Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
12 ғасырдағы Сицилия королі Вильгельм I (1120 немесе 1121 жылдың 7 мамырында 1166 жылы қайтыс болған), «Жаман» немесе «Зұлым» деп аталған, 1154 жылы әкесі қайтыс болғаннан бастап 1166 жылы өліміне дейін Сицилияның екінші патшасы болды. Ол Роже II және Кастилиялық Эльвираның төртінші ұлы еді. Вильгельмнің «Жаман» деген лақабы негізсіз көрінеді және тарихшы Уго Фалькандус пен барондықтардың патшаға, сондай-ақ оны басқарған шенеуніктерге деген көзқарасын көрсетеді.
12th century king of Sicily
William I (1120 or 1121May 7, 1166), called the Bad or the Wicked , was the second king of Sicily, ruling from his father's death in 1154 to his own in 1166. He was the fourth son of Roger II and Elvira of Castile. William's title "the Bad" seems little merited and expresses the bias of the historian Hugo Falcandus and the baronial class against the king and the official class by whom he was guided.
Ерте өмір
Вильгельм Сицилия королі Роже II-нің ұлы, Сицилия графы Роже I-нің немересі және Танкред Отунвильдің шөпшесі болды. Ол билікке ие болу үмітімен өскен жоқ. 1138-1148 жылдар аралығында үш үлкен ағасы – Роджер, Танкред және Альфонсоның қазасы жағдайды өзгертті, бірақ әкесі қайтыс болғанда Вильгельм оның орнына отыруға толық дайын болмады.
William was the son of King Roger II of Sicily, grandson of Count Roger I of Sicily, and great grandson of Tancred of Hauteville. He grew up with little expectation of ruling. The deaths of his three older brothers Roger, Tancred, and Alfonso between 1138 and 1148 changed matters, though when his father died William was still not well prepared to take his place.
Патшалық
Билікті өз қолына алғаннан кейін, Вильгельм әкесі билік еткен соңғы жылдары басшылықты сақтап қалды. Тек ағылшын Томас Брун ғана қызметтен алынды, ал Бари канцлері Майо жоғары дәрежеге көтерілді. Патшалықтағы нақты билік бастапқыда Майоның қолында болды, ол қарапайым текті адам болатын және оның «ammiratus ammiratorum» атағы мемлекеттегі ең жоғары мәртебе еді. Майо Роджердің ақсүйектерді басқарудан шеттету саясатын жалғастырды, бұл Орта ғасырларда билеуші жасаған ең жек көрілетін заңдардың бірі болды, сонымен қатар қалалардың еркіндіктерін шектеуге тырысты. Патшалық билікке қарсы әрқашан наразылық білдірген барондарды Папа Адриан IV, Вильгельмнің әлі мойындауын алмаған, Византия императоры I Мануил Комнен және Киелі Рим императоры I Фридрих шақырды. 1155 жылдың соңында грек әскерлері Бари, Трани, Джовинаццо, Андрия, Тарантоны қайтарып алып, Бриндизиді қоршауға алды. Вильгельм және оның әскері түбектің жағасына қонды және 1156 жылдың 28 мамырында Бриндизиде грек флотын (4 кеме) және әскерін талқандап, Бариді қайтарып алды. Адриан 1156 жылдың 18 маусымында Беневентода келісімге келді, онда ол Вильгельммен Беневенто шартын жасасты, көтерілісшілерді тастап, Вильгельмді патша ретінде бекітті. 1157 жылдың жазында Вильгельм Эвбея мен Альмираны тонау үшін 10 000 сарбаз тасыған 164 кемеден тұратын флот жіберді. 1158 жылы Вильгельм гректермен бейбіт келісімге келді. Бұл дипломатиялық жетістіктер, әдетте, Майоның еңбегі болды; алайда, Африкалық иеліктері Альмохадтарға өткен еді, және ол солтүстіктен патшалыққа төнген қауіптерге байланысты олардан бас тартуға кеңес берген болуы мүмкін. 1156 жылы Сфакста көтеріліс басталды және тез тарады, бірақ оны басу үшін ештеңе істелмеді. 1159 жылы адмирал Петр 160 кемемен сарацин басып алған Балеар аралдарына қарсы шабуылдық экспедиция ұйымдастырды. Ол Махдияны қоршауға алған сол флотпен көмектесуге тырысты, бірақ шайқасқа қатысқаннан кейін кері қайтты. Петрдің беделі төмендемеді, бірақ Махдиядағы христиандарға одан әрі көмек жіберілмеді және қала 1160 жылдың 11 қаңтарында берілді, бұл «Африкалық империяның» соңы болды. Майоның саясаты жалпы қастандыққа әкелді, 1160 жылдың қараша айында Сицилия ақсүйектерінің басшысы Мэтью Бонелло Палермода Майоны өлтірді. Алайда, барондар патшаны құлатуды бұрыннан жоспарлап отырған. Тақта әлсіз билік орнатуды қалаған олар патшаның үлкен ұлы Рожер IV-ті, Апулия герцогін, әкесінің орнын басуға мүмкін деп қарастырды. Майоның өлтірілуінен кейін патша сарайына патшаның екі туысы шабуыл жасады: оның заңсыз ұлы Симон, патшалықтың басында Тарантодан айырылған, және оның заңсыз жүрегі Танкред, Лекче графы. Патша бүкіл отбасымен бірге тұтқынға алынды, бірақ Мандралық Ричард оның өмірін сақтап қалды. Рожерді көшелер арқылы алып жүріп, үш күннен кейін соборда таққа отырғызылатыны жарияланды. Біраз уақыт патша қастандықшылардың қолында болды, олар оны өлтіруді немесе тақтан түсіруді жоспарлаған, бірақ халық пен әскер оны қолдады; ол билікті қайтарып алды, сицилиялық көтерілісшілерді талқандады, Бонеллоны соқыр етті және қысқа науқанда Корольдіктің қалған бөлігін бағындырып, көтерілісшілердің Бутераны өртеп жібергеніне кек қайтарды. Сарайға жасалған алғашқы шабуыл кезінде тұтқынға алынған патшаны босату үшін патшаның ұлы Рожер адасқан жебеден қаза тапты (бірақ тарихшы Фальканд, патшалық мінез-құлқына күмән келтіруге әрқашан дайын болғандықтан, патша өзінің «сенімсіз» ұлын өлтірді десті).
On assuming power, William kept the administration which had guided his father's rule for his final years. Only the Englishman Thomas Brun was removed, and the chancellor Maio of Bari was promoted. The real power in the kingdom was at first exercised by Maio, a man of low birth, whose title ammiratus ammiratorum was the highest in the realm. Maio continued Roger's policy of excluding the nobles from the administration and that was one of the most hated laws made by a ruler in The Middle Ages, and sought also to curtail the liberties of the towns. The barons, always chafing against the royal power, were encouraged to revolt by Pope Adrian IV, whose recognition William had not yet sought, by the Byzantine Emperor Manuel I Comnenus, and by the Holy Roman Emperor Frederick I. At the end of 1155, Greek troops recovered Bari, Trani, Giovinazzo, Andria, Taranto and began to besiege Brindisi. William and his army landed on the peninsula and destroyed the Greek fleet (4 ships) and army at Brindisi on May 28, 1156, and recovered Bari. Adrian came to terms at Benevento on June 18, 1156, where he and William signed the Treaty of Benevento, abandoning the rebels and confirming William as king. During the summer of 1157, William sent a fleet of 164 ships carrying 10,000 men to sack Euboea and Almira. In 1158 William made peace with the Greeks. These diplomatic successes were probably due to Maio; on the other hand, the African dominions were lost to the Almohads, and it is possible that he advised their abandonment in face of the dangers threatening the kingdom from the north. In 1156, a revolt began in Sfax and quickly spread and nothing was done to put it down. In 1159, the admiral Peter led a raiding expedition against the Saracen held Balearic Islands with 160 ships. He tried to relieve besieged Mahdia with the same fleet, but turned around just after engaging in battle. Peter did not fall out of favour, but no further assistance was sent to the Christians holding out in Mahdia and the city surrendered on 11 January 1160, ending the "African empire". The policy of Maio led to a general conspiracy, and in November 1160 Maio was murdered in Palermo by Matthew Bonello, leader of the Sicilian nobles. The barons, however, had long been plotting to overthrow the king. Desiring a weak power on the throne, they had been eyeing the king's eldest son, Roger IV, Duke of Apulia, as a possible replacement for his father. After the assassination of Maio, the royal palace was stormed by two of the king's own relatives: his illegitimate half brother Simon, whom he had dispossessed of Taranto early in his reign and his bastard nephew Tancred, the count of Lecce. The king was captured along with his whole family, his life being barely spared by one Richard of Mandra. Roger was then paraded through the streets and it was announced that he would be crowned in the cathedral three days thence. For a while the king remained in the hands of the conspirators who purposed murdering or just deposing him, but the people and the army rallied round him; he recovered power, crushed the Sicilian rebels, had Bonello blinded, and in a short campaign reduced the rest of the Regno, avenging the rebel burning of Butera. During the initial assault on the palace, to release the captive king, the king's son Roger was killed by a wayward arrow (though the historian Falcandus, seemingly ever ready to impugn the royal character, has the king kicking his "faithless" son dead).
Даулы есептер
Боккаччоның "De Mulieribus Claris" еңбегінде айтылғандай, Вильгельмнің қызы ретінде сипатталған Констанция дүниеге келген кезде Калабриялық Иоахим есімді аббат Вильгельмге оның Сицилияның құлауына себеп болатынын айтты. Вильгельм бұл болжамға сене келіп, Констанцияның тұрмысқа шығып, бала тууына бөгет жасаймын деп, оны монахқа айналдыруға мәжбүр етті. Бұл, Констанцияның Роджер II-нің қайтыс болғаннан кейін туған қызы және Вильгельмнің жарты әпкесі болғандығымен қайшы келеді. Джованни Вилланидың сөзіне қарағанда, Вильгельм I болжамнан соң оны өлтіруге тырысқан, бірақ Сицилия графы Роджер I-нің заңды емес ұлы Танкред оны монастырға жіберуге көндірген. Жоахим Камерарий Констанцияның Вильгельмге қарсы болған төңкеріс кезінде қауіпсіздігі үшін ғана монастырға жіберілгенін, ешқашан монах болмай, некеге тұруға дейін сол жерде болғанын айтты. Хьюго Фалькандус және Сан-Жерманолық Рихард Констанцияның монастырь емес, патша сарайында тәрбиеленіп, білім алғанын мәлімдеді. Франсуа Эд де Мезерей Констанцияның ешқашан монах болмағанын айтқан.
De Mulieribus Claris by Boccaccio said that at the birth of Constance, whom it described as the daughter of William, a Calabrian abbot named Joachim told William that she would cause the destruction of Sicily. William believed the prediction and forced the young Constance to become a nun to prevent her from marrying and having children. This apparently contradicted the fact that Constance was indeed the posthumous daughter of Roger II and half sister of William. Giovanni Villani said William I sought to put her to death due to the prediction until Tancred, a bastard son of Count Roger I of Sicily, persuaded him to send her to a convent instead. Joachim Camerarius argued that Constance was simply sent to the convent during the coup against William I for her safety and stayed there until her betrothal without ever being a nun. Hugo Falcandus and Richard of San Germano argued Constance was brought up and educated in royal palace rather than a monastery. François Eudes de Mézeray said Constance had never become a nun.