Кентербери архиепископы: Ричардтың өмірі мен қызметі
Richard of Dover
Ричард, Кентербери архиепископы (12 ғ.), Томас Беккеттен кейін қызмет етті. Англия билеушілігі, Рим папасымен қарым-қатынас, сот істері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Баео епискобы, 12 ғасыр Кентербери архиепискобы
the bishop of Bayeux
12th century Archbishop of Canterbury
Ричард (1184 жылы қайтыс болды) – ортағасырлық бенедиктин монахы және Кентербери архиепискобы. Томас Бекеттің өлімінен бірден бұрын оның қызметінде болған Ричард, Бекетті Кентербери соборында жерлеуге жағдай жасады және кейіннен Кентербериде өткен даулы сайлауда Бекеттің орнын иеленді. Ричард архиепископ ретіндегі уақытының көп бөлігін Англияның үстемдігі үшін Йорк архиепискобы Роджер де Понт Л'Евэкемен және Кентерберидегі Сент-Августин аббаттығымен архиепископтың аббаттыққа қатысты билігі туралы дау-жанжалдарда өткізді. Ричард Англия королі Генрих II-мен Бекеттен жақсы қарым-қатынаста болды және корольдің дипломатиялық істерінде жұмыс істеді. Ричард сондай-ақ Папаның сенімін жеңіп алып, оның судьясы болды. Оның Папа Александр III-ге қойған бірнеше сұрақтары шіркеу заңдарының жинағы – Декреталдарға енді, ал оның канондық заңгерлерді қолдауы Англияда канондық құқықты зерттеуді дамытуға үлкен үлес қосты.
Richard (died 1184) was a medieval Benedictine monk and Archbishop of Canterbury. Employed by Thomas Becket immediately before Becket's death, Richard arranged for Becket to be buried in Canterbury Cathedral and eventually succeeded Becket at Canterbury in a contentious election. Much of Richard's time as archbishop was spent in a dispute with Roger de Pont L'Evêque, the Archbishop of York over the primacy of England, and with St Augustine's Abbey in Canterbury over the archbishop's jurisdiction over the abbey. Richard had better relations with King Henry II of England than Becket had and was employed by the king on diplomatic affairs. Richard also had the trust of the papacy and served as a judge for it. Several of his questions to Pope Alexander III were collected into the Decretals, a collection of ecclesiastical laws, and his patronage of canon lawyers did much to advance the study of canon law in England.
Ерте өмір
Ричард Нормандияда дүниеге келді және Кентербериде монах атанды, сондай-ақ Кентербери архиепископы Теобальдтың жеке рухани кеңесшісі болды. Бекет қайтыс болғаннан кейін Ричард Бекеттің денесін қабылдап, Кентербери соборында дереу жерлеуге дайындады.
Richard was born in Normandy and became a monk at Canterbury, and a chaplain to Theobald of Bec, the Archbishop of Canterbury. After Becket's death, Richard took charge of Becket's body and arranged for immediate burial in Canterbury Cathedral.
Архиепископ
1173 жылы, Бекет өлтірілгеннен кейін екі жылдан астам өткен соң, Англия королі Генрих II Кентербери архиепископтығының бос орнын толтыруға шешім қабылдады; екі үміткер болды: Ричард және Кентерберидің приоры Одо. Бұрын Роджер, Бек аббаттығының аббаты сайланған еді, бірақ ол лауазымды қабылдаудан бас тартты. 3 маусымда 1173 жылы Ричард таңдалып алынды, бірақ монахтар Одоны артық көрді. Екі тарап та Римге шағым түсірді, ал Ричард, жақында Бат епископы болып сайланған Реджинальд фиц Джоселинмен бірге, симония, заңсыз туылғандық және патшаға серт беру туралы айыптауларды жоққа шығару үшін Римге сапар шекті. Шағымдар тыңдалғаннан кейін олар қабылданбады, ал сайлау 1174 жылдың 2 сәуірінде расталды; 1174 жылдың 7 сәуірінде жаңа архиепископ Папа Александр III тарапынан Ананьиде қасиеттіленді. Ричард жыл соңында Англияға оралды, ол Пападан алған паллийін алып келді. Александр III оған сондай-ақ легаттық өкілеттіктер берді. Ричард архиепископтық қызметінің барысында Йорк архиепискобы Роджер де Понт Л'Эвекпен екі шіркеудің құқықтары туралы дауласты. 1175 жылы Лондонда өткен кеңесте олардың жақтастары арасында төбелес болды. Король Генрих II архиепископтар арасында бес жылға бейбітшілік орнатуға келісім жасады, бірақ Ричард көп ұзамай тағы бір дауға қатысты. Бұл дау Кентерберидегі Сент-Огастин аббаттығының аббаты Роджермен болды және аббаттық тікелей Папаға бағынышты ма, әлде архиепископтың аббаттыққа қатысты юрисдикциялық құқықтары бар ма, деген мәселеге қатысты. Нәтижесінде Папалық аббаттықты тікелей Папаға бағынышты қалдырды, бірақ архиепископқа бұрын аббатқа қарасты Танет аралындағы шіркеулерге рухани билік берді. Ричардтың архиепископтық қызметі Бекеттің қызметіне қарағанда аз даулы болды, және ол корольмен жақсы қарым-қатынаста болған сияқты. Ричард корольдік кеңестерге қатысты және Нормандияда корольмен бірнеше рет болды. Ричард діни қызметкерлердің құқықтары туралы өз алдыңғысынан гөрі аз догматикалық болды; бірақ оның келісімдері монахтар жазушылары мен Бекеттің ізбасарлары тарапынан әлсіздік белгісі ретінде қарастырылды. Папа Александр III Ричардтың корольдік капеллада епископтарды сайлауға келіскенін сынады. Корольдің дипломатиялық күш-жігерінің бір бөлігі ретінде Ричард Генрихтің қызы Жоаннаны 1176 жылы Сицилия королі Вильгельм II-ге үйлену үшін Провансқа сүйемелдеді. Ричард 1177 жылдың бір бөлігін король Генрих үшін дипломатиялық міндеттермен Фландрияда өткізді. Тағы бір тарихшы Фрэнк Барлоу оны "кінәсіз орташалық" деп атайды. Сол кездегі епископ Ричард Ильчестерлік, Англия шіркеуінің Бекеттің шейіт болуынан пайда табуына кедергі келтірген Ричард Доверліктің кемшіліктері болды деп санайды. Ричард сондай-ақ легаттық өкілеттіктерін қолданып, монастырь істеріне араласты, 1175 жылы Питерборо аббаттығының аббатын қызметтен шеттетуге және епископтың араласуынан босатылған монастырь үйлеріне барумен қорқытуға белсенділік танытты, монастырь істерін реттеу үшін. Әрі қарай, Ричард Кентерберидің иеліктерін тиімді басқарғаны және өндірісті арттыруға қызығушылық танытқаны айтылды. Ол сондай-ақ ізгі және адал адам ретінде танымал болды.
In 1173, more than two years after the murder of Becket, King Henry II of England decided to fill the vacant archbishopric of Canterbury; there were two candidates: Richard, and Odo, prior of Canterbury. Previously, Roger, the abbot of Bec Abbey, had been elected but refused the office. On 3 June 1173, Richard was chosen, although the monks preferred Odo. Both sides appealed to Rome, and Richard journeyed to Rome with Reginald fitz Jocelin, who had recently been elected Bishop of Bath, to rebut the charges of simony, illegitimate birth, and swearing an oath to the king that had been raised. After hearing the charges, they were dismissed, and the election was ratified on 2 April 1174; on 7 April 1174 the new archbishop was consecrated at Anagni by Pope Alexander III. Richard returned to England at the close of the year bearing his pallium which he had received directly from the pope. He was also granted legatine powers by Alexander III. Richard clashed with Roger de Pont L'Evêque, the Archbishop of York, over the respective rights of the two sees throughout his time as archbishop. In 1175, at a council held in London, there was a fight between their supporters. King Henry II secured a truce between the archbishops for five years, but Richard was soon embroiled in another dispute. This one was with Roger, abbot of St Augustine's Abbey in Canterbury, and revolved around whether or not the abbey depended directly on the pope or if the archbishop had jurisdictional rights over the abbey. In the end, the papacy arranged a settlement that left the abbey dependent on the pope direct, but gave the archbishop spiritual authority over the churches of the Isle of Thanet, which the abbey had previously held. Richard's time as archbishop was much less stormy than Becket's had been, and he seems to have had better relations with the king. Richard attended the royal councils and was with the king in Normandy more than once. Richard was less dogmatic on the rights of the clergy than his great predecessor had been; but his compromises were regarded by the monastic writers and the followers of Becket as a sign of weakness. Pope Alexander III took Richard to task when Richard acquiesced in the election of bishops in the royal chapel. As part of his diplomatic efforts on the king's behalf, Richard escorted Henry's daughter Joan to Provence on her journey in 1176 to marry King William II of Sicily. Richard also spent part of 1177 in Flanders on diplomatic business for King Henry. Frank Barlow, another historian, calls him a "blameless mediocrity". Richard of Ilchester, a fellow bishop, held that it was Richard of Dover's defects that prevented the English Church from profiting more from Becket's martyrdom. Richard was also active in using his legatine powers to interfere in monastic affairs, deposing the abbot of Peterborough Abbey in 1175 and threatening to visit other monastic houses that were exempt from episcopal interference to regulate the monastic affairs. On a more domestic note, Richard was held to have been an able steward of the estates of Canterbury, very much interested in increasing production. He was held to be a pious and gentle man.