Douglas Leedy

Кіріспе

Американдық композитор, орындаушы және музыка ғалымы Дуглас Лиди (3 наурыз 1938 жылы; Портленд, Орегон 28 наурыз 2015; Корваллис, Орегон) - американдық композитор, орындаушы және музыка ғалымы.

Өмірбаян

Портлендте (Орегон штаты) туған Лиди Карл Кохнмен Помона колледжінде және Калифорния университеті, Берклиде оқыды. Ол оркестрлік мүйізші, клавесинист және әнші, К. В. Нараянасвамимен Мадраста Оңтүстік Үндістан музыкасын, Пандит Прананатхпен Солтүстік Үндістан вокалды музыкасын оқыды. Ол Портленд барокколық оркестрінің бірінші музыкалық директоры және 1985 жылғы Портленд Хендел фестивалінің музыкалық директоры болды. Ол UCLA, Centro Simon Bolivar (Каракас) және Рид колледжінде музыкадан сабақ берді. Ол UCLA-да электронды музыка студиясын құрды, ал оның синтезделген музыкасы Moog Synthesizer және Buchla Synthesizer-дің алғашқы тапсырыс берілген альбомдық жаздырмаларының бірі болды. Entropical Paradise үштік альбомы синтезделген "музыкалық орталардың" алғашқы үштік альбомы болды - мүмкін, айқын амбиент музыкасының алғашқы жазбасы - және модульді аналогты синтезатор жапсырмалары болды, олар бір рет орнатылғаннан кейін орындаушының қосымша араласуынсыз ойнатылды. (Энтропикалық жұмақтың үзінділері сондай-ақ "Бейітхана бес" фильмінің саундтрегіне Гленн Гулдтың саундтрегінде көрсетілген Бахтың музыкасына атмосфералық қосымша ретінде енгізілді). Қысқа уақыт бойы атональды, бірақ қатаң түрде сериялық стильде шығармашылыққа кіріспеген болса да, Лидидің музыкасы негізінен мелодиялық және модальды. Оның музыкасына театрлық және кеңістіктік немесе экологиялық элементтер (Exhibition Music, Decay) кіреді және ерте музыкамен (The Leaves be Green, Symphoniae Sacrae) терең қарым-қатынаста. Ол классикалық грек және латын тілдеріндегі мәтін мен музыка арасындағы байланысты зерттеді. Жалпы, оның музыкасы лирикалық, мелодиялық стильді көрсетеді және модальділікті, қайталауды және интонацияны қолдану арқылы музыкалық материалдарды және музыкалық тарихын радикалдық қайта бағалауға байланысты, бұл қозғалысты минимализм деп атайды. Батыстық музыка мен үнді музыкасын оқығаннан кейін, батыс жағалаудағы америкалық модельдер Гарри Парч пен Лу Харрисон сияқты музыкалық жолмен жүріп, Лиди 12 тондық тең темпераменттен айрықша бұрылды. Ол күй жүйелерін зерттеген ғалым, клавиатуралы аспаптар үшін тарихи меттондық темпераментпен және түрлі әділ интонация жүйелерімен композиция жазды. Ол сондай-ақ ежелгі грек музыкасының реконструкциясын ұсынды және тарихи теориялық принциптер бойынша Гомер, Сапфо, Пиндар және Эскилдің Персей (Персейлер) шығармаларын орындау үшін орындалған. Негізгі шығармалары: Трио (1960) fl, hn, pf. Перспективалар (1964) Квинтет 1964 ж. кл, бн, тп, дб, орг. Антифония (1965) 2 тп,2 тб. "Қараңғылық" (1965) - театрлық шығарма. Перкуссиялық музыка (1965) театрлық шығарма. Ұялы өте кішкентай аспаптарға арналған пайдалы музыка (1966). B әуеніндегі II орынды музыка, (1966) камералық ансамбль. 88 - ұлы (1969) 18 қол, Dulces exuviae (Дидоның Виргилийден кейінгі жыры) (1969) ssaattbb. Тедди аюларының пикники (1969) театрлық шығармасы. Глория (1970) s, satb, орк. Себастьян (1971-1974) камералық опера. Меантондық клавесинге арналған музыка (1974-86). Канти (1975) фл, ва, гуи, мар, вибпен бірге соло. Symphoniae sacrae (1976) ms, viola da gamba, hps. Әндер (Рг Веда) ((1982) хор, гамелан. Үш симфония (1993) оркестр. дирижерсіз, 1994 жылғы фортепиано сонатасы. Бұл керемет ел ме, әлде басқасы ма? (1995) мультимедиалық. Хиросима мен Нагасаки 1945-2005 жылы көйленіп тұрған ыдыстар мен қоңыраулар үшін, кротальдер (2005). Оның ерекше қызығушылығын оның кеңейтілген шығармасы, клавесин кітабы, III бөлім: Токката, UtReMiFaSolLa және клавесин үшін хор тек күйде, ол өзінің ойлап тапқан Рагаға орнатылған скордатураны қолданады, apam napat, немесе "Су ұлы [Fallen Leaf Press, Berkeley, паб. 1989 жыл. 2003 жылдан бастап оның музыкасының көпшілігі Bhishma Xenotechnites атауымен пайда болды, оның ішінде Гомердің гимндері мен басқа грек және латын мәтіндерінің дауыстар мен аспаптар үшін (грек тілінде) орнатулары ғана емес, сонымен қатар батысқа қарсы Ein kleines Wagner Notizbuch (2005), 1965 жылы Quaderno Rossiniano октетіндей бір ансамбль үшін Вагнердің цитаталары мен H5N1 (2006) өте жоғары аспаптар немесе сыбызғылар мен антикалық сыбызғылар үшін.

Born in Portland, Oregon, Leedy studied with Karl Kohn at Pomona College and at the University of California, Berkeley, where he was in a composition seminar with membership including La Monte Young and Terry Riley. An orchestral hornist, harpsichordist, and singer, he studied South Indian music in Madras with K. V. Narayanaswamy, North Indian vocal music with Pandit Pran Nath, and was first music director of the Portland Baroque Orchestra and the musical director of the 1985 Portland Handel Festival, during which he conducted complete, period instrument performances of Handel's oratorios Jephtha and Theodora. He taught music at UCLA, the Centro Simon Bolivar (Caracas), and at Reed College. He founded the electronic music studio at UCLA, and his synthesized music was among the earliest commissioned album length recordings of the Moog Synthesizer and Buchla Synthesizer. The triple album Entropical Paradise was both the first triple album of synthesized "musical environments"—perhaps the first recording of explicitly ambient music—and featured modular analog synthesizer patches that, once set, played without further intervention by the performer. (Excerpts from Entropical Paradise were also included in the soundtrack album to the film Slaughterhouse Five as atmospheric complements to the music by Bach that had been featured in the actual Glenn Gould produced soundtrack). Although briefly composing in an atonal, but not strictly serial, style, Leedy's music is predominantly melodic and modal. His music includes theatrical and spatial or environmental elements (Exhibition Music, Decay) and has deep relationships to early music (The Leaves be Green, Symphoniae Sacrae). He explored the relationship, in classical Greek and Latin, between text and music. In general, his music exhibits a lyrical, melodic style, and connects, through its use of modality, repetition, and intonation, to the same radical reassessment of musical materials and musical history underlying the movement that came to be known as minimalism, led by his colleagues Young and Riley. Following his studies in early Western music and Indian music, and following the same musical path as his west coast American models, Harry Partch and Lou Harrison, Leedy made a decisive turn away from 12 tone equal temperament. He was a scholar of tuning systems and composed for keyboard instruments in historical meantone temperament and in various systems of Just intonation. He also proposed reconstructions of ancient Greek music, and prepared, on historical theoretic principles, settings for musical performance of Homer, Sappho, Pindar, and the Persai (The Persians) of Aeschylus. Principal works include: Trio (1960) fl, hn, pf. Perspectives (1964) hn. Quintet 1964 cl, bn, tp, db, org. Antifonia (1965) 2tp,2tb. Decay (1965) theatre piece. Music for Percussion (1965) theatre piece. Usable Music for Very Small Instruments with Holes (1966). Usable Music II in B♭, (1966) chamber ensemble. 88 is Great (1969) pf 18 hands, Dulces exuviae (Dido's Lament after Virgil) (1969) ssaattbb. Teddy Bears Picnic (1969) theatre piece. Gloria (1970) s, satb, orch. Sebastian (1971–74) chamber opera. Music for Meantone Harpsichord (1974–86). Canti (1975) cb solo with fl, va, gui, mar, vib. Symphoniae sacrae (1976) ms, viola da gamba, hps. Hymns (Rg Veda)(1982) chorus, gamelan. Pastorale (1987) setting of an Ode of Horace for chorus and retuned piano in Just Intonation, four hands. Three Symphonies (1993) orch. without conductor, Piano Sonata 1994. Is This a Great Country, or What? (1995) multimedia. Hiroshima–Nagasaki 1945–2005 for tuned bowls or bells, crotales (2005). Of special interest is his extended piece, Harpsichord Book, Part III: Toccata, UtReMiFaSolLa and Chorale For Harpsichord in Just Tuning, which uses a scordatura, set to a Raga of his own invention, apam napat, or "Son of Water [Fallen Leaf Press, Berkeley, pub. 1989. From 2003, most of his music appeared under the name Bhishma Xenotechnites, including not only his settings for voices and instruments (in Greek) of Homeric Hymns and other Greek and Latin lyrics but also such obviously anti Western works as Ein kleines Wagner Notizbuch (2005), a collage of emasculated Wagner quotations for the same ensemble as his 1965 octet Quaderno Rossiniano, and H5N1 (2006) for extremely high pitched instruments or whistlers and antique cymbals.