Кіріспе

Шығарып кеткен гностикалық секта Симониандар - бұл 2-ғасырдағы гностикалық секта, ол Симон Магты өзінің негізін қалаушы ретінде қарастырды және оның ілімдерін Симониандық деп атады. Бұл секта Сирияда, Кіші Азияның әртүрлі аймақтарында және Римде кең тараған. 3 ғасырда оның қалдықтары әлі де бар еді, ол 4 ғасырға дейін сақталды.

Христиандық дереккөздерде

Юстин Мартир өзінің "Апологиясында" (152 жылы) симониандардың сектасы қорқынышты болған көрінеді деп жазды, өйткені ол олардың негізін қалаушы Симон туралы төрт рет айтады. Симониялықтарды Гегезипп атаған; олардың ілімдерін Ириней, Философумена және кейіннен Саламис қаласының Эпифанийі Симон Магпен байланыстырып келтіріп, қарсылық білдірді. Ориген бұл сектаның кейбір мүшелерінің "елендіктер" деп аталғанын да айтады.

Шығуы мен дамуы

Джон Д. Тернердің айтуынша, симониандар біздің заманымыздың бірінші ғасырында жергілікті еврей табыны ретінде пайда болды, ол самариялық қасиетті адамға негізделген. Бұл ертедегі секта синкретистік, бірақ гностикалық емес. Екінші ғасырда христиан дінінің ықпалымен Симон гностикалық құтқарушыға айналды. Грек философиясының ықпалынан гностиктердің "монисттік теогониясы" пайда болды. Алдо Магристің айтуынша, самариялық баптистердің секталары шомылдыру рәсімін жасаған Жақиядан тараған. Бір бөлімшесін кезекпен Доситей, Симон Маг және Менандр басқарды. Осы ортада дүниеге білімсіз періштелер жаратылған деген ой пайда болды. Олардың шомылдыру рәсімінен өтуі күнәнің зардабын жойып, қайта тірілуге әкелді. Самариялық басшыларды "Құдайдың құдіреті, рухы немесе даналығы, сондай-ақ "нағыз білімді" ашатын және құтқаратын тұлға ретінде қарастырған". Аштықтан қайтыс болған Досифей деген самариялық адам Жақия Бауырластың сектасының "Тұрағы" немесе жетекшісі болған, бірақ ол Симон Магтың пайдасына қайтқан. 231 жылы діни қызметкер болып тағайындалған Ориген Досифей туралы айтады, сондай-ақ Симон Маг туралы да айтады. VII ғасырдың басында Евлогий Александриялық Досифейлерді Мұса алдын ала айтқан ұлы пайғамбар деп санайтын Досифейлерге қарсы шықты. Симон сияқты, менандр, оның шәкірті және Симон қайтыс болғаннан кейін оның ең маңызды мұрагері, әлемді жаратуды үйретті. Ол адамдардың өлімсіздігі мен қайта тірілуіне оның шомылдыру рәсімінен өтуі және сиқыршылықпен айналысуы себеп болды деп мәлімдеді. Оның есімімен аталған менандриялар сектасы ұзақ уақыт бойы өмір сүрді. Симониялық ықпал Антиохиялық Сатурнин мен Базилидті қамтитын Менандрдың өз ізбасарлары арқылы жалғасты, соңғысын Ириней өздерінің алдыңғы идеяларының одан әрі дамуымен сәйкестендірді. Карпократ Базильда дәстүрінде ұстанып, оның ізбасары Марцеллина II ғасырдағы Римдегі ерте христиандықтың бірнеше әйел басшыларының бірі болды. Бұл Валентиндік ілімнің ертедегі түрі, бірақ Аристотельдік және стоикалық физиканы еске түсіретін нәрселер бар. Бұл денеде бар болатын, оны тек рухани дүние ғана білетін бөлінбейтін нүкте - Көк Патшалығы және қыша дәні. Бірақ оны дамыту бізге жүктелген, және бұл жауапкершілік "бұл дүниемен бірге сотталмауымыз үшін" (1 Коринфтерге 11:32) деген сөздерде айтылған. Егер Мәңгі тірі Құдайдың бейнесі біздің бойымызда болмайтын болса, онда ол тәннің өлімімен өлмес еді. "Бұлақ ағаштың түбінде дайын тұр, жақсы жеміс бермейтін әрбір ағаш шабылып, отқа тасталады!" - деді Иса. Жазуы мынау. Әлемдік эонның бастауы мен соңы жоқ, бір Тамырдан шыққан екі өскіні бар, ол - көрусіз, түсініксіз Үндеу. Осы өркендердің бірі жоғарыдан көрініс табады, ол Ұлы Күш, бүкіл әлемді басқарушы, еркек, ал екіншісі төменнен көрініс табады, ол Ұлы Ой, әйел, барлық нәрсені тудырады. Сондықтан олар бір-бірімен жұптасып, орта қашықтықты, бастауы мен соңы жоқ түсініксіз ауаны біріктіреді және танытады. Құдай Әкеміз - әлемнің бастауы, мәңгі бақи Оның қасында болып, бәрін де қолдап - қуаттайды. Ол - бұрын да болған, қазір де бар, болашақта да бола беретін, бұрыннан бар, шексіз, бастауы да, соңы да жоқ, бірлікте болатын, шексіз құдіретті, еркек-әйелдік күш. Өйткені, ой бірлікте пайда болып, екіге бөлінді. Сонымен, ол бір болды, өйткені оны өзіне ие болғандықтан, ол жалғыз болды, бірақ бірінші емес, бірақ бұрыннан бар болған, бірақ өзімен өзі пайда болғандықтан, ол екінші болды. (Ол кездегі ой) оны Әке деп атағанға дейін Әке деп те аталмаған. Сондықтан ол өзін өзі тудырып, өзіне өзінің Ой-пікірін білдіргендей, сондай-ақ, ой-пікір Әкені жаратпады, бірақ оны қарастырған кезде оны жасырды, яғни, күшті, және еркек-әйел, күш пен ой. Сондықтан олар бір-бірімен жұптасып, бір болады, өйткені күш пен ойдың арасында айырмашылық жоқ. Жоғарыдағы заттардан күш, төмендегілерден ой пайда болады. Сол сияқты, олардың бір-біріне ұқсайтыны екі түрлі болып көрінеді: бірін еркек, екіншісін әйел қылады. Осылайша, ақыл-ойы ой-өрісте бір-бірінен ажырамас нәрселер болып табылады, олар бір болса да, екеу болып табылады.