Кіріспе

12 ғасырдағы Сицилия королі Вильгельм I (1120 немесе 1121 жылдың 7 мамырында 1166 жылы қайтыс болған), «Жаман» немесе «Зұлым» деп аталған, 1154 жылы әкесі қайтыс болғаннан бастап 1166 жылы өліміне дейін Сицилияның екінші патшасы болды. Ол Роже II және Кастилиялық Эльвираның төртінші ұлы еді. Вильгельмнің «Жаман» деген лақабы негізсіз көрінеді және тарихшы Уго Фалькандус пен барондықтардың патшаға, сондай-ақ оны басқарған шенеуніктерге деген көзқарасын көрсетеді.

Ерте өмір

Вильгельм Сицилия королі Роже II-нің ұлы, Сицилия графы Роже I-нің немересі және Танкред Отунвильдің шөпшесі болды. Ол билікке ие болу үмітімен өскен жоқ. 1138-1148 жылдар аралығында үш үлкен ағасы – Роджер, Танкред және Альфонсоның қазасы жағдайды өзгертті, бірақ әкесі қайтыс болғанда Вильгельм оның орнына отыруға толық дайын болмады.

Патшалық

Билікті өз қолына алғаннан кейін, Вильгельм әкесі билік еткен соңғы жылдары басшылықты сақтап қалды. Тек ағылшын Томас Брун ғана қызметтен алынды, ал Бари канцлері Майо жоғары дәрежеге көтерілді. Патшалықтағы нақты билік бастапқыда Майоның қолында болды, ол қарапайым текті адам болатын және оның «ammiratus ammiratorum» атағы мемлекеттегі ең жоғары мәртебе еді. Майо Роджердің ақсүйектерді басқарудан шеттету саясатын жалғастырды, бұл Орта ғасырларда билеуші жасаған ең жек көрілетін заңдардың бірі болды, сонымен қатар қалалардың еркіндіктерін шектеуге тырысты. Патшалық билікке қарсы әрқашан наразылық білдірген барондарды Папа Адриан IV, Вильгельмнің әлі мойындауын алмаған, Византия императоры I Мануил Комнен және Киелі Рим императоры I Фридрих шақырды. 1155 жылдың соңында грек әскерлері Бари, Трани, Джовинаццо, Андрия, Тарантоны қайтарып алып, Бриндизиді қоршауға алды. Вильгельм және оның әскері түбектің жағасына қонды және 1156 жылдың 28 мамырында Бриндизиде грек флотын (4 кеме) және әскерін талқандап, Бариді қайтарып алды. Адриан 1156 жылдың 18 маусымында Беневентода келісімге келді, онда ол Вильгельммен Беневенто шартын жасасты, көтерілісшілерді тастап, Вильгельмді патша ретінде бекітті. 1157 жылдың жазында Вильгельм Эвбея мен Альмираны тонау үшін 10 000 сарбаз тасыған 164 кемеден тұратын флот жіберді. 1158 жылы Вильгельм гректермен бейбіт келісімге келді. Бұл дипломатиялық жетістіктер, әдетте, Майоның еңбегі болды; алайда, Африкалық иеліктері Альмохадтарға өткен еді, және ол солтүстіктен патшалыққа төнген қауіптерге байланысты олардан бас тартуға кеңес берген болуы мүмкін. 1156 жылы Сфакста көтеріліс басталды және тез тарады, бірақ оны басу үшін ештеңе істелмеді. 1159 жылы адмирал Петр 160 кемемен сарацин басып алған Балеар аралдарына қарсы шабуылдық экспедиция ұйымдастырды. Ол Махдияны қоршауға алған сол флотпен көмектесуге тырысты, бірақ шайқасқа қатысқаннан кейін кері қайтты. Петрдің беделі төмендемеді, бірақ Махдиядағы христиандарға одан әрі көмек жіберілмеді және қала 1160 жылдың 11 қаңтарында берілді, бұл «Африкалық империяның» соңы болды. Майоның саясаты жалпы қастандыққа әкелді, 1160 жылдың қараша айында Сицилия ақсүйектерінің басшысы Мэтью Бонелло Палермода Майоны өлтірді. Алайда, барондар патшаны құлатуды бұрыннан жоспарлап отырған. Тақта әлсіз билік орнатуды қалаған олар патшаның үлкен ұлы Рожер IV-ті, Апулия герцогін, әкесінің орнын басуға мүмкін деп қарастырды. Майоның өлтірілуінен кейін патша сарайына патшаның екі туысы шабуыл жасады: оның заңсыз ұлы Симон, патшалықтың басында Тарантодан айырылған, және оның заңсыз жүрегі Танкред, Лекче графы. Патша бүкіл отбасымен бірге тұтқынға алынды, бірақ Мандралық Ричард оның өмірін сақтап қалды. Рожерді көшелер арқылы алып жүріп, үш күннен кейін соборда таққа отырғызылатыны жарияланды. Біраз уақыт патша қастандықшылардың қолында болды, олар оны өлтіруді немесе тақтан түсіруді жоспарлаған, бірақ халық пен әскер оны қолдады; ол билікті қайтарып алды, сицилиялық көтерілісшілерді талқандады, Бонеллоны соқыр етті және қысқа науқанда Корольдіктің қалған бөлігін бағындырып, көтерілісшілердің Бутераны өртеп жібергеніне кек қайтарды. Сарайға жасалған алғашқы шабуыл кезінде тұтқынға алынған патшаны босату үшін патшаның ұлы Рожер адасқан жебеден қаза тапты (бірақ тарихшы Фальканд, патшалық мінез-құлқына күмән келтіруге әрқашан дайын болғандықтан, патша өзінің «сенімсіз» ұлын өлтірді десті).

Даулы есептер

Боккаччоның "De Mulieribus Claris" еңбегінде айтылғандай, Вильгельмнің қызы ретінде сипатталған Констанция дүниеге келген кезде Калабриялық Иоахим есімді аббат Вильгельмге оның Сицилияның құлауына себеп болатынын айтты. Вильгельм бұл болжамға сене келіп, Констанцияның тұрмысқа шығып, бала тууына бөгет жасаймын деп, оны монахқа айналдыруға мәжбүр етті. Бұл, Констанцияның Роджер II-нің қайтыс болғаннан кейін туған қызы және Вильгельмнің жарты әпкесі болғандығымен қайшы келеді. Джованни Вилланидың сөзіне қарағанда, Вильгельм I болжамнан соң оны өлтіруге тырысқан, бірақ Сицилия графы Роджер I-нің заңды емес ұлы Танкред оны монастырға жіберуге көндірген. Жоахим Камерарий Констанцияның Вильгельмге қарсы болған төңкеріс кезінде қауіпсіздігі үшін ғана монастырға жіберілгенін, ешқашан монах болмай, некеге тұруға дейін сол жерде болғанын айтты. Хьюго Фалькандус және Сан-Жерманолық Рихард Констанцияның монастырь емес, патша сарайында тәрбиеленіп, білім алғанын мәлімдеді. Франсуа Эд де Мезерей Констанцияның ешқашан монах болмағанын айтқан.