Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ахатовичи қырғыны - Босния соғысы кезінде Серб Республикасы армиясының Сараеводағы Нови-Град муниципалитеті Ахатовичи қаласынан тұтқынға алынған 47 босниялық сарбазды жаппай өлтіруі.
The Ahatovići massacre was the mass killing of 47 captured Bosniak soldiers from the town of Ahatovići, in the municipality of Novi Grad, Sarajevo by the Army of Republika Srpska during the Bosnian War.
Қазалау
1992 жылдың 29 мамырынан 2 маусымына дейін Ахатовичи ауылы Босния сербтері бірліктерімен Ражловац және Бутиле ауылдарында Югослав Халық Армиясының (JNA) казармаларынан оқ атылды. 1992 жылдың 2 маусымында атыс тоқтаған кезде ауыл тұрғындары ақыры баспаналарын тастап, үйлері өртенгенін көрді. Шамамен 120 нашар қаруланған Ахтавичи ер адам қорғанысты мүмкіндігінше жақсы орнатуға тырысты, бірақ олар босниялық сербтердің жаяу әскері мен артиллерия шабуылдарына ұзақ уақыт қарсы тұра алмады. Соғыста өлмегендер көп ұзамай берілді. Содан кейін тұтқындар Ражловац қаласындағы казармаға жеткізілді. 14 маусымда Ахатовичиден 56 тұтқынға автобусқа отыру бұйырылды. Оларға тұтқын алмасу рәсіміне бара жатқандары айтылды. Автобусты тоқтатып, 17 пен 63 жас аралығындағы тұтқындарға радиатор қайнап кеткенін және олар суды өзеннен алу үшін жерге жататынын айтты. Тірі қалғандардың айтуынша, босниялық сербтер автобустан түсіп, тасты төбемен 30 метр жүріп, автокөлікке базука мен автоматпен оқ ашты.
From 29 May 1992 to 2 June 1992, the village of Ahatovići was shelled by Bosnian Serb units from the Yugoslav People's Army (JNA) barracks in the villages of Rajlovac and Butile. When the shelling stopped on 2 June 1992, the villagers were finally able to leave their shelters, and found that their homes had been burned to the ground. About 120 poorly armed men from Ahatovići tried to mount a defence as best they could, but they were unable to resist the onslaught from Bosnian Serb infantry and artillery attacks for long. Those who had not been killed in the battle surrendered soon afterwards. The prisoners were then taken to the barracks in Rajlovac, where they were kept in a hangar for almost two weeks in inhuman conditions, being beaten and tortured on a regular basis. On 14 June, 56 prisoners from Ahatovići were ordered onto a bus. They were told that they were on their way to a prisoner exchange. The bus was stopped and the hostages, men between 17 and 63 years old, were told that the bus's radiator had boiled over and that they should lie face down on the floor while water was fetched from a stream. According to survivors, Bosnian Serb gunmen then got off the bus, walked 30 yards up a stony hillside and opened fire on the vehicle with a bazooka and automatic weapons.
Салдары
Босниялық сербтер аман қалғандарды тексермей кетіп қалды; сегіз аман қалған босниялықтар түн түсіп, орман арқылы жақын маңдағы мұсылман ауылына қашып кетті, оның тұрғындары келесі күні қырғын құрбандарын жерледі. 1996 жылы Соколина ауылында алаптың астындағы жаппай қабірден 50-ге жуық адам табылды. Босния соғысының соңында Ахтавичиде тек бір босниялық отбасы қалды. Бұл сұмдық 2001 жылға дейін, голландиялық деректі фильм түсіруші Хедди Хонигман осы қырғын туралы деректі фильм түсіргенге дейін назардан тыс қалды. Бұл фильм "Жақсы күйеу, жақсы бала" деп аталып, ауылды аралады. Соғыстан аман қалғандар мен құрбан болғандардың отбасылары соғысқа дейінгі және кейінгі өмірлері туралы сұхбат алды.
The Bosnian Serbs left without checking for survivors; the eight surviving Bosniaks waited for nightfall to escape through the forest to a nearby Muslim village, whose residents buried the victims of the massacre the following day. In 1996, about 50 victims were exhumed from a mass grave beneath a meadow in the village of Соколина. By the end of the Bosnian War, only one Bosniak family remained in Ahatovići. The atrocity was overlooked until 2001 when Dutch documentary maker Heddy Honigmann made a documentary about the massacre. The documentary was entitled Good Husband, Dear Son and visited the village. Survivors of the massacre and the families of the victims were interviewed about the war and their lives before and after.