Бейсболдағы қимылсыз доп тастау техникасы

Кіріспе

Бейсбол добы
Бейсбол добы
Крикет добы

Кнукболл немесе кнуклер – бұл доптың ұшу кезінде айналуын барынша азайту арқылы тасталған бейсбол добы, нәтижесінде доптың болжамсыз, ретсіз қозғалысына себеп болады. Доптың тігісінің үстінен өтетін ауа ағыны доптың ламинарлық ағынынан турбулентті ағынға өтуіне әкеледі. Бұл өзгеріс бейсбол добына бұрылатын күш қосады, бұл соққышыларға соққы беруді қиындатады, сонымен қатар тастаушыларға басқаруды және ұстаушыларға ұстауды да қиындатады; төрешілерге де қиындық тудырады, себебі доптың ауадағы ретсіз қозғалысы допты және соққыны дұрыс анықтауды қиындатады. Кнукболл тастайтын ойыншыны кнукболшы деп атайды.

Шығу тегі

Кнуклеболдың шығу тегі белгісіз. Ескі Америкалық ассоциациядағы «Луисвилл Полковниктері» командасының Тод Рамси – оның тастауы, мүмкін, түйе бұрылысына ұқсаған – және 1908 жылы «Түйеқұлақ» деп аталған «Чикаго Уайт Сокс» командасының Эдди Сикотт, бұл тастаудың екі мүмкін авторы. Басқа мәліметтер бойынша, бұл тастауды «Блю Ридж» лигасының ойыншысы Чарльз Х. Дрюри ойлап тапқан. 1917 жылы Дрюри Эдди Роммельге осы тастауды үйретті, ол «Филадельфия Атлетикасы» үшін осы тастаумен сәттілікке жетті.

Ұсталу және қозғалыс

Цикотттың айтуынша, бастапқыда саусақ буындарымен ұстап лақтырылған, сол себепті оның аты осылай аталып кеткен. Эд Саммерс, Цикотттың Индианаполис командасынан бірге ойнаған және осы лақтыруды қабылдап, дамытуға көмектескен ойыншы, оны өзгертіп, саусақтарының ұштарымен ұстап, тепе-теңдік үшін бас бармақты қолданған. Осы ұстау тәсіліне доптың бетіне тырнақтарды кіргізу де кіре береді. Бүгінде саусақ ұшымен ұстауды көбінесе конукбол тастаушылары қолданады, мысалы, «Бостон Ред Сокс» командасының тастаушысы Тим Вейкфилд, оның конукболы өте жылдам қозғалады. Фил Никро сияқты, өте тиімді конукбол мен конук қисығын меңгерген және «Cy Young» жүлдесін жеңіп алған Р.А. Дики де конукболдың танымал шебері. Дегенмен, кішкентай қолы бар жас тастаушылар конукболды саусақ буындарымен лақтыруға бейім. Кейде жас ойыншылар допты саусақтарымен тік бұрып ұстап лақтырады, бұл оның айналуын азайтады, бірақ оны қашықтыққа лақтыруды қиындатады. Допты қалай ұстағандарына қарамастан, конукболдың мақсаты – мүмкіндігінше айналу жылдамдығын төмендету. Лақтыру кезінде доптың траекториясына доптың тегіс беті мен тігістері арасындағы ауа ағынының айырмашылығы едәуір әсер етеді. Асимметриялық қарсылық күші доптың траекториясын тігістер жағына бұрады. Тастаушы алаңынан үйге дейінгі аралықта бұл күштердің әсерінен конукбол желбіреп, билеп, дірілдеп немесе екі бағытта қисылып ұшуы мүмкін. Дегенмен, мүлдем айналмайтын допты лақтыру, өте аз айналған доптан гөрі нашаррақ. Доп тастаушыдан соққышыға дейін арада шамамен төрттен бір бөлігіне дейін жартысына дейін айналады; доптың қозғалысы кезінде тігістердің орны өзгереді, бұл доптың қозғалысын тудыратын қарсылық күшіне әсер етеді, осылайша оның ұшуын болжаусыз етеді. Тіпті айналмайтын доп та ұшу жолындағы өзгерістерге байланысты «елпілдейді». Конукболды соғу бейсболдың басқа аспектілерінен ерекшеленеді, сондықтан ойыншылар оны соғу жаттығулары кезінде осы лақтыруды күтетін ойындарға арнайы дайындалады. Физик Роберт Адейрдің сөзіне сәйкес, адамның реакция уақытының физиологиялық шектеулеріне байланысты, бұрылып келетін конукболды сәтті соғу тек қана сәттілікке байланысты болуы мүмкін. Егер конукбол ұшу барысында бағытын өзгертпесе, оны соғу оңай, себебі оның жылдамдығы төмен. (Конукболды соғу туралы жиі айтылатын сөз: «Төмен болса, жібер, жоғары болса, ұш» – яғни, соққышы тек конукбол соққы аймағының жоғарғы бөлігінен өтсе ғана соғуға тырысуы керек, себебі оның қисылуы аз болады.) Ол әдетте орташа лигалық жылдам доптан әлдеқайда баяу ұшады, сондықтан қозғалыс болмаса, оны қатты соғуға болады. 2007 жылы жасалған бір зерттеу осы тұжырымды растады. Конукболдың үйге ұрылу мүмкіндігін азайту үшін кейбір тастаушылар допқа сәл жоғары айналу береді, егер ешқандай күш оны билемесе, ол ұшу кезінде төмен қарай қозғалады. Тағы бір кемшілігі – базадағы жүгірушілер дәстүрлі тастаушыға қарағанда оңайырақ алға жылжи алады. Бұл конукболдың орташа жылдамдығының төмендігіне және оның болжаусыз қозғалысына байланысты, бұл қақпашыны жүгірушілер келесі базаларын ұрлай бастағаннан кейін де допқа назар аударуға мәжбүр етеді. Дегенмен, негізгі лиганың бастапқы құрамы кез келген қарсыласқа қарсы серияның ұзақтығынан асып түсетіндіктен, менеджер бұл кемшілікті азайту үшін командасының тастаушылар құрамын өзгертіп, конукбол тастаушысы жылдам жүгірушілер көп болатын командаларға қарсы шығатын ойындарды жоюға (немесе азайтуға) тырысады. 2012 жылы Халықаралық спорттық инженерлік қауымдастығының конференциясында ұсынылған мақалада PITCHf/x деректеріне сүйене отырып, конукболдар үйге қарай ұшу кезінде траекториясында үлкен және кенеттен өзгерістер жасай қоймайды – немесе кем дегенде, қалыпты доптан да кенеттен емес екені айтылады. Бағыттың өзгеруінің болжаусыздығынан кенеттен ауысудың пайда болуы мүмкін екені де болжанады.

As used by Cicotte, the knuckleball was originally thrown by holding the ball with the knuckles, hence the name of the pitch. Ed Summers, an Indianapolis teammate of Cicotte who adopted the pitch and helped develop it, modified it by holding the ball with his fingertips and using the thumb for balance. This grip can also include digging the fingernails into the surface of the ball. The fingertip grip is more commonly used today by knuckleball pitchers, like the Boston Red Sox pitcher Tim Wakefield, who had a knuckleball with a lot of movement. There are other prominent knuckleball pitchers like Hall of Famer Phil Niekro, who had a very effective knuckler and knuckle curve, and Cy Young Award winning pitcher R. A. Dickey. However, young pitchers with smaller hands tend to throw the knuckleball with their knuckles. Sometimes young players will throw the knuckleball with their knuckles flat against the ball, giving it less spin but also making it difficult to throw any significant distance. Regardless of how the ball is gripped, the purpose of the knuckleball is to have the least possible amount of rotational spin. Created by the act of throwing a ball, the ball's trajectory is significantly affected by variations in airflow caused by differences between the smooth surface of the ball and the stitching of its seams. The asymmetric drag that results tends to deflect the trajectory toward the side with the stitches. Over the distance from the pitcher's mound to home plate, the effect of these forces is that the knuckleball can flutter, dance, jiggle, or curve in two different directions during its flight. A pitch thrown completely without spin is less desirable, however, than one with a very slight spin. The ball completes between one quarter and one half a rotation on its way from the pitcher to the batter; the position of the stitches changes as the ball travels, affecting the drag that gives the ball its motion, thus making its flight erratic. Even a ball thrown without rotation will "flutter", due to the "apparent wind" it feels as its trajectory changes throughout its flight path. Hitting a knuckleball is different enough from other aspects of baseball that players specifically prepare for the pitch during batting practice before games they expect it in. According to physicist Robert Adair, due to the physiological limitation of human reaction time, a breaking knuckleball may be impossible to hit except by luck. If a knuckleball does not change direction in mid flight, however, then it is easy to hit due to its lack of speed. (A common phrase for hitting a knuckleball is "if it's low, let it go; if it's high, let it fly"; meaning that a batter should attempt to hit a knuckleball only if it crosses the plate high in the strike zone due to lack of break.) Since it typically only travels , far slower than the average major league fastball , it can be hit very hard if there is no movement. One 2007 study offered evidence for this conclusion. To reduce the chances of having the knuckleball get hit for a home run, some pitchers will impart a slight topspin so that if no force causes the ball to dance, it will move downward in flight. Another drawback is that runners on base can usually advance more easily than if a conventional pitcher is on the mound. This is due to both the knuckleball's low average speed and its erratic movement, which force the catcher to keep focusing on the ball even after the runners start stealing their next bases. However, since a typical major league starting rotation exceeds the length of a series against any one opponent, one way a manager can mitigate this disadvantage is to adjust his team's pitching rotation so as to eliminate (or at least minimize) games in which a knuckleballer would pitch against teams with a preponderance of fast baserunners. A paper presented at the 2012 Conference of the International Sports Engineering Association argues, based on PITCHf/x data, that knuckleballs do not make large and abrupt changes in their trajectories on the way to home plate—or at least, no more abrupt than a normal pitch. It speculates that the appearance of abrupt shifting may be due to the unpredictability of the changes in direction.

Атау және басқа алаңдарға қатынасы

Ол слюнканы қолдану заңды және кең таралған кезде пайда болғандықтан, және оның қозғалысы ұқсас болғандықтан, knuckleball кейде "құрғақ слюнка" деп аталды. Цикотттың knuckleball және "шаян доп" деп аталатын слюнканың бір түрін лақтыратыны туралы көп айтылды (өйткені ол лас доптың бір жағын киіміне сүртіп "шаян" ететін). Алайда, Цикотт шаян допты "таза қиял өнімі" деп атады, оның мақсаты соққышыларды шатастыру екенін және доптың түйе доп екенін мәлімдеді. Knuckleball-дың басқа да атаулары көбінесе оның қозғалысына және баяу жылдамдығына сілтеме жасайды. Оларға flutterball, floater, dancer, бабочка (Монреаль Экспос командасының француз тіліндегі комментаторлары қолданған атау), ghostball және bug жатады. Knuckle curve аты оны лақтыруға қолданылатын тұтқаға байланысты (сонымен қатар түйелермен немесе тырнақтармен), бірақ ол көбінесе күштірек және айналмалы лақтырылады. Доптың қозғалысы қисық допқа көбірек ұқсайды, осыдан оның аты шыққан. 1885-1890 жылдар аралығында ойнаған Тод Рамси кейбір дереккөздерде алғашқы knuckleball тастаушысы деп есептеледі, бұл оның допты ұстауына байланысты болған, бірақ оның лақтыруын "құлап жатқан үлкен доп" деп сипаттаған замандастары оның knuckle curve-тің бір түрі болуы мүмкін екенін көрсетеді. Кейінірек Джесси Хейнс және Фредди Фитцсимонс та өз замандастары knuckleball тастаушылары ретінде сипаттаған, бірақ олардың жағдайында бұл күштірек, қисық лақтыруға қатысты, бұны бүгінде knuckleball деп атамас едік. Тарихи тұрғыдан алғанда, "knuckle curve" термині қазіргі қолданылуынан өзгеше болған. Көптеген қазіргі тастаушылар қисық допты лақтыру үшін көрсету саусағымен немесе саусақтың ұшымен (сонымен қатар тік қисық доп деп те атайды) ұстайды. Бұл қазіргі лақтыру knuckleball-ға ешқандай қатысы жоқ.

Since it developed during a period when the spitball was legal and commonly used, and was similarly surprising in its motion, the knuckleball was sometimes called the "dry spitter". Cicotte was widely reported to throw both the knuckleball and a variant on the spitball known as a "shine ball" (because he would "shine" one side of a dirty ball by rubbing it on his uniform). However, Cicotte called the shine ball "a pure freak of the imagination", claiming that he did this to disconcert hitters and that the pitch was still a knuckleball. Other names for the knuckleball have generally alluded to its motion and slower speed. These include the flutterball, the floater, the dancer, the butterfly ball (the name for the pitch used by French language game commentators employed by the Montreal Expos), the ghostball, and the bug. The knuckle curve has a somewhat similar name because of the grip used to throw it (also with the knuckles or fingernails), but it is generally thrown harder and with spin. The resulting motion of the pitch more closely resembles a curveball, which explains the combination name. Toad Ramsey, a pitcher from 1885 to 1890, is credited in some later sources with being the first knuckleballer, apparently based primarily on accounts of how he gripped the ball; however, based on more contemporary descriptions of his pitch as an "immense drop ball", it may be that his pitch was a form of knuckle curve. Two later pitchers, Jesse Haines and Freddie Fitzsimmons, were sometimes characterized as knuckleball pitchers even by their contemporaries, but in their cases it again refers to a harder thrown, curving pitch that would probably not be called a knuckleball today. Historically, the term "knuckle curve" had a usage that was different from what it has in the game today. Many current pitchers throw a curveball using a grip with the index finger touching the ball with the knuckle or fingertip (also called a spike curve). This modern pitch is unrelated to the knuckleball.

Сирек кездесетін

, бар болғаны 70-ке жуық Басты Лига бейсбол ойыншылары өздерінің мансабында knuckleball-ды тұрақты түрде қолданған, және оның қолданылуы уақыт өте келе сиректеп барады. Бұған түрлі факторлар себеп. Біріншісі – скаутингтегі іріктеудің қателігі. Кез келген үміткердің шабуыл жылдамдығы үміткердің шеберлігін бағалаудың ең жылдам және оңай өлшемдерінің бірі болғандықтан, кез келген басқа шабуылдан баяу тасталатын knuckleball-ға назар аударылмайды. Тим Вейкфилд: «Проблема мынада, бейсбол радарлық қаруға бағытталған». Бұрынғы knuckleball ойыншысы және питчинг жаттықтырушысы Чарли Хауг knuckleball-дың сиректеп баратынын скауттардың ең жақсы қолға назар аударуымен байланыстырады. Бұл әсер уақыт өте келе артып келеді, себебі қазіргі заманғы ойын питчингтегі күшке және орташа шабуыл жылдамдығының артуына баса назар аударады. Хойт Вильгельм, Фил Никро және Джесси Хейнс, негізінен knuckleball-ға сүйенген үш питчер, Бейсбол Даңқы залына енгізілген. Сонымен қатар, Даңқ залының тағы бір мүшесі Тед Лайонс 1931 жылы қолына жарақат алғаннан кейін knuckleball-ға көп жүктеме салды. Никро мансабында «Кнукси» деген лақап атын алды. Басқа да белгілі knuckleball питчерлері: Джо Никро (Филдің інісі), Чарли Хауг, Дэйв Жолли, Бен Флауэрс, Уилбур Вуд, Барни Шульц, Том Кандиоти, Боб Пурки, Стив Спаркс, Эдди Роммель, Тим Вейкфилд, Стивен Райт және Р. А. Дики. 1945 жылғы маусымда, Екінші дүниежүзілік соғысқа шақырылғандардың салдарынан талант азайған кезде, Вашингтон Сенаторлары төрт knuckleball питчерін (Датч Леонард, Джонни Ниггелинг, Микки «Итси Битси» Хафнер және Роджер Вольф) қамтитын питчинг ротациясын құрды. Олар 60 толық ойын мен 60 жеңіске ие болып, Сенаторларды екінші орынға көтерді. 2008 жылдың қарашасында 16 жасар knuckleball ойыншысы Эри Йошида Кансай тәуелсіз бейсбол лигасының Кобе 9 Круз командасы үшін жапондық кәсіби бейсболында ойнаған алғашқы әйел ретінде таңдалды. 2010 жылдың 2 наурызында ол Тим Вейкфилдпен Бостон Ред Сокс кіші лигасының жаттығу орталығында жаттықты. 2010 жылдың 8 сәуірінде ол Чико Аутлоумен келісімшарт жасасты және 2010 жылдың 29 мамырында дебют жасады. Knuckleball-дың сирек кездесуіне себеп болатын тағы бір фактор – оның тасталуының қиындығы. Р. А. Дикидің пікірінше, оның негізгі қағидаларын меңгеруге кем дегенде бір жыл қажет. Knuckleball питчердің арсеналындағы басқа шабуылдардан түбегейлі өзгеше, оны болжау қиын және басқаруға келмейді. Сондықтан knuckleball сенімді емес деп есептеледі, ал knuckleball питчерлері ұзаққа созылатын сәтсіздіктерге ұшырайды, мысалы, 1995 жылы көктемгі жаттығулар кезінде Тим Вейкфилд мансабының ортасында «Пираттардан» босатылған кезде. Осының нәтижесі ретінде knuckleball питчерлері өздерін ерекше клубтың мүшелері деп есептейді, олардың жеке нөмірі (49, алғаш Вильгельм киген) және көшбасшысы (Фил Никро, 2004 жылы «The New Yorker» Вильгельмнің өлімінен кейін «топтың даусыз Ұлы Пубасы» деп атады) бар. Олар командаластарымен питчинг туралы талқылай алмайтындықтан, тіпті бәсекелес командаларда болса да кеңестермен және түсініктермен бөліседі және жас ойыншыларға шабуылды дамытуға көмектесуге жауапкершілік сезінеді. 2012 жылы Р. А. Дики Cy Young Award жеңімпазы болғанда, ол бұл марапатты «knuckleball бауырластығының жеңісі» деп атады және хабарламадан кейін алған ондаған телефон қоңырауларының ішінде тек Никроға ғана жауап берді. Бастапқыда knuckleball көптеген питчерлер өз репертуарында жай ғана бір шабуыл ретінде, әдетте жылдамдықтан жылдамдықты өзгертудің бір бөлігі ретінде қолданған. Алайда, бүгінгі таңда ол репертуарда ешқашан қолданылмайды, және кейбіреулер knuckleball-ды тиімді тастау үшін, оны шабуылға бақылау жасау үшін, оны аздап немесе көптеп тастау керек деп санайды. Сонымен қатар, питчерлер егер олар стандартты шабуылдармен жеткілікті шеберлік танытса, knuckleball-ға сирек назар аударады. Әдеттегі шабуылдар сияқты, олар көп күш жұмсамастан жылдам нәтижеге қол жеткізеді, knuckleball питчер өз денесін және бұлшықет жадын 65 миль/сағ жылдамдықпен бір айналымнан аз уақыт ішінде шабуылды орындау үшін жаттықтыруы керек. 2023 жылдың 24 маусымында Сан-Диего Падрес Мэтт Уолдронды Вашингтон Нэшнлс-ке қарсы бастауға шақырды; бұл оны Басты Лига бейсболындағы ең соңғы және жалғыз белсенді knuckleball ойыншысы етеді. Уолдроннан бұрын Бостон Ред Сокс командасының Стивен Райт MLB-дегі соңғы белсенді knuckleball ойыншысы деп саналды; ол командадан босатылды. Балтимор Ориолс ұйымының бұрынғы ойыншысы Микки Жаннис де knuckleball тастайды және 2021 жылдың 23 маусымында Басты Лигада дебют жасады. 2020 жылдың 18 қыркүйегінде, 2020 жылғы алғашқы knuckleball Нью-Йорк Метс командасының Тодд Фрейзермен тасталды, ол әдетте үшінші базадан ойнайтын, Атланта Брэйвс-ке қарсы 15:2 есебімен жеңіліске ұшырады. Позициялық ойыншылар питчингке шыққанда, knuckleball қолданғандардың арасында Уэйд Боггс, Дэнни Уорт, Алекс Бландино және Эрни Клемент бар. 2023 жылдың 1 қазанында Сиэтл Маринерс питчері Джордж Кирби MLB ойынында өзінің алғашқы knuckleball-ын тастады, бұл Техас Рейнджерс-тің Кори Сигерінен тартыс тудырды. Ойыннан кейін Кирби бұл питчерді Бостон Ред Сокс knuckleball ойыншысы және әлемдік серия чемпионы Тим Вейкфилдке құрмет ретінде таңдағанын растады, ол сол таңда о дүниеден өткен.

, only about 70 Major League Baseball pitchers have regularly used the knuckleball during their careers, and its use has become rarer over time. This can be attributed to a variety of factors. The first is selection bias in scouting. Because the speed of any prospect's pitch is one of the quickest and easiest metrics in judging the skill of the prospect, the knuckleball, which is thrown slower than any other pitch, gets overlooked. Tim Wakefield argued that "The problem is that [baseball] is so radar gun oriented." Former knuckleballer and pitching coach Charlie Hough says that the increased rarity of the knuckleball is due to scouts increasingly looking only for the best arm. This effect is increasing over time as the modern game continues to emphasize power in pitching and average pitch speed increases. Hoyt Wilhelm, Phil Niekro, and Jesse Haines, three pitchers who primarily relied on the knuckleball, have been inducted into the Baseball Hall of Fame. Additionally, Ted Lyons, another member of the Hall of Fame, relied heavily on the knuckleball after injuring his arm in 1931. Niekro was given the nickname "Knucksie" during his career. Other prominent knuckleball pitchers have included Joe Niekro (Phil's brother), Charlie Hough, Dave Jolly, Ben Flowers, Wilbur Wood, Barney Schultz, Tom Candiotti, Bob Purkey, Steve Sparks, Eddie Rommel, Tim Wakefield, Steven Wright, and R. A. Dickey. During the 1945 season, with talent depleted by call ups to fight in World War II, the Washington Senators had a pitching rotation which included four knuckleball pitchers (Dutch Leonard, Johnny Niggeling, Mickey "Itsy Bitsy" Haefner, and Roger Wolff) who combined for 60 complete games and 60 wins, carrying the Senators to second place. In November 2008, it was announced that 16 year old knuckleballer Eri Yoshida was drafted as the first woman ever to play in Japanese professional baseball for the Kobe 9 Cruise of the Kansai Independent Baseball League. On March 2, 2010, she trained with Tim Wakefield at the Boston Red Sox minor league training facility. And on April 8, 2010, she signed with the Chico Outlaws, debuting on May 29, 2010. Another factor contributing to the rarity of the knuckleball is the difficulty of throwing the pitch. R. A. Dickey estimates that it takes at least a year to grasp its fundamentals. The knuckleball is radically different from any other pitch in a pitcher's arsenal, being less predictable and difficult to control. It is for this reason that the knuckleball is widely regarded as unreliable, and knuckleball pitchers are prone to extended slumps, such as when Tim Wakefield was released from the Pirates in a mid career slump during spring training in 1995. Perhaps as a result, knuckleball pitchers often view themselves as members of an exclusive club, with its own uniform number (49, first worn by Wilhelm) and leader (Phil Niekro, whom The New Yorker in 2004 called "the undisputed Grand Poobah" of the group after Wilhelm's death). Because they cannot discuss pitching with non knuckleball using teammates, they often share tips and insights even if on competing teams, and believe that they have a responsibility to help younger players develop the pitch. When, in 2012, R. A. Dickey became the first Cy Young Award winning knuckleball pitcher, he called the award "a victory for the knuckleball fraternity", and of the dozens of phone calls he received after the announcement, Niekro's was the only one he answered. When originally developed, the knuckleball was used by a number of pitchers as simply one pitch in their repertoire, usually as part of changing speeds from their fastball. It is almost never used in a mixed repertoire today, however, and some believe that to throw the knuckleball effectively with some semblance of control over the pitch, one must throw it more or less exclusively. At the same time, pitchers rarely focus on the knuckleball if they have reasonable skill with more standard pitches. Unlike conventional pitches, which perform fast results without much exertion, a knuckleball pitcher must train his body and muscle memory to be able to execute a 65 mph pitch with less than one rotation. On June 24, 2023, the San Diego Padres called up Matt Waldron to start against the Washington Nationals; this makes him the most recent and only active knuckleballer in Major League Baseball. Prior to Waldron, Steven Wright of the Boston Red Sox was considered to be the last active knuckleballer in the MLB; he has since been released from the team. Mickey Jannis, prior player of the Baltimore Orioles organization, also throws the knuckleball, and made his major league debut on June 23, 2021. On September 18, 2020, the first knuckleball thrown in 2020 was by the New York Mets' Todd Frazier, normally a third baseman, in a 15 2 blowout loss to Atlanta Braves. Among position players making pitching appearances, those who have utilized the knuckleball include Wade Boggs, Danny Worth, Alex Blandino, and Ernie Clement. On October 1, 2023, pitcher George Kirby of the Seattle Mariners threw his first knuckleball in an MLB game, drawing a swing and miss from the Texas Rangers’ Corey Seager. After the game, Kirby confirmed that he chose this day to debut the pitch as a tribute to Boston Red Sox knuckleballer and World Series champion Tim Wakefield, who had died that morning.

Ұшуда қолдану

Кнукбол оны қолданушыларға кейбір артықшылықтар береді. Оны қатты лақтырудың қажеті жоқ (әсіресе, тым қатты лақтыру тиімділігін азайтуы мүмкін), сондықтан қолға аз стресс түседі. Кнукбол тастаушылар басқа тастаушыларға қарағанда көбірек иннингтер тастай алады, ал тастағаннан кейін қалпына келу үшін аз уақыт қажет болғандықтан, жиірек тастау мүмкіндігіне ие болады. Физикалық жүктеменің төмендеуі сонымен қатар ұзақ мансапқа мүмкіндік береді. Кейбір кнукбол тастаушылар қырық жасқа дейін кәсіби деңгейде тастауын жалғастырды: Тим Уэйкфилд, Хойт Вильгельм, Р. А. Дики, Чарли Хоу, Том Кандиотти және Фил Никро мен Джо Никро ағайындылары. Боутон сияқты тастаушылар қатты лақтыру қабілеті төмендегеннен кейін кнукбол тастаушы ретінде табысқа жетті. Шындығында, Боутонның 1970 жылғы танымал бестселлер кітабы "Төртінші доп" (Ball Four), сол кезде ойыншылардың мінез-құлқы мен жаттықтырушылардың тар көзқарасын ашық және көбінесе сынап көрсететін болғандықтан, скандалды болды, бірақ негізінен кнукбол тастаушы ретінде үлкен лигада бекінуге тырысудың қиындықтары туралы әңгіме.

Ұстау

Басты ойыншылардағыдай, кнукболдың болжамсыз қозғалысы оны ұстаушылар үшін ең қиын доптардың біріне айналдырады және олар өткізілген доптардың айтарлықтай жоғары санына ие болады. Бұрынғы ұстаушы Боб Уэкер, Фил Никро үшін ойнағанда, былай деді: «Кнукболды ұстаудың жолы – оның айналуын тоқтатып, содан кейін алу». Ол, бірінші базалық қолғапқа ұқсас; бұрынғы «Ред Сокс» ойыншысы Дуг Мирабелли софтбол ұстаушысының қолғабын қолданды. «Бостон Ред Сокс» 2004 жылғы әлем чемпионатына қатысқанда, Тим Уэйкфилд табалдырыққа шыққанда Мирабеллиді Джейсон Варитектің орнына жиі қойды. «Маман» ұстаушыны пайдалану 2008 жылы Кевин Кэшпен келісімге келгеннен кейін де жалғасты, ал 2009 жылы Джордж Коттарас осы рөлді атқарды. 26 тамызда Виктор Мартинес Уэйкфилдті алғаш рет ұстағанда, әдеттегі ұстаушы қолғабының орнына бірінші базалық қолғапты пайдаланды. Ұстаушы үшін бірінші базалық қолғапты пайдаланудың басты кемшілігі – олар допты қолғаптан оңай шығару үшін жасалмаған, бұл базадан өтуге кедергі келтіреді. Кейде командалар бір мәміледе кнукбол тастаушысы мен оның ұстаушысын алмасады. Бейсбол терминологиясында тастаушы мен ұстаушы бірге «батарея» деп аталады, сондықтан кнукбол тастаушысын ұстау тәжірибесі бар ұстаушы болуы артық, сондықтан тастаушы мен ұстаушының саудасы кейде «батареясы қосылған» сауда деп аталады. Мысалы, Джош Тоул мен Майк Никеас Диккимен бірге 2012 жылдың соңында «Торонто Блю Джейс» командасына ауысқанда, ал команда кейіннен Дикки үшін ойнаған Генри Бланкомен келісім жасады. Бір иннингте өткізілген доптардың рекордын алғаш рет 1954 жылы «Нью-Йорк Джайентс» командасының Рэй Катт Хойт Вильгельмді ұстағанда қойды. 1987 жылы «Техас Рейнджерс» командасының Гено Петралли кнукбол тастаушысы Чарли Хаугты ұстауға тырысқанда осы көрсеткішті қайталады, ал 2013 жылы «Бостон Ред Сокс» командасының Райан Лаварнуэй бірінші иннингте төрт доп өткізіп, Стивен Райттің алғашқы лигасына қатысқанда осы көрсеткішті тағы да қайталады. 2013 жылы Джей Пи Аренсибия «Торонто Блю Джейс» командасының рекордын жаңартты, маусымның ашылу ойынында (4–2 есебімен жеңіліс) кнукбол тастаушысы Р.А. Дикки үшін ойнағанда төрт доп өткізді. Ол Дикки үшін ешқашан қайта ойнамады.

As with hitters, the unpredictable motion of the knuckleball makes it one of the most difficult pitches for catchers to handle, and they tend to be charged with a significantly higher number of passed balls. Former catcher Bob Uecker, who caught for Phil Niekro, said, "The way to catch a knuckleball is to wait until it stops rolling and pick it up." similar to a first baseman's glove; Doug Mirabelli, formerly of the Red Sox, used a softball catcher's mitt. The Boston Red Sox, in their 2004 world championship season, had Mirabelli regularly catching in place of Jason Varitek when Tim Wakefield was pitching. This use of a "specialist" catcher continued into the 2008 season following the signing of Kevin Cash, and 2009 saw George Kottaras fulfill this role. On August 26, the first time Victor Martinez caught Wakefield, he used a first baseman's glove, instead of a regular catcher's mitt. For a catcher, a key disadvantage to using a first baseman's glove mitt is that they are not designed for easy extraction of the ball from the glove, making it harder to prevent baserunners from stealing. On occasion, teams have traded knuckleball pitchers and their catchers in the same transaction. In baseball terminology the pitcher and catcher together are known as a "battery", and having a catcher experienced in catching a knuckleball pitcher is preferable, so the trade of pitcher and catcher together is sometimes referred to as a "batteries included" trade. For example, Josh Thole and Mike Nickeas went with Dickey when the pitcher was traded to the Toronto Blue Jays in late 2012, and the team later signed Henry Blanco, who also caught for Dickey. The record for passed balls in an inning (4) was first set by Ray Katt of the New York Giants in 1954, catching Hoyt Wilhelm. It was tied by
Geno Petralli of the Texas Rangers in 1987 while trying to catch knuckleball pitcher Charlie Hough, and tied again in 2013 when Ryan Lavarnway of the Boston Red Sox had four in the first inning, catching knuckleballer Steven Wright in Wright's first major league start. In 2013, J. P. Arencibia set a Toronto Blue Jays franchise record by allowing four passed balls in the season opener (a 4–2 loss) while catching for knuckleballer R. A. Dickey. He never caught for Dickey again.

Крикет

Кнуклеболлдан жылдамдықты баяу жеткізу үшін крикетші Захир Хан, Бхунешвар Кумар және Эндрю Тайе де пайдаланады. Оның физикасы көбінесе бірдей. Дегенмен, крикет доптарының тігісі экваторлық болып келеді, сондықтан симметрияға байланысты доптың бағытсыз қозғалысы төмендейді (әсіресе доптың траекториясы мен тігісінің жазықтықтары дерлік бір жазықтықта болатын қалыпты лақтыру кезінде). Сонымен қатар, кері айналыс болмауы жеткізудің ұзындығын қысқартып, доптың жоғары жылдамдықпен сырғып өтуіне себеп болады – бұл қалыпты жеткізуге қарағанда жылдамдатылған эффект береді.

Волейбол

Волейболда, жылдамдық берілісі доптың айналуын барынша азайту арқылы, доптың қозғалысын болжау қиын етеді. Орындалғанда, қарсыластарға доптың қайда түсетінін болжау қиын болады, соның салдарынан допты қабылдау қиынға соғады.

Қауымдастық футболы

Ассоциациялық футболда (футбол) допты соққанда, оның ұшу кезінде айналма қозғалысы болмауы үшін, доптың қозғалысы бейсболдағы "кнукбол" пасымен тасталған допқа ұқсас болғандықтан, комментаторлар оны "кнукбол" деп атап кеткен. Бұл техниканы ойыншылар көбінесе алыс қашықтықтан соққылар мен бос соққылар үшін пайдаланады. Сәтті орындалған "кнукбол" добы ауада болжамсыз қозғалып, төмендейді немесе дірілдейді, бұл қақпашыға допты ұстауды қиындатады. Бұл техника "құрғақ жапырақ" немесе "өлген жапырақ" ("folha seca" португал тілінде) деп те аталады, алайда оны отандасы Диди ойлап тапқан деп саналады, бірақ одан бұрын итальяндық шабуылшы Джузеппе Меацца да осы техниканы қолданған. Андреа Пирло, Роналдиньо, Криштиану Роналду, Маркус Рашфорд, Гарет Бейл және Барбара Бонансиа сияқты көптеген ойыншылар да осы техниканы қолданған және тіпті бейімдеген.

Американдық футбол

Американдық футболда, кейде буып тастаушылар (пантерлер) нокклболды қолданады. Крис Гардоцки сол аяғымен сол қапталға қарай буып тастау арқылы нокклбол эффектісіне қол жеткізді, бұл болжамсыз нәтижелерге әкелді. Сэм Кох бұл техниканы одан әрі жетілдіріп, айналуды азайту үшін футбол добын бұрышпен тепті. Кох көбінесе өз нокклболдарын алаңның ортасына қарай бағыттап, қайтарушыны допты ұстауға мәжбүр етуге тырысты. Нокклболдың болжамсыздығына байланысты, бұл қайтарушының добын шатастырып, допты жіберіп алуына және допты тартып алуға (айналымға) әкелуі мүмкін.