Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші коалиция соғысының шайқасы
Battle of the War of the First Coalition
Раштат шайқасы (5 шілде 1796) Жан Виктор Мари Моро басқаратын француз республикалық армиясының бір бөлігі мен Мург өзенінің бойын қорғаған Максимилиан Антон Карл, Бейлет де Латур графы басқаратын Габсбург армиясының күштері арасындағы шайқас болды. Моро армиясының бір қанатын басқарған Луи Десе австриялықтарға шабуыл жасап, оларды Алб өзеніне дейін кері шегіндірді. Бұл шайқас Бірінші коалиция соғысының бір бөлігі еді. Раштат – Германияның Баден-Вюртемберг жерінде орналасқан қала, Мангеймнен оңтүстікке, Штутгарттан батысқа қарай жатыр. 1796 жылғы Рейн жорығында Моро армиясы 24 маусымда Кельде Рейн өзенін сәтті кесіп өтті. Моро көпір басын кеңейтіп, Деседі солтүстікке, Лоран Гувион Сент-Сирді шығысқа, ал Пьер Мари Бартелеми Фериноны оңтүстікке жіберді. Француздар 28-і күні Реншенде Антон Сзтарайдан жеңіске жеткен соң, Раштатта Латурға қарсы жорық жасады. Одан кейін Тешен герцогы Карл солтүстіктен қосымша күштермен Латурға келді. 9 шілдедегі Эттлинген шайқасы Мороның Германияға шабуылын жалғастыруын шешті.
The Battle of Rastatt (5 July 1796) saw part of a Republican French army under Jean Victor Marie Moreau clash with elements of the Habsburg army under Maximilian Anton Karl, Count Baillet de Latour which were defending the line of the Murg River. Leading a wing of Moreau's army, Louis Desaix attacked the Austrians and drove them back to the Alb River in the War of the First Coalition action. Rastatt is a city in the state of Baden Württemberg in Germany, located south of Mannheim and west of Stuttgart. In the Rhine Campaign of 1796, Moreau's army made a successful assault crossing of the Rhine River at Kehl on 24 June. Moreau expanded his bridgehead, sending Desaix north, Laurent Gouvion Saint Cyr east and Pierre Marie Barthélemy Ferino south. The French won a clash over Anton Sztáray at Renchen on the 28th before moving against Latour at Rastatt. Soon afterward, Archduke Charles, Duke of Teschen joined Latour with reinforcements from the north. The Battle of Ettlingen on 9 July determined whether Moreau would continue his invasion of Germany.
Өмірбаян
1795 жылғы Рейн науқаны (1795 жылдың сәуірінен 1796 жылдың қаңтарына дейін) Франсуа Себастьен Шарль Жозеф де Круа, Клерфайт графының басқаруымен екі Габсбург армиясы, екі республикалық француз армиясының Рейн өзенін кесіп өтіп, Майнц бекінісін басып алуға жасаған тынысын тойтарды. Науқанның басында Жан Батист Журдан басқарған Самбр және Мёз француз армиясы солтүстікте Клерфайттың Төменгі Рейн армиясымен кездесті, ал Пишегрюдің Рейн және Мозель француз армиясы оңтүстікте Дагоберт Зигмунд фон Вурмсер армиясына қарсы тұрды. Тамыз айында Журдан Дюссельдорфты жылдам басып алды. Самбр және Мёз армиясы оңтүстіске қарай Майн өзеніне жетіп, Майнцті толығымен оқшаулады. Пишегрю армиясы Мангеймді күтпеген жерден басып алып, екі француз армиясы да Рейннің шығыс жағалауында маңызды бекіністерге ие болды. Бірақ француз әскері шабуылдың сәтті бастамасын дұрыс пайдалана алмады. Пишегрю Хандсхухсхайм шайқасында Клерфайттың жабдықтау базасын басып алу мүмкіндігін жіберіп алды. Пишегрю күтпегендей белсенсіз болғандықтан, Клерфайт Журданға қарсы күшін жинап, оны қазан айында Хохста жеңіп, Самбр және Мёз армиясының көп бөлігін Рейннің батыс жағалауына қайта шегіндірді. Сонымен бірге Вурмсер Мангеймдегі француз көпір басын жапты. Журдан уақтылы түрде қатыса алмағандықтан, австриялықтар Рейн және Мозель армиясының сол қанатын Майнц шайқасында жеңіп, батыс жағалауға жылжыды. Қарашада Клерфайт Пишегрюді Пфеддерсхайм шайқасында жеңіп, Мангеймді қоршауды аяқтады. 1796 жылдың қаңтар айында Клерфайт француздармен келісімге келді, бұл австриялықтарға батыс жағалаудың үлкен бөлігін өз бақылауында ұстауға мүмкіндік берді. Науқан барысында Пишегрю француз роялистерімен келіссөздер жүргізді. Француздардың сәтсіздігіне Пишегрюдің сатқындығы себеп пе, әлде оның нашар басшылығы ба, әлі де даулы мәселе. Бұл келісім 1796 жылдың 20 мамырына дейін сақталды, содан кейін австриялықтар оны 31 мамырда аяқталатынын жариялады. Осылайша, 1796 жылдың мамыр және қазан айларындағы әскери қимылдарға жол ашылды.
The Rhine Campaign of 1795 (April 1795 to January 1796) opened when two Habsburg armies under the overall command of François Sébastien Charles Joseph de Croix, Count of Clerfayt defeated an attempt by two Republican French armies to cross the Rhine River and capture the Fortress of Mainz. At the start of the campaign the French Army of the Sambre and Meuse led by Jean Baptiste Jourdan confronted Clerfayt's Army of the Lower Rhine in the north, while the French Army of Rhine and Moselle under Pichegru lay opposite Dagobert Sigmund von Wurmser's army in the south. In August, Jourdan crossed and quickly seized Düsseldorf. The Army of the Sambre and Meuse advanced south to the Main River, completely isolating Mainz. Pichegru's army made a surprise capture of Mannheim so that both French armies held significant footholds on the east bank of the Rhine. The French fumbled away the promising start to their offensive. Pichegru bungled at least one opportunity to seize Clerfayt's supply base in the Battle of Handschuhsheim. With Pichegru unexpectedly inactive, Clerfayt massed against Jourdan, beat him at Höchst in October and forced most of the Army of the Sambre and Meuse to retreat to the west bank of the Rhine. About the same time, Wurmser sealed off the French bridgehead at Mannheim. With Jourdan temporarily out of the picture, the Austrians defeated the left wing of the Army of Rhine and Moselle at the Battle of Mainz and moved down the west bank. In November, Clerfayt gave Pichegru a drubbing at Pfeddersheim and successfully wrapped up the Siege of Mannheim. In January 1796, Clerfayt concluded an armistice with the French, allowing the Austrians to retain large portions of the west bank. During the campaign Pichegru had entered into negotiations with French Royalists. It is debatable whether Pichegru's treason or bad generalship was the actual cause of the French failure. which lasted until 20 May 1796, when the Austrians announced that it would end on 31 May. This set the stage for continued action during the campaign months of May through October 1796.
Жер бедері
Рейн өзені Германия мен Швейцарияның шекарасымен батысқа қарай ағады. Шаффхаузен мен Базель арасындағы, Рейнфолл маңындағы 80 мильдік (129 км) қашықтықтағы Жоғарғы Рейн, қиыршық тас төбесі арқылы тік жарлы беткейлерді кесіп өтеді; Лауфенбургтегі бұрынғы арналар сияқты жерлерде, ол күшті ағыспен өтетін. Базельдің солтүстік-шығысында бірнеше шақырым жерде жер тегістеледі. Рейн өзені кеңіне солтүстікке бұрылып, «Рейн тізесі» деп аталатын жерге жетеді де, «Рейн ойпаты» (Rheingraben) деп аталатын, шығысында Қара Орманмен, батысында Вогез тауларымен шектесетін жарық аңғарына кіреді. 1796 жылы өзеннің екі жағындағы жазықтың ені шамамен 31 шақырымды құрады. Ескі таулар, әсіресе шығыс жағында, көкжиекте қара көлеңкелер жасады. Қара Орманның төбелі жерлерін кесіп өтетін салалар тауларда терең шатқалдар құрайды. Содан кейін салалар өзенге құятын су тасқыны арқылы жазыққа дейін иректейді. Рейн өзені 1790 жылдары қазіргі 21-ші ғасырдағыдан мүлдем басқаша көрінген; Базельден Иффехеймге дейінгі арна 1817 және 1875 жылдар аралығында «түзетілді» (тураландырылды). 1927-1975 жылдар аралығында су деңгейін реттеу үшін канал салынды. 1790 жылдары өзен еркін ағып, болжауға қиын болды, кейбір жерлерде тіпті қалыпты жағдайда да қазіргі өзеннен төрт есе немесе одан да көп есе кең болды. Оның арналары батпақ пен шалғынды жерлерді аралап өтіп, ағаштар мен өсімдіктерден тұратын аралдарды құрады, олар мерзімік су тасқыны кезінде су астында қалатын. Оны Кельде (Страсбург маңында) және Хюнингенде (Базель маңында) кесіп өтуге болады, онда виадуктар мен дамбалар жүйесі қолжетімділікті сенімді етіп берді.
The Rhine River flows west along the border between the German states and the Swiss Cantons. The 80 mile (129 km) stretch between Rheinfall, by Schaffhausen and Basel, the High Rhine cuts through steep hillsides over a gravel bed; in such places as the former rapids at Laufenburg, it moved in torrents. A few miles north and east of Basel, the terrain flattens. The Rhine makes a wide, northerly turn, in what is called the Rhine knee, and enters the so called Rhine ditch (Rheingraben), part of a rift valley bordered by the Black Forest on the east and Vosges Mountains on the west. In 1796, the plain on both sides of the river, some 19 mile (31 km) wide, was dotted with villages and farms. At both far edges of the flood plain, especially on the eastern side, the old mountains created dark shadows on the horizon. Tributaries cut through the hilly terrain of the Black Forest, creating deep defiles in the mountains. The tributaries then wind in rivulets through the flood plain to the river. The Rhine River itself looked different in the 1790s than it does in the twenty first century; the passage from Basel to Iffezheim was "corrected" (straightened) between 1817 and 1875. Between 1927 and 1975, a canal was constructed to control the water level. In the 1790s, the river was wild and unpredictable, in some places four or more times wider than the twenty first century incarnation of the river, even under regular conditions. Its channels wound through marsh and meadow, and created islands of trees and vegetation that were periodically submerged by floods. It was crossable at Kehl, by Strasbourg, and Hüningen, by Basel, where systems of viaducts and causeways made access reliable.
Саяси қиындықтар
Рейннің шығыс жағалауындағы неміс тілді мемлекеттер Орталық Еуропадағы Киелі Рим империясы деп аталатын кең аумақтық құрылымның бір бөлігі болды. Империяның құрамына 1000-нан астам мемлекеттік бірлік кірді. Олардың мөлшері мен ықпалы әртүрлі болды: бірнеше шаршы шақырымды ғана қамтитын немесе бір-бірімен байланыспаған шағын мемлекеттер (Kleinstaaterei), ханзадалық Хогенлохе әулетінің тармақтарының кішігірім және күрделі аумақтары, сондай-ақ Бавария және Пруссия сияқты ірі, анық шекараланған мемлекеттер. Бұл мемлекеттердің басқару формасы да сан алуан болды: олардың ішінде әр түрлі өлшемдегі және ықпалды автономды еркін императорлық қалалар (қуатты Аугсбургтен бастап кішкентай Вейль дер Штудтқа дейін), түрлі мөлшердегі және ықпалды шіркеулік аумақтар (мысалы, бай Рейхнау аббаттығы және Кёльн архиепископтығы), сондай-ақ Вюртемберг сияқты династиялық мемлекеттер бар еді. Картада империя "тігілген кілемге" ұқсады. Габсбургтер мен Гогенцоллерн Пруссиясының билігінде империя шегінен тыс жерлер де болды. Франциямен толығымен қоршалған Вюртемберг, Трир архиепископтығы және Гессен-Дармштадт аймақтары да осы империяның құрамында болды. Неміс тілді мемлекеттердің арасында Киелі Рим империясының әкімшілік және құқықтық жүйесі шаруалар мен жер иелері арасындағы, сот юрисдикциялары арасындағы және олардың ішіндегі дау-дамайларды шешуге мүмкіндік берді. Императорлық округтер (Reichskreise) құру арқылы мемлекеттер бірігіп ресурстарды жинақтап, аймақтық және ұйымдық мүдделерді, соның ішінде экономикалық ынтымақтастық пен әскери қорғанысты қолдады.
The German speaking states on the east bank of the Rhine were part of the vast complex of territories in central Europe called the Holy Roman Empire. The considerable number of territories in the Empire included more than 1,000 entities. Their size and influence varied, from the Kleinstaaterei, the little states that covered no more than a few square miles, or included several non contiguous pieces, to the small and complex territories of the princely Hohenlohe family branches, to such sizable, well defined territories as the Kingdoms of Bavaria and Prussia. The governance of these many states varied: they included the autonomous free imperial cities, also of different sizes and influence, from the powerful Augsburg to the minuscule Weil der Stadt; ecclesiastical territories, also of varying sizes and influence, such as the wealthy Abbey of Reichenau and the powerful Archbishopric of Cologne; and dynastic states such as Württemberg. When viewed on a map, the Empire resembled a "patchwork carpet". Both the Habsburg domains and Hohenzollern Prussia also included territories outside the Empire. There were also territories completely surrounded by France that belonged to Württemberg, the Archbishopric of Trier, and Hesse Darmstadt. Among the German speaking states, the Holy Roman Empire's administrative and legal mechanisms provided a venue to resolve disputes between peasants and landlords, between jurisdictions, and within jurisdictions. Through the organization of imperial circles, also called Reichskreise, groups of states consolidated resources and promoted regional and organizational interests, including economic cooperation and military protection.
Тарату
Бірінші коалицияның әскерлері әртүрлі мемлекеттердің контингенттерін, жаяу әскерін және атты әскерін қамтыды, шамамен 125 000 сарбазды құрады (үш автономды корпусты қоса алғанда), он сегізінші ғасыр стандарттары бойынша елеулі күш, бірақ революциялық соғыстар стандарттары бойынша орташа күш болатын. Киелі Рим императорының інісі, Тешен герцогы Архиегер Карл бас қолбасшы болып тағайындалды. Жалпы алғанда, Карлдың әскерлері Швейцариядан Солтүстік теңізге дейін созылып жатты. Әскердің басым бөлігі Габсбург әскерлерінен тұрды, бірақ Габсбургтердің жаяу әскерінің жұқа ақ желісі Базельден Франкфуртқа дейінгі аумақты қарсыластардың қысымына төтеп беру үшін жеткілікті тереңдікпен жаба алмады. Француздық жағдаймен салыстырғанда, Карл 211 мильдік фронтты, Базельдің жанындағы Ренхеннен Бингенге дейін, әскер санының жартысымен қамтыды. Сонымен қатар, ол өзінің күшінің басым бөлігін, граф Байлет Латурдың басшылығымен, Карлсруэ мен Дармштадт арасында шоғырландырды, онда Рейн мен Майнның қосылған жері шабуыл жасауға ең ықтимал орын болды, себебі ол шығыс германиялық мемлекеттерге және соңында Венаға қақпа ретінде қызмет етті, сондай-ақ салыстырмалы анықталған өзен жағалауында жақсы көпірлер бар еді. Солтүстікке қарай Вильгельм фон Вартенслебеннің автономды корпусы Майнц пен Гиссен арасында жіңішке сызықпен созылып жатты. 1796 жылдың көктемінде еркін императорлық қалалар мен Швабия және Франкония округтеріндегі басқа императорлық иеліктерден келген қосымша күштер Габсбург әскерін ең көп дегенде 20 000 сарбазбен толықтырды. Көбінесе Швабиялық егіншілер мен сол жылдың көктемінде әскери қызметке шақырылған жұмысшылардан құралған ополчениелер жаттығусыз және тәжірибесіз болды. Ол наурыз және сәуір айларында әскерін жинағанда, оларды қайда орналастыру керектігін анықтау көбінесе болжамға негізделді. Әсіресе, Карл ополчениелерді маңызды жерлерде пайдалануды ұнатпады. Осылайша, мамыр және маусым айының басында француздар Майнцке қарай әскер жинағанда және француз армиясының басым бөлігі сол жерден өтетіндей болғанда (олар тіпті 4 маусымда Альтенкирхенде және 15 маусымда Ветцлер мен Укератта императорлық күштермен қақтығысты), Карл Кельдегі өткелде 7000 сарбаздық Швабиялық ополчениені орналастыруға көңілі толық болды.
The armies of the First Coalition included the contingents and the infantry and cavalry of the various states, amounted to about 125,000 troops (including the three autonomous corps), a sizable force by eighteenth century standards but a moderate force by the standards of the Revolutionary wars. Archduke Charles, Duke of Teschen and brother of the Holy Roman Emperor, served as commander in chief. In total, Charles’ troops stretched in a line from Switzerland to the North Sea. Habsburg troops comprised the bulk of the army but the thin white line of Habsburg infantry could not cover the territory from Basel to Frankfurt with sufficient depth to resist the pressure of the opposition. Compared to French coverage, Charles had half the number of troops covering a 211 mile front, stretching from Renchen, near Basel to Bingen. Furthermore, he had concentrated the bulk of his force, commanded by Count Baillet Latour, between Karlsruhe and Darmstadt, where the confluence of the Rhine and the Main made an attack most likely, as it offered a gateway into eastern German states and ultimately to Vienna, with good bridges crossing a relatively well defined river bank. To the north, Wilhelm von Wartensleben’s autonomous corps stretched in a thin line between Mainz and Giessen. In spring 1796, drafts from the free imperial cities, and other imperial estates in the Swabian and Franconian Circles augmented the Habsburg force with perhaps 20,000 men at the most. The militias, most of which were Swabian field hands and day laborers drafted for service in the spring of that year, were untrained and unseasoned. As he gathered his army in March and April, it was largely guess work where they should be placed. In particular, Charles did not like to use the militias in any vital location. Consequently, in May and early June, when the French started to mass troops by Mainz and it looked as if the bulk of the French army would cross there—they even engaged the imperial force at Altenkirchen (4 June) and Wetzler and Uckerath (15 June)—Charles felt few qualms placing the 7000 man Swabian militia at the crossing by Kehl.
Француздық жоспарлар
Неміс мемлекеттеріне шабуыл француз командирлерінің түсінігінше, соғыс мақсаттары тұрғысынан ғана емес, сонымен қатар практикалық тұрғыдан да қажетті болды: француз директориясы соғыс өзін-өзі қаржыландыруы керек деп есептеді және әскерін азықтандыруға бюджет бөлмеді. Жас жігіттерді жаппай әскери қызметке шақыру арқылы құрылған және жасөспірімдер мен жастардың асыққан әрекеттерін тежеуге қабілетті ересектерден жүйелі түрде айырылған француз азаматтық армиясы Францияның өзінде ыңғайсыздық тудырды. Бұл армия қолдау үшін, азық-түлік пен жалақы үшін басып алған ауылдық жерге тәуелді болды. 1796 жылға дейін жалақылар құнды емес ассигнаттармен (Францияның қағаз валютасы) төленді; 1796 жылдың сәуір айынан бастап, жалақы металл құнымен төленгенімен, жалақы төлемі әлі де кешіктіріліп келді. Сол көктем мен жаздың басында француз армиясы дерлік үнемі бүлік көтеріп тұрды: 1796 жылдың мамыр айында Цвайбрюкен қаласында 74-ші жарты бригада көтеріліс жасады. Маусым айында 17-ші жарты бригада жиі бағынбады, ал 84-ші жарты бригадада екі рота көтеріліс ұйымдастырды. Француздар Рейн өзенінен басқа да үлкен кедергіге тап болды. Төменгі Рейн армиясының коалициялық күштері 90 000 сарбазды құрады. Виртемберг герцогі Фердинанд Фредерик Августтың 20 000 сарбаздық оң қанаты Сиг өзенінің арғы жағындағы Рейннің шығыс жағалауында тұрып, Дюссельдорф маңындағы француз плацдармын бақылады. Майнц және Эренбрейтштейн бекіністерінің гарнизонында тағы 10 000 сарбаз болды. Қалған күштер Нахе өзенінің батыс жағалауын ұстады. Бастапқыда бүкіл операцияға басшылық еткен Дагоберт Зигмунд фон Вурмсер 80 000 сарбаздық Жоғарғы Рейн армиясын басқарды. Оның оң қанаты батыс жағалаудағы Кайзерслаутернде орналасқан, ал сол қанаты Антон Штарэй, Михаэль фон Фролих және Конде князі Людовик Жозеф басқаруымен Мангеймнен Швейцарияға дейінгі Рейн бөлігін қорғады. Австриялықтардың бастапқы стратегиясы Трирді басып алып, Рейннің батыс жағалауындағы өздерінің позициясын пайдаланып, француз армияларына кезекпен шабуыл жасау болды. Алайда, Венаға Наполеон Бонапарттың Солтүстік Италиядағы сәттіліктері туралы хабар келгеннен кейін, Вурмсер 25 000 күшпен Италияға жіберілді; Ауликалық кеңес Карлға екі австриялық армияның да басшылығын тапсырып, өз орнын ұстауға бұйрық берді. Француздық жоспар екі армияны Германиядағы коалициялық армиялардың қанаттарына қарсы итеруді, ал үшінші армияны Италия арқылы Венаға жақындастыруды көздеді. Нақтырақ айтқанда, Жан Батист Журданның армиясы Дюссельдорфтан оңтүстікке қарай жылжуы керек еді, бұл оларға әскерлерді және назарды өздеріне аударуға мүмкіндік берер еді, соның арқасында Моро армиясы Рейн және Хунинген мен Кельді оңай кесіп өте алатын еді. Егер жоспар орындалса, Журдан армиясы Мангеймге қарай шайқап, Карлді күштерін қайта бөлуге мәжбүр ететін еді. Карл өз армиясының басым бөлігін солтүстікке жылжытқаннан кейін, жыл басында Шпейерде орналасқан Моро армиясы тез арада оңтүстікке, Страсбургке қарай жылжып, Кельден өзенді кесіп өтуге мүмкіндік алатын еді, оны сол көктемде Швабия округінен жиналған 7 000 сарбаздық тәжірибесіз және нашар жаттығудан өткен жасақ күзетті. Оңтүстікте, Базель маңында, Феррино колоннасы өзенді жылдам кесіп өтіп, Швейцария мен Германия жағалауымен Рейн бойымен, Констанц көліне қарай жылжуы және Қара Орманның оңтүстік бөлігіне тарауы керек еді. Идеалды жағдайда, бұл Карл мен оның армиясын қоршап алып, Моро армиясының сол қанаты оның артына айналып өткенде, ал Журдан күштері Вартаслебеннің дербес корпусымен оның қанатын кесіп тастағанда оларды тұтқынға алуға мүмкіндік берер еді.
An assault into the German states was essential, as far as French commanders understood, not only in terms of war aims, but also in practical terms: the French Directory believed that war should pay for itself, and did not budget for the feeding of its troops. The French citizen’s army, created by mass conscription of young men and systematically divested of old men who might have tempered the rash impulses of teenagers and young adults, had already made itself unwelcome throughout France. It was an army entirely dependent for support upon the countryside it occupied for provisions and wages. Until 1796, wages were paid in the worthless assignat (France's paper currency); after April 1796, although pay was made in metallic value, wages were still in arrears. Throughout that spring and early summer, the French army was in almost constant mutiny: in May 1796, in the border town of Zweibrücken, the 74th Demi brigade revolted. In June, the 17th Demi brigade was insubordinate (frequently) and in the 84th Demi brigade, two companies rebelled. The French faced a formidable obstacle in addition to the Rhine. The Coalition's Army of the Lower Rhine counted 90,000 troops. The 20,000 man right wing under Duke Ferdinand Frederick Augustus of Württemberg stood on the east bank of the Rhine behind the Sieg River, observing the French bridgehead at Düsseldorf. The garrisons of Mainz Fortress and Ehrenbreitstein Fortress included 10,000 more. The remainder held the west bank behind the Nahe River. Dagobert Sigmund von Wurmser, who initially commanded the whole operation, led the 80,000 strong Army of the Upper Rhine. Its right wing occupied Kaiserslautern on the west bank while the left wing under Anton Sztáray, Michael von Fröhlich and Louis Joseph, Prince of Condé guarded the Rhine from Mannheim to Switzerland. The original Austrian strategy was to capture Trier and to use their position on the Rhine's west bank to strike at each of the French armies in turn. However, after news arrived in Vienna of Napoleon Bonaparte's successes in northern Italy, Wurmser was sent to Italy with 25,000 reinforcements; the Aulic Council gave Archduke Charles command over both Austrian armies and ordered him to hold his ground. The French plan called for its two armies to press against the flanks of the Coalition's northern armies in the German states while simultaneously a third army approached Vienna through Italy. Specifically, Jean Baptiste Jourdan's army would push south from Düsseldorf, hopefully drawing troops and attention toward themselves, which would allow Moreau’s army an easier crossing of the Rhine and Huningen and Kehl. If all went according to plan, Jourdan’s army could feint toward Mannheim, which would force Charles to reapportion his troops. Once Charles moved the mass of his army to the north, Moreau’s army, which early in the year had been stationed by Speyer, would move swiftly south to Strasbourg. From there, they could cross the river at Kehl, which was guarded by 7,000 man inexperienced and lightly trained militia—troops recruited that spring from the Swabian circle polities. In the south, by Basel, Ferino’s column was to move speedily across the river and advanced up the Rhine along the Swiss and German shoreline, toward Lake Constance and spread into the southern end of the Black Forest. Ideally, this would encircle and trap Charles and his army as the left wing of Moreau's army swung behind him, and as Jourdan's force cut off his flank with Wartensleben's autonomous corps.
Алдын ала
Француздық финтке жауап ретінде Карл өз күштерінің көп бөлігін Рейннің орта және солтүстік жағалауына жіберді, тек Швабия жасағы Кель-Страсбург өткелінде және Карл Алойс цу Фюрстенберг басқаратын Раштатттағы шағын күшті қалдырды. Сонымен қатар, Конде князі Людовик Жозеф басқаратын шамамен 5000 француз роялисінің кіші күші Швейцариядан Фрайбург-им-Брайсгауға дейін Рейнді қорғап тұр деп есептелді. Бірақ Карл негізгі әскерін Рейннің орта және солтүстік жағалауына жібергеннен кейін, Моро күштерінің көп бөлігімен кері бұрылып, француздар Шпейерден кеткенін түсіргенге дейін Страсбургке жетті. Бұл жорықты жылдамдату үшін Моро артиллериясын қалдырды, себебі жаяу және атты әскерлер жылдам қозғалады. 20 маусымда оның әскерлері Страсбург пен өзен арасындағы алдыңғы бекеттерге шабуыл жасап, ондағы қарауылдарды жеңді; жасақтар Кельге шегінді, зеңбіректерін қалдырды, бұл Мороның артиллерия мәселесін шешуге көмектесті. Базель қаласының жанындағы Хюнингенде, Мороның алдыңғы жасағы Кельден өткен күні Пьер Мари Бартелеми Ферино толыққанды өтуді жүзеге асырып, Рейннің неміс жағалауымен шығысқа қарай 16-шы және 50-ші жартылай бригадалармен, 68-ші, 50-ші және 68-ші желілік жаяу әскерлермен, сондай-ақ 3-ші және 7-ші гусарлар мен 10-шы драгунды қамтитын алты атты әскер отрядымен ілгері жылжыды. Бұл француздарға қалаған қысым әсерін берді: Самбр және Мёз армиясы солтүстіктен, Рейн және Мозель армиясының басым бөлігі ортадан, ал Ферино оңтүстіктен өтті. Бір күн ішінде Моро өзеннің арғы жағына төрт дивизияны өткізді, бұл француз жоспарының маңызды табысы болды, және олар жоспарын шапшаңдықпен орындады. Оңтүстіктен Ферино Фролих пен Кондені шығысқа қарай солтүстік-шығысқа қарай Виллингенге қарай қуды, ал Гувьон Сен-Сир Крайструппенді Раштаттқа дейін қуды. Латур мен Штара Мург өзенінің бойында қорғанысқа тұруға тырысты. Француздар Александр Камиль Тапонье мен Франсуа Антуан Луи Бурсье дивизияларында 19 000 жаяу және 1500 атты әскерді қолданды. Австриялықтар Карл Алойс цу Фюрстенберг пен Иоганн Межарош фон Собошло басшылығымен 6000 адамды шайқасқа шығарды. Француздар 200 австриялықты және үш далалық зеңбіректі тұтқынға алды.
Responding to the French feint, Charles committed most of his forces on the middle and northern Rhine, leaving only the Swabian militia at the Kehl Strasbourg crossing, and a minor force commanded by Karl Aloys zu Fürstenberg at Rastatt. In addition, a small force of about 5,000 French royalists under the command of the Louis Joseph, Prince of Condé, supposedly covering the Rhine from Switzerland to Freiburg im Breisgau. Once Charles committed his main army to the mid and northern Rhine, however, Moreau executed an about face, and a forced march with most his army and arrived at Strasburg before Charles realized the French had even left Speyer. To accomplish this march rapidly, Moreau left his artillery behind; infantry and cavalry move more swiftly. On 20 June, his troops assaulted the forward posts between Strasbourg and the river, overwhelming the pickets there; the militia withdrew to Kehl, leaving behind their cannons, which solved part of Moreau's artillery problem. At Hüningen, near Basel, on the same day that Moreau's advance guard crossed at Kehl, Pierre Marie Barthélemy Ferino executed a full crossing, and advanced unopposed east along the German shore of the Rhine, with the 16th and 50th Demi brigades, the 68th, 50th and 68th line infantry, and six squadrons of cavalry that included the 3rd and 7th Hussars and the 10th Dragoons. This gave the French the desired pincer effect, with the Army of the Sambre and Meuse approaching from the north, the bulk of the Army of the Rhine and Moselle crossing in the center, and Ferino crossing in the south. Within a day, Moreau had four divisions across the river, representing a fundamental success of the French plan, and they executed their plan with alacrity. From the south, Ferino pursued Fröhlich and the Condé in a wide sweep east north east toward Villingen while Gouvion Saint Cyr chased the Kreistruppen into Rastatt. Latour and Sztáray tried to hold the line of the river Murg. The French employed 19,000 foot soldiers and 1,500 horsemen in the divisions of Alexandre Camille Taponier and François Antoine Louis Bourcier. The Austrian brought 6,000 men into action under the command of Karl Aloys zu Fürstenberg and Johann Mészáros von Szoboszló. The French captured 200 Austrians and three field pieces.
Шайқас
1796 жылы 5 шілдеде Дезе Раштатта Латурға жақындады. t
On 5 July 1796, Desaix approached Latour at the Rastat. t
Әсері
Латурдың екі жағын айналып өткен Дезекс, Императорлық және Габсбург әскерлерінің біріккен күштерін Альб өзеніне дейін кері шегіндірді. Габсбург және Император әскерлері Рейн мен Мозель армиясын тоқтатуға жеткілікті күшке ие болмады, сондықтан Рейннің батыс жағалауында Джурданды ұстап тұрып, солтүстіктегі Карлден көмек күтуге мәжбүр болды.
By turning both Latour's flanks, Desaix drove his Imperial and Habsburg combined force back to the river Alb. The Habsburg and Imperial armies did not have enough troops to hold off the Army of the Rhine and Moselle and would need reinforcements from Charles, who was occupied in the north keeping Jourdan pinned down on the west bank of the Rhine.