғалардың тесіктерінен ағып жатыр" деп сипаттады. Оңтүстік мұнараның жертөлесіндегі ұстаханада 1830 жылы өрт шығып, қамалға елеулі зиян келтіріп, оңтүстік мұнараны толығымен жақтап жіберді. Қамалдың шатырындағы крек конструкцияларының негізіндегі шіру залдағы қауіпті күшейтті, өйткені шіріген шатыр қабырғаларды біртінде бөліп жіберді. 1830 жылдары Уильям Крейвен, Крейвеннің 2-графы, қамалдың қалпына келтіру жұмыстарын жүргізді. Бұл ғимаратты қайта жасамауға, оның қазіргі күйін сақтауға бағытталған әдейі әрекет болды, сол кезде бұл өте ерекше тәсіл еді. Томас Тернердің 1851 жылы жарияланған зерттеулері қамалдың тарихын баяндады. Жергілікті жер иесі Франсис Стэкхаус Актон қамалға ерекше қызығушылық танытып, 1853 жылы Уильямды оның қадағалауымен қамалға қосымша жөндеу жұмыстарын жүргізуге көндірді, бұл жұмысқа 103 фунт стерлинг жұмсалды. 103 фунт стерлинг 2012 жылғы бағамен, қолданылатын өлшемге байланысты 8 825 фунттан 233 300 фунтқа дейін, ал 215 000 фунттан 16 миллион фунтқа дейін 329 миллион фунтқа дейін бағалануы мүмкін. Оллкрофт ірі қолғап өндіруші "Дентс" компаниясының директоры болды, осы арқылы ол зор байлыққа ие болды. Оллкрофт 1875 жылдан бастап Стоуксей қамалында бірнеше жыл бойы ауқымды қалпына келтіру жұмыстарын жүргізді. Ол жергілікті пастор, преподобный Джеймс Ла Туштің қамал тарихы мен архитектурасын талдауға романтикалық көзқараспен қараған заманауи жазбаларына ықпал еткен болуы мүмкін. 1870 жылдары қамал туристер мен суретшілер арасында танымал орынға айналды, ал қақпа үйі мүлікті қадағалау үшін қарауыл үйі ретінде жабдықталды. Жұмыс аяқталғаннан кейін, 1880 жылдардың соңында қамал қайтадан жақсы күйде болды.

During the 18th century, Stokesay Castle continued to be leased by the Baldwyn family, although they sublet the property to a range of tenants; after this point it ceased to be used as a domestic dwelling. Two wood and plaster buildings, built against the side of the hall, were demolished around 1800, and by the early 19th century the castle was being used for storing grain and manufacturing, including barrel making, coining and a smithy. The castle began to deteriorate, and the antiquarian John Britton noted during his visit in 1813 that it had been "abandoned to neglect, and rapidly advancing to ruin: the glass is destroyed, the ceilings and floors are falling, and the rains streams through the opening roof on the damp and mouldering walls". The smithy in the basement of the south tower resulted in a fire in 1830, which caused considerable damage to the castle, gutting the south tower. Extensive decay in the bases of the cruck tresses in the castle's roof posed a particular threat to the hall, as the decaying roof began to push the walls apart. Restoration work was carried out in the 1830s by William Craven, 2nd Earl of Craven. This was a deliberate attempt at conserving the existing building, rather than rebuilding it, and was a very unusual approach at this time. Research by Thomas Turner was published in 1851, outlining the history of the castle. Frances Stackhouse Acton, a local landowner, took a particular interest in the castle, and in 1853 convinced William to carry out further repair work on the castle, under her supervision, at a cost of £103.#tag:ref|It is challenging to accurately compare 19th century and modern prices or incomes. £103 could equate to between £8,825 and £233,300 in 2012 terms, depending on the measure used, and £215,000 to between £16 million and £329 million. Allcroft was the head of Dents, a major glove manufacturer, through which he had become extremely wealthy. The estate included Stokesay Castle, where from around 1875 onwards Allcroft undertook extensive restoration work over several years. He may have been influenced by the contemporary writings of the local vicar, the Reverend James La Touche, who took a somewhat romanticised approach to the analysis of the castle's history and architecture. The castle had become a popular sight for tourists and artists by the 1870s and the gatehouse was fitted out to form a house for a caretaker to oversee the property. Following the work, the castle was in good condition once again by the late 1880s.

20 ғасырлар

1902 жылы Стоуксей қамалына қосымша жөндеу жұмыстары қажет болды, оны Оллкрофттың мұрагері Герберт, Көне ғимараттарды қорғау қоғамының көмегімен жүргізді. 1930 жылдары Оллкрофт отбасының мүліктері күрделі қаржылық қиындықтарға тап болды, ал 1946 және 1950 жылдары мұрагерлік салығын төлеу отбасының проблемаларын одан әрі ушықтырды. 1955 жылы 16 000-нан астам келушіні қабылдауға қарамастан, қамалды күтіп ұстау іс жүзінде мүмкін емес болып келді, сондықтан мемлекет мүлікті өз бақылауына алуы керек деген талаптар көтерілді. Бірнеше онжылдық бойы иелері Филипп және Джуэлл Магнус Оллкрофт бұл ұсыныстарды қабылдамады және қамалды жеке басқаруды жалғастырды. 1986 жылы Джуэлл ақыры Стоуксей қамалын Англия мұрасының қамқорлығына беруге келісті, ал ол 1992 жылы қайтыс болғаннан кейін қамал ұйымға қалдырылды. Жұмысты алға жылжыту үшін әртүрлі нұсқалар қарастырылды, соның ішінде қамалды тарихының белгілі бір кезеңіне ұқсату үшін қалпына келтіру; келушілерге контексті түсіндіру үшін «тірі тарих» сияқты интерактивті тәсілдерді пайдалану; немесе әртүрлі кезеңдерге сәйкес қалпына келтіру техникаларын көрсету үшін алаңды пайдалану. Алайда, бұл ұсыныстар қабылданбады, орнына қалпына келтіру кезінде кез келген физикалық араласуды барынша азайту және қамалды Англия мұрасына берілген күйінде, жиһазызсыз қалпында сақтау саясаты қолданылды. Осыған байланысты 1986 жылдың тамызынан 1989 жылдың желтоқсанына дейін кең ауқымды қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. XXI ғасырда Стоуксей қамалы Англия мұрасының басқаруында туристік нысан ретінде жұмыс істеуін жалғастыруда, 2010 жылы 39 218 келушіні қабылдады. British Airways компаниясы, Англия мұрасымен бірлесіп, 2010 жылы соңғы айлық рейсі үшін соңғы Boeing 757 ұшағына Stokesay Castle деген ат берді. Қамал Ұлыбритания заңнамасымен I санаттағы ескерткіш және жадгерлік ретінде қорғалады. Ол солтүстік және оңтүстік мұнараларға жалғасқан күн блогы мен залдан тұрды; зал мен мұнараның бұл комбинациясы 13 ғасырда Англияның басқа да аймақтарында, әсіресе солтүстік Англияда кездесетін. 17 ғасырда қиратылған, ішкі ауланы қоршаған қақпа ғимараты, бәлкім, бастапқыда тастан салынған, шамамен 1640 жылы ағаштан және гипстен қайта салынған. Қабырғаның биіктігі қамалдың орналасқан жерінен 10 метрге дейін жететін. Ішкі ауланың көлемі шамамен 46 метрге 38 метр болды, қамал тарихында ас үй, нан пісіру үйі және қоймалар сияқты қосымша ғимараттар болған, олар 1800 жылға қарай бұзылған. Қамал 5-8 метр ені бар ормен қоршалған, бірақ бұл ор бастапқыда құрғақ болған ба, әлде 21 ғасырдағыдай, көлденең және жақын жердегі өзеннен су толтырылған ба белгісіз. Орды қазудан алынған топырақ ішкі ауланың биіктігін көтеру үшін пайдаланылды. Ордың сыртында көл мен тоғандар орналасқан, олардың оңтүстік мұнарадан көрінуі жоспарланған. Қасiрдің жанында Нормандық дәуірінен қалған, бірақ 17 ғасырдың ортасында қайта салынған Иоанн Креститель шіркеуі орналасқан. Стоуксей қамалы археолог Гилл Читти сипаттағандай, ортағасырлық ғимараттардың «салыстырмалы түрде толық жиынтығын» құрайды, және олардың өзгеріссіз сақталуы өте сирек кездеседі. Тарихшы Генри Саммерсон оны «Англиядағы ортағасырлық бекінілген сарайлардың ең жақсы сақталғандарының бірі» деп санайды. Оның сыртқы және ішкі есіктерінде періштелер, Адам, Хауа және Едем бағынан жылан, сондай-ақ айдаһарлар мен басқа да жалаңаш суреттер бар, әшекейлі ағаштан жасалған ою-өрнектер бар. Ол негізінен қорғанысқа арналмаған, әшекейлік ғимарат ретінде жобаланған. Оңтүстік мұнара бесбұрышты пішіндес, үш қабаты бар және қалың қабырғалары бар. Қабырғалар баспалдақ пен гардеробтарды орналастыруға арналған, бос орындардың біркелкі еместігі құрылымды әлсіретіп, мұнараның құрылысы кезінде қабырғаларды қолдау үшін екі үлкен тіреу қосу қажет болды. Қазіргі қабаттар 1830 жылғы өрттен кейін салынған Виктория дәуіріне жатады, бірақ мұнара 13 ғасырдағыдай шынысыз, терезелерде қыста қорғаныш беретін жақтаулар бар. Жертөлеге тек бірінші қабаттан кіруге болатын, ол сақтау үшін қауіпсіз аймақ болған, сонымен қатар құдық та орналасқан. Мұнараның бастапқы кіреберісін құрайтын бірінші қабатта 13 ғасырдағы алғашқы шатырды қайта пайдаланған 17 ғасырдағы шатыр бар. Оңтүстік мұнараның шатырынан айналадағы ландшафтқа көрініс ашылады; 13 ғасырда қорғаныс мақсатында ағаштан жасалған мантелдер мерлонның аралықтарына орнатылған болуы мүмкін, ал Англия азаматтық соғысы кезінде гарнизонды қорғау үшін қосымша ағаш қорғаныспен жабдықталған. Залдың ұзындығы 17 метр, ені 9 метр, үш үлкен ағаштан жасалған 13 ғасырлық аркалармен жабдықталған, өлшеміне қарамастан, екі жақтан ағаш тіреулермен, бірақ тік тіреулерсіз. Шатырдың қабырғалық жолдары қазір 19 ғасырғы тас тіреулерге сүйеніп тұр, бірақ бастапқыда жерге дейін жеткен. Тарихшы Генри Саммерсон бұл шатырды «сол кезең үшін сирек кездесетін нұсқа» деп санайды. Ортағасырлық дәуірде ағаштан жасалған қоршау солтүстік бөлігін бөліп, жеке тамақтану аймағын жасаған. Сол бөлме бірінші қабатта орналасқан, және сыртқы баспақыштар арқылы қол жеткізіледі. Ағаштан жасалған қабырға панельдері мен оюлы ағаштан жасалған шатыр 17 ғасырға жатады, шамамен 1640 жылға дейін салынған. Үш қабатты солтүстік мұнараға залдан 13 ғасырлық баспалдақ арқылы көтерілуге болады, ол бірінші қабатқа жетеді. Екінші қабаттың қабырғалары көбінесе жартылай ағаштан жасалған, төмендегі тас қабырғалардың үстінен шығып тұрады; мұнарада 13 ғасырлық алғашқы шатыры бар, бірақ ағаштан жасалған шатыры 19 ғасырлық, 13 ғасырлық үлгіде жасалған, ал терезелері 17 ғасырда орнатылған. Бөлмелердегі бөлшектер мен ағаш өңдеушілердің жеке белгілері зал, күн бөлмесі және солтүстік мұнараның барлығы 1280 жылдардың соңы мен 1290 жылдардың басында бір ағаш шеберінің басшылығымен салынғанын көрсетеді.

Further repairs to Stokesay Castle were required in 1902, carried out by Allcroft's heir, Herbert, with help from the Society for the Protection of Ancient Buildings. By the 1930s the Allcroft estate was in serious financial difficulties, and the payment of two sets of death duties in 1946 and 1950 added to the family's problems. Despite receiving considerable numbers of visitors over 16,000 in 1955 it was becoming increasingly impractical to maintain the castle, and calls were made for the State to take over the property. For several decades the owners, Philip and Jewell Magnus Allcroft, declined these proposals and continued to run the castle privately. In 1986 Jewell finally agreed to place Stokesay Castle into the guardianship of English Heritage, and the castle was left to the organisation on her death in 1992. There were various options for taking forward the work, including restoring the castle to resemble a particular period in its history; using interactive approaches such as "living history" to communicate the context to visitors; or using the site to demonstrate restoration techniques appropriate to different periods. These were rejected in favour of a policy of minimising any physical intervention during the restoration and preserving the building in the condition it was passed to English Heritage, including its unfurnished interior. Against this background, an extensive programme of restoration work was carried out between August 1986 and December 1989. In the 21st century, Stokesay Castle continues to be operated by English Heritage as a tourist attraction, receiving 39,218 visitors in 2010. British Airways, in conjunction with English Heritage, named their last Boeing 757 aircraft Stokesay Castle in 2010 for its final month of flying. The castle is protected under UK law as a Grade I listed building and as a scheduled monument. It took the form of a solar block and hall attached to a northern and southern tower; this combination of hall and tower existed elsewhere in England in the 13th century, particularly in northern England. A crenellated curtain wall, destroyed in the 17th century, enclosed a courtyard, with a gatehouse probably originally constructed from stone, rebuilt in timber and plaster around 1640 controlling the entrance. The wall would have reached 34 feet (10 m) high measured from the base of the moat. The courtyard, around 150 feet (46 m) by 125 feet (38 m), contained additional buildings during the castle's history, probably including a kitchen, bakehouse and storerooms, which were pulled down around 1800. The castle was surrounded by a moat, between 15 feet (5 m) and 25 feet (8 m) across, although it is uncertain whether this was originally a dry moat, as it is in the 21st century, or water filled from the pond and nearby stream. The spoil from digging out the moat was used to raise the height of the courtyard. Beyond the moat were a lake and ponds that were probably intended to be viewed from the south tower. The parish church of St John the Baptist, of Norman origins but largely rebuilt in the middle of the 17th century, lies just alongside the castle. Stokesay Castle forms what archaeologist Gill Chitty describes as "a comparatively complete ensemble" of medieval buildings, and their survival, almost unchanged, is extremely unusual. Historian Henry Summerson considers it "one of the best preserved medieval fortified manor houses in England". It features elaborate wooden carvings on the exterior and interior doorways, including angels, the biblical characters of Adam, Eve and the serpent from the Garden of Eden, as well as dragons and other nude figures. It was designed as essentially an ornamental building, with little defensive value. The south tower forms an unequal pentagon in shape, and has three storeys with thick walls. The walls were built to contain the stairs and garderobes, the unevenly positioned empty spaces weakening the structure, and this meant that two large buttresses had to be added to the tower during its construction to support the walls. The current floors are Victorian in origin, having been built after the fire of 1830, but the tower remains unglazed, as in the 13th century, with shutters at the windows providing protection in winter. The basement was originally only accessible from the first floor, and would have provided a secure area for storage, in addition to also containing a well. The first floor, which formed the original entrance to the tower, contains a 17th century fireplace, reusing the original 13th century chimney. The roof of the south tower provides views of the surrounding landscape; in the 13th century protective wooden mantlets would have been fitted into the gaps of the merlons along the battlements, and during the English Civil War it was equipped with additional wooden defences to protect the garrison. The hall is 54.5 feet (17 m) long and 31 feet (9 m) wide, with has three large, wooden 13th century arches supporting the roof, unusually, given its size, using lateral wooden collars, but no vertical king posts. The roof's cruck joists now rest on 19th century stone supports, but would have originally reached down to the ground. The roof is considered by the historian Henry Summerson to be a "rare survival for the period". In the medieval period a wooden screen would have cut off the north end, providing a more secluded dining area. The solar room itself is on the first floor, and is reached by external steps. The wood panelling and carved wooden fireplace are of 17th century origin, probably from around 1640. The three storey north tower is reached by a 13th century staircase in the hall, which leads onto the first floor. The walls of the second floor are mostly half timbered, jettying out above the stone walls beneath them; the tower has its original 13th century fireplace, although the wooden roof is 19th century, modeled on the 13th century original, and the windows are 17th century insertions. The details and the carpenters' personal marks on the woodwork show that the hall, solar and north tower were all constructed under the direction of the same carpenter in the late 1280s and early 1290s.

Интерпретация

Стоуксей қамалы ешқашан маңызды әскери бекініс болу үшін салынбаған. Көп бұрын, 1787 жылы антиквар Фрэнсис Гроуз оны "күшті қамал емес, қамал сияқты сарай" деп атаған, ал соңғы кездегі тарихшы Найджел Паундс қамалдың "жеңіл қорғалған үй" екенін айтқан, ол қауіпсіздік береді, бірақ әскери шабуылға қарсы тұруға арналмаған. Тарихшы Генри Саммерсон оның әскери ерекшеліктерін "беткейлік" деп сипаттаса, Оливер Крейтон Стоуксейді бекіністен гөрі "көркемдік тұрғын үй" деп атаған. Оның әлсіздіктерінің бірі – қамалдың қарама-қарсы жағында, жолдан алыс орналасқан қақпаханасы, сондай-ақ залдың еденге дейін жететін үлкен терезелері, олар кез келген шабуылшыға оңай кіруге мүмкіндік беретін. Шындығында, бұл осалдық қасақана жасалған болуы мүмкін. Оның құрылысшысы Лоуренс – жоғары топтың жаңадан бай мүшесі болғандықтан, ол аймақтағы беделді Маркер лордтарына қауіп төндіретін бекініс салғысы келмеген болуы мүмкін. Дегенмен, Стоуксей қамалы сол кезде Эдуард I Солтүстік Уэльсте салған қамалдардың әскери беделін қайталайтын, тамаша әскери көрініс беруге арналған. Келушілер сумен толған ормен қамалға жақындап, оңтүстік мұнараның тамаша көрінісін көретін. Кордингли оңтүстік мұнараны "қауіпсіздіктен гөрі беделділік беретін" деп сипаттаған. Содан кейін қонақтар қамалдың ішіне кірмес бұрын, басты залдың әсерлі сыртына өтіп, Роберт Лиддиард атап өткендей, бұл ортағасырлық келуші үшін "күткеннен артық әсер қалдырмауы" мүмкін еді.