Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
14 ғасырдағы Кентербери архиепискобы және Англияның канцлері Уильям Куртенэй (шамамен 1342 – 31 шілде 1396) Кентербери архиепискобы (1381–1396) болды, одан бұрын Херефорд епискобы және Лондон епискобы қызметін атқарған.
14th century Archbishop of Canterbury and Chancellor of England
William Courtenay (c. yes 134231 July 1396) was Archbishop of Canterbury (1381–1396), having previously been Bishop of Hereford and Bishop of London.
Ерте өмір және білім
Куртенэй – Хью де Куртенэйдің, Девонның 10-шы графының (1377 жылы қайтыс болған) және оның әйелі Маргареттің, Херефордтың 4-ші графы Хамфри де Боунның қызы, ал Эдуард I-нің немересі болған кіші ұлы еді. Ол отбасының Экстминстердегі поместьесінде дүниеге келген деген әңгіме бар. Англияның батысында туған Куртенэй Оксфордтағы Стейплдон-холлда білім алды, ал заң саласындағы білімін аяқтағаннан кейін 1367 жылы университет канцлері болып сайланды. Куртенэйдің діни және саяси мансабы сол кезде басталды.
Courtenay was a younger son of Hugh de Courtenay, 10th Earl of Devon (died 1377), and his wife Margaret, daughter of Humphrey de Bohun, 4th Earl of Hereford and granddaughter of Edward I. He was said to have been born at the family's estate at Exminster. Being a native of the west of England, Courtenay was educated at Stapledon Hall, Oxford, and after graduating in law was chosen chancellor of the university in 1367. Courtenay's ecclesiastical and political career began about the same time.
Мансап
Эксетер, Уэллс және Йорк пребендери болғаннан кейін, ол 17 наурыз 1370 жылы Херефорд епископы болып тағайындалды, 12 қыркүйек 1375 жылы Лондон епископтығына ауыстырылды және 30 шілде 1381 жылы Кентербери архиепискобы болды, бұл екі соңғы лауазымда Саймон Садбериден кейін қызмет етті. Саясаткер ретінде Куртенэйдің қызметі Эдуард III-нің қарттығымен және Ричард II-нің билігінің көп бөлігімен бірге жүрді. Ол бастапқыда Ланкастер герцогы Джон Гонттың қарсыластарының қатарына қосылды; ол ағылшын шіркеуінің құқықтарын қорғады және лоллардты жоюға әрқашан дайын болды. 1373 жылы ол жиынға қатысып, шіркеудің зардап шеккен кемшіліктері жойылғанша, субсидияға үлес қоспайтынын мәлімдеді; 1375 жылы ол флоренциялықтарға қарсы папалық бұйрық шығарып, корольдің наразылығына ұшырады; ал 1377 жылы Джон Гонт пен Уильям Уайкхем арасындағы жанжал кезіндегі оның қатаң әрекеті епископтың уақытша жеңісімен аяқталды. Уиклиф Ланкастер мен Куртенэй арасындағы келіспеушіліктің тағы бір себебі болды. 1377 жылы реформатор архиепископ Садбери мен Куртенэйдің алдына келді, онда герцог пен епископ арасындағы пікір талас соттың тарауына әкелді, ал содан кейінгі тәртіпсіздік кезінде Ланкастер қауіпсіздігін өзінің жауының көмегіне қарыз болды. Осы уақытта Кентербери архиепискобы болған Куртенэй Лондон қаласында «Жер сілкінісі синоды» деп аталған синод шақырды, ол Уиклифтің пікірлерін айыптады; содан кейін ол Оксфордтағы лоллардтарға шабуыл жасады және епископтарды еретиктерді түрмеге қамауға шақырды. Куртенэй 1381 жылы Англияның қысқа мерзімді канцлері болды, ал 1382 жылдың қаңтарында Ричард II мен Богемияның Аннасының некелерін өткізді, кейіннен патшайымды таж кигізді. 1382 жылы архиепископтың сапары Эксетер және Солсбери епископтарымен дау-дамайға әкелді, ал Куртенэй осы жағдайда өзінің шығыстарын жабу үшін арнайы салық жинауды толыққанды жүзеге асыра алмады. Архиепископтың өмірінің соңғы жылдарында ол Англиядағы папалық билікті қолдаған көрінеді, бірақ бұл ағылшын шіркеуіне зиян келтірмеді. 1390 жылы Куртенэй 1350 жылғы Провизорлар заңының расталуына қарсылық білдірді, ал 1393 жылы ол 1392 жылғы Праэмуньер заңын сәл өзгертуге қол жеткізді. Ричард II-нің ысырапшылдығын ұнатпай, Куртенэй корольді ашық сөгіп, ашулы көріністен кейін корольдік қауіп-қатерлер оны бір уақытқа Девонға қуды. 1386 жылы ол корольдік және корольдік үйді реформалау үшін тағайындалған комиссарлардың бірі болды, ал 1387 жылы ол Ричард пен оның жаулары арасында Глостер герцогы Вудсток Томас басшылығымен бейбітшілік орнатты.
Having been made prebendary of Exeter, of Wells and of York, he was consecrated bishop of Hereford on 17 March 1370, was translated to the see of London on 12 September 1375, and became Archbishop of Canterbury on 30 July 1381, succeeding Simon of Sudbury in both these latter positions. As a politician, the period of Courtenay's activity coincides with the years of Edward III's dotage, and with practically the whole of Richard II's reign. From the first he ranged himself among the opponents of John of Gaunt, duke of Lancaster; he was a firm upholder of the rights of the English Church, and was always eager to root out Lollardry. In 1373 he declared in convocation that he would not contribute to a subsidy until the evils from which the church suffered were removed; in 1375 he incurred the displeasure of the king by publishing a papal bull against the Florentines; and in 1377 his decided action during the quarrel between John of Gaunt and William of Wykeham ended in a temporary triumph for the bishop. Wycliffe was another cause of difference between Lancaster and Courtenay. In 1377 the reformer appeared before Archbishop Sudbury and Courtenay, when an altercation between the duke and the bishop led to the dispersal of the court, and during the ensuing riot Lancaster probably owed his safety to the good offices of his foe. Having meanwhile become archbishop of Canterbury Courtenay summoned a synod, in London, the so called "Earthquake Synod", which condemned the opinions of Wycliffe; he then attacked the Lollards at Oxford, and urged the bishops to imprison heretics. Courtenay was for a short time chancellor of England during 1381, and in January 1382 he officiated at the marriage of Richard II with Anne of Bohemia, afterwards crowning the queen. In 1382 the archbishop's visitation led to disputes with the bishops of Exeter and Salisbury, and Courtenay was only partially able to enforce the payment of a special tax to meet his expenses on this occasion. During his concluding years the archbishop appears to have upheld the papal authority in England, although not to the injury of the English Church. In 1390 Courtenay protested against confirmation of the Statute of Provisors 1350, and in 1393 he was successful in slightly modifying the Statute of Praemunire 1392. Disliking the extravagance of Richard II, Courtenay publicly reproved the king; and, after an angry scene, the royal threats drove him for a time into Devon. In 1386, he was one of the commissioners appointed to reform the kingdom and the royal household, and in 1387 he arranged a peace between Richard and his enemies under Thomas of Woodstock, Duke of Gloucester.
Өлім
Куртенэй 1396 жылғы 31 шілдеде Мейдстоун қаласында қайтыс болды және Кентербери соборындағы хордың шығыс бөлігіне қарай жерленді. Ол Сомерсеттегі Наиш монастырі отбасылық кесенесін кеңейтуге, сондай-ақ Кентерберидегі Крайст Черч және Мейдстоун колледжінде маңызды құрылыс жұмыстарын жүргізуге жауапты болды.
Courtenay died at Maidstone on 31 July 1396, and was buried towards the east end of the quire in Canterbury Cathedral. He was responsible for the expansion of his family's chantry foundation in Somerset, Naish Priory, as well as significant building works at Christ Church Canterbury and Maidstone College.