Кіріспе
Француз жазушысы және кинорежиссері (1934 жылы туған) Надин Тринтиньян (Маркуан; 1934 жылы 11 қарашада туған) - француз кинорежиссері және романист. Ол отбасы мен қарым-қатынас тақырыбын қамтитын фильмдер түсіруімен танымал, мысалы Ça n'arrive qu'aux autres және L'été prochain. Оның "Мон амур, мон амур" фильмі 1967 жылы Канн кинофестивалінде "Алтын пальма" сыйлығына ұсынылды. Тринтиньан мен Корнео 37 жыл бойы, ол 2010 жылы қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. Тринигнан үш баласының екеуін жоғалтып алды. 1970 жылы оның тоғыз айлық қызы Паулин балабақшада қайтыс болды. Өз фильмдерінде Тринтиньан отбасы мен қарым-қатынастарға назар аударды, көбінесе өз өмірінен қарыз алды. 1971 жылы ол француз журналында жарияланған 343 манифестіне қол қойды Le Nouvel Observateur. Бұл мақалада 343 әйел аборт жасатқандығын мойындап, абортты тыйым салуды тоқтату және әйелдердің репродуктивтік құқықтары туралы хабардар болу үшін қол қойды.
Nadine Trintignant ( Marquand; born 11 November 1934) is a French filmmaker and novelist. She is known for making films that surround the topic of family and relationships, such as Ça n'arrive qu'aux autres and L'été prochain. Her film Mon amour, mon amour was nominated for the Palme d'Or at the 1967 Cannes Film Festival. Trintignant and Corneau lived together for 37 years until his death in 2010. Trintignant has suffered the loss of two of her three children. In 1970, her nine month old daughter Pauline died of crib death,
In her films, Trintignant has focused on family and relationships, often borrowing from her own life. In 1971 she signed the Manifesto of the 343, published in the French magazine Le Nouvel Observateur. The article was signed by 343 women who admitted to having had abortions in order to end the ban on abortion and raise awareness of female reproductive rights.
Басталуы
15 жасында Тринигнанның кино индустриясындағы алғашқы тәжірибесі зертханалық көмекші ретінде болды.
Кинорежиссер
Тринтиньанн өзінің режиссерлік дебютын 1965 жылы Fragilité, ton nom est femme қысқаметражды фильмімен жасады. Екі жылдан кейін ол жазу және режиссерлік Mon amour, mon amour, драмалық фильм туралы жас әйелдің махаббат роман архитектормен және оның жасырын күресі туралы аборт жасату керек пе. Фильм 1967 жылы Канн кинофестивалінде "Алтын пальма" сыйлығына ұсынылды. 1970 жылы тоғыз айлық қызы Паулиннің өліміне байланысты Тринтиньан өзінің жеке трагедиясына байланысты жартылай автобиографиялық фильм Ça narrive quaux autres-ді жазды және режиссерлік етті. Тринтиньянның келесі фильмі - Défense de savoir 1973 жылы жарық көрді, содан кейін Le Voyage de noces 1976 жылы жарық көрді. 1991 жылы Тринигнан 30 режиссермен бірге Amnesty International үшін Contre L'Oubli фильмін түсірді. Жоба 30 қысқа фильмнен тұрады, әрқайсысын әртүрлі режиссер басқарады, олар белгілі бір қоғам қайраткерімен бірге түсіріледі және белгілі бір саяси тұтқынға назар аударып, адам құқықтарын қорғауға арналған. Тринигнан Мексиканың Хосе Рамон Гарсия Гомес сегментіне қызы Маримен бірге жұмыс істеді. Содан бері ол өзінің жеке өмірі туралы бірнеше кітап жазды: оның автобиографиясы J'ai été jeune un jour (2006); Маридің өлімінен кейінгі ауырсынуын бейнелейтін қысқа әңгімелер жинағы, Un étrange peine (2007); оның қайтыс болған серіктесі Ален Корнеоның естеліктері, Vers d'autres matins (2012); және анасына құрмет, La voilette de ma mère (2014).
Марапаттар мен ұсыныстар
Тринтиньянның 1967 жылы түсірген "Мон амур мон амур" фильмі, оның сценарийін жазып, режиссерлік еткен, сол жылы Канн кинофестивалінде "Алтын пальма" сыйлығына ұсынылды.