Кіріспе
Шығарып кеткен гностикалық секта Симониандар - бұл 2-ғасырдағы гностикалық секта, ол Симон Магты өзінің негізін қалаушы ретінде қарастырды және оның ілімдерін Симониандық деп атады. Бұл секта Сирияда, Кіші Азияның әртүрлі аймақтарында және Римде кең тараған. 3 ғасырда оның қалдықтары әлі де бар еді, ол 4 ғасырға дейін сақталды.
The Simonians were a Gnostic sect of the 2nd century which regarded Simon Magus as its founder and traced its doctrines, known as Simonianism, back to him. The sect flourished in Syria, in various districts of Asia Minor and at Rome. In the 3rd century remnants of it still existed, which survived until the 4th century.
Христиандық дереккөздерде
Юстин Мартир өзінің "Апологиясында" (152 жылы) симониандардың сектасы қорқынышты болған көрінеді деп жазды, өйткені ол олардың негізін қалаушы Симон туралы төрт рет айтады. Симониялықтарды Гегезипп атаған; олардың ілімдерін Ириней, Философумена және кейіннен Саламис қаласының Эпифанийі Симон Магпен байланыстырып келтіріп, қарсылық білдірді. Ориген бұл сектаның кейбір мүшелерінің "елендіктер" деп аталғанын да айтады.
Шығуы мен дамуы
Джон Д. Тернердің айтуынша, симониандар біздің заманымыздың бірінші ғасырында жергілікті еврей табыны ретінде пайда болды, ол самариялық қасиетті адамға негізделген. Бұл ертедегі секта синкретистік, бірақ гностикалық емес. Екінші ғасырда христиан дінінің ықпалымен Симон гностикалық құтқарушыға айналды. Грек философиясының ықпалынан гностиктердің "монисттік теогониясы" пайда болды. Алдо Магристің айтуынша, самариялық баптистердің секталары шомылдыру рәсімін жасаған Жақиядан тараған. Бір бөлімшесін кезекпен Доситей, Симон Маг және Менандр басқарды. Осы ортада дүниеге білімсіз періштелер жаратылған деген ой пайда болды. Олардың шомылдыру рәсімінен өтуі күнәнің зардабын жойып, қайта тірілуге әкелді. Самариялық басшыларды "Құдайдың құдіреті, рухы немесе даналығы, сондай-ақ "нағыз білімді" ашатын және құтқаратын тұлға ретінде қарастырған". Аштықтан қайтыс болған Досифей деген самариялық адам Жақия Бауырластың сектасының "Тұрағы" немесе жетекшісі болған, бірақ ол Симон Магтың пайдасына қайтқан. 231 жылы діни қызметкер болып тағайындалған Ориген Досифей туралы айтады, сондай-ақ Симон Маг туралы да айтады. VII ғасырдың басында Евлогий Александриялық Досифейлерді Мұса алдын ала айтқан ұлы пайғамбар деп санайтын Досифейлерге қарсы шықты. Симон сияқты, менандр, оның шәкірті және Симон қайтыс болғаннан кейін оның ең маңызды мұрагері, әлемді жаратуды үйретті. Ол адамдардың өлімсіздігі мен қайта тірілуіне оның шомылдыру рәсімінен өтуі және сиқыршылықпен айналысуы себеп болды деп мәлімдеді. Оның есімімен аталған менандриялар сектасы ұзақ уақыт бойы өмір сүрді. Симониялық ықпал Антиохиялық Сатурнин мен Базилидті қамтитын Менандрдың өз ізбасарлары арқылы жалғасты, соңғысын Ириней өздерінің алдыңғы идеяларының одан әрі дамуымен сәйкестендірді. Карпократ Базильда дәстүрінде ұстанып, оның ізбасары Марцеллина II ғасырдағы Римдегі ерте христиандықтың бірнеше әйел басшыларының бірі болды. Бұл Валентиндік ілімнің ертедегі түрі, бірақ Аристотельдік және стоикалық физиканы еске түсіретін нәрселер бар. Бұл денеде бар болатын, оны тек рухани дүние ғана білетін бөлінбейтін нүкте - Көк Патшалығы және қыша дәні. Бірақ оны дамыту бізге жүктелген, және бұл жауапкершілік "бұл дүниемен бірге сотталмауымыз үшін" (1 Коринфтерге 11:32) деген сөздерде айтылған. Егер Мәңгі тірі Құдайдың бейнесі біздің бойымызда болмайтын болса, онда ол тәннің өлімімен өлмес еді. "Бұлақ ағаштың түбінде дайын тұр, жақсы жеміс бермейтін әрбір ағаш шабылып, отқа тасталады!" - деді Иса. Жазуы мынау. Әлемдік эонның бастауы мен соңы жоқ, бір Тамырдан шыққан екі өскіні бар, ол - көрусіз, түсініксіз Үндеу. Осы өркендердің бірі жоғарыдан көрініс табады, ол Ұлы Күш, бүкіл әлемді басқарушы, еркек, ал екіншісі төменнен көрініс табады, ол Ұлы Ой, әйел, барлық нәрсені тудырады. Сондықтан олар бір-бірімен жұптасып, орта қашықтықты, бастауы мен соңы жоқ түсініксіз ауаны біріктіреді және танытады. Құдай Әкеміз - әлемнің бастауы, мәңгі бақи Оның қасында болып, бәрін де қолдап - қуаттайды. Ол - бұрын да болған, қазір де бар, болашақта да бола беретін, бұрыннан бар, шексіз, бастауы да, соңы да жоқ, бірлікте болатын, шексіз құдіретті, еркек-әйелдік күш. Өйткені, ой бірлікте пайда болып, екіге бөлінді. Сонымен, ол бір болды, өйткені оны өзіне ие болғандықтан, ол жалғыз болды, бірақ бірінші емес, бірақ бұрыннан бар болған, бірақ өзімен өзі пайда болғандықтан, ол екінші болды. (Ол кездегі ой) оны Әке деп атағанға дейін Әке деп те аталмаған. Сондықтан ол өзін өзі тудырып, өзіне өзінің Ой-пікірін білдіргендей, сондай-ақ, ой-пікір Әкені жаратпады, бірақ оны қарастырған кезде оны жасырды, яғни, күшті, және еркек-әйел, күш пен ой. Сондықтан олар бір-бірімен жұптасып, бір болады, өйткені күш пен ойдың арасында айырмашылық жоқ. Жоғарыдағы заттардан күш, төмендегілерден ой пайда болады. Сол сияқты, олардың бір-біріне ұқсайтыны екі түрлі болып көрінеді: бірін еркек, екіншісін әйел қылады. Осылайша, ақыл-ойы ой-өрісте бір-бірінен ажырамас нәрселер болып табылады, олар бір болса да, екеу болып табылады.
To you, therefore, I say what I say, and write what I write. And the writing is this. Of the universal Aeons there are two shoots, without beginning or end, springing from one Root, which is the Power invisible, inapprehensible Silence. Of these shoots one is manifested from above, which is the Great Power, the Universal Mind ordering all things, male, and the other, (is manifested) from below, the Great Thought, female, producing all things. Hence pairing with each other, they unite and manifest the Middle Distance, incomprehensible Air, without beginning or end. In this is the Father who sustains all things, and nourishes those things which have a beginning and end. This is He who has stood, stands and will stand, a male female power like the preëxisting Boundless Power, which has neither beginning nor end, existing in oneness. For it is from this that the Thought in the oneness proceeded and became two. So he was one; for having her in himself, he was alone, not however first, although preëxisting, but being manifested from himself to himself, he became second. Nor was he called Father before (Thought) called him Father. As, therefore, producing himself by himself, he manifested to himself his own Thought, so also the Thought that was manifested did not make the Father, but contemplating him hid him—that is to say the Power—in herself, and is male female, Power and Thought. Hence they pair with each other being one, for there is no difference between Power and Thought. From the things above is discovered Power, and from those below Thought. In the same manner also that which was manifested from them although being one is yet found as two, the male female having the female in itself. Thus Mind is in Thought—things inseparable from one another—which although being one are yet found as two.