Кіріспе
Джордж Рэндольф Скотт (1898-1987) – американдық актер, 1928-1962 жылдар аралығында Голливудта өнер көрсеткен. Скотт кинодағы мансабының алғашқы үш жылын қоспағанда, көбінесе басты рөлдерді орындаған, драма, комедия, мюзикл, приключениялық, соғыс, қорқыныш және фантастикалық фильмдерде, сондай-ақ вестерндерде ойнады. Оның 100-ден астам фильмдегі түскен рөлдерінің 60-тан астамы вестерн жанрында. 183 см (2 метр) бойындағы, сымбаты әрі денелі Скотттың оңтүстік акценті оның актерлік шектеулерін жасырды. 1950-жылдардың басында Скотт кассада табысты актерлердің қатарында болды. "Motion Picture Herald" журналының жылдық "Ең үздік ондық" сауалнамасында оның есімі 1950-1953 жылдар аралығында төрт жыл қатарынан тізімге енді. Скотт сонымен қатар 1950-1953 жылдар аралығында Куиглидің "Ең көп ақша тапқан он актер" тізіміне де кірді.
George Randolph Scott (January 23, 1898 – March 2, 1987) was an American film actor, whose Hollywood career spanned from 1928 to 1962. As a leading man for all but the first three years of his cinematic career, Scott appeared in dramas, comedies, musicals, adventures, war, horror and fantasy films, and Westerns. Out of his more than 100 film appearances, more than 60 of them were Westerns. At 6 feet (2 m), lanky and muscular, Scott displayed a Southern drawl that offset his limitations. During the early 1950s, Scott was a consistent box office draw. In the annual Motion Picture Herald Top Ten Polls, his name appeared on the list for four consecutive years, from 1950 to 1953. Scott also appeared in Quigley's Top Ten Money Makers Poll, from 1950 to 1953.
Алғашқы жылдар
Скотт 1898 жылдың 23 қаңтарында Вирджиния штатының Ориндж округінде дүниеге келді және Солтүстік Каролина штатының Шарлотта қаласында өсті, ол шотланд тегінен шыққан ата-анасының алты баласының екіншісі болды. Оның әкесі Джордж Грант Скотт, Вирджиния штатының Франклин қаласында туған, Солтүстік Каролинада сертификатталған мемлекеттік бухгалтер (CPA) ретінде лицензия алған алғашқы адам. Оның анасы Люсиль Крейн Скотт, Вирджиния штатының Лурей қаласында туған, Солтүстік Каролинаның бай отбасының мүшесі. Отбасының қаржылық мүмкіндіктерінің арқасында Рэндольф Вудбери Форест мектебі сияқты жеке мектептерде оқуға мүмкіндік алды. Кішкентай кезінен бастап Скотт өзінің спорттық қабілеттерін дамытып, футбол, бейсбол, ат жарыстары және жүзуде өте жақсы нәтижелер көрсетті. 1918 жылдың мамыр айында Скотт Вирджиния штатының Монро фортында 2-ші траншеялық миномет батальонының құрамында әскери қызметке қатысты. Батальон 1918 жылдың маусымында Францияға жетіп, Туль секторында және Тьокур аймағында АҚШ-тың IV корпусымен бірге шайқасқа қатысты. 1918 жылдың 11 қарашасындағы қаруласу соғысты аяқтағаннан кейін, 2-ТМ батальоны АҚШ-тың VI корпусының құрамында Германияны оккупациялауға қатысты. 1919 жылдың мамыр айында ол артиллерияның екінші лейтенанты болып тағайындалды және көп ұзамай АҚШ-қа қайтып келді. 6 маусымда Нью-Йорк қаласына жетіп, 13 маусымда әскери лагерьде құрметті түрде демобилизацияланды.
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін
Скот әскери карьерасын аяқтағаннан кейін білімін Джорджия Техникалық институтында жалғастырды, онда ол «Каппа Альфа» орденінің мүшесі болды және ең үздік америкалық футболшы болуды мақсат тұтты. Бірақ арқасының жарақаты оған бұл мақсатына жете алмай кедергі келтірді. Содан кейін Скот Солтүстік Каролина университетіне ауысып, тоқыма инженерлігі және өндіріс саласын оқыды.
Кинодағы тұңғышы
Пасадена ойын үйі мен Вайн-стрит театрындағы өнер көрсетулерінің арасында Скотт кинодағы дебютын жасады. 1931 жылы Скотт Сэлли Блейнмен бірге "Әйелдер, еркектер үйленеді" (1931) фильмінде алғашқы басты рөлін ойнады, бұл фильм қазіргі таңда жоғалған болып көрінеді. Оны "Повэрти Роу" студиясы "Хедлайн Пикчерс" деп атады. Алайда, 1922 жылы Эдвард Диллон режиссерлік еткен осы аттас үнсіз фильм Амстердам Киномузейінде сақталған. Одан кейін ол Джордж Арлис бас рөлде ойнаған "Уорнер Брос" студиясының "Сәтті апат" (1932) фильмінде екінші рөлді сомдады.
Зейн Грейдің оқу-жаттығу кезеңі
Скотттың жаңа Paramount келісімшарты бойынша алғашқы рөлі – Ричард Арлен мен Джек Окидің қатысуымен "Көк қалыңдық" (1932) комедиясындағы шағын эпизодтық рөл болды. Бірақ, одан кейін Paramount оны "Шөлдің мұрасы" (1932) фильмінде басты рөлге бекітті, бұл оның тұңғыш маңызды рөлі және оны батыр ретінде таныстырды. "Әйелдер еркектерге үйленеді" фильміндегідей, Салли Блейн оның серігі болды. Генри Хатауэй "Шөлдің мұрасы" фильмімен режиссерлік дебютін жасады. Фильм сәтті болды және Скотт Зейн Грейдің романдары негізінде он "B" вестерн фильмін түсірді. Бұл Grey адаптацияларының көпшілігі бұрынғы үнсіз фильмдердің қайта түсірілімдері немесе тіпті соңғы фильмдердің жаңа атымен шыққан нұсқалары болды. Өндіріс шығындарын азайту мақсатында Paramount үнсіз нұсқадан түсірілген кадрларды пайдаланды және тіпті Реймонд Хэттон мен Ноа Бири сияқты актерлерді олардың бұрынғы рөлдерін қайта орындауға шақырды, соның салдарынан кейде бір сахнада олардың жасы сегіз жылға немесе одан да көп айырмашылықты құрады. 1933 жылғы "Аттың шауылы" және "Ормандағы адам" фильмдері үшін Скотттың шашы қою түске боялды және ол қысқа сақал қойды, бұл оның үнсіз нұсқалардың жұлдызы Джек Холттың кадрларымен оңай сәйкес келуіне мүмкіндік берді. Зейн Грейдің батыс сериясындағы жұмысының арасында Paramount Скотты бірнеше батыс емес рөлдерге шақырды, мысалы, Нэнси Кэрролл мен Кэри Грантпен бірге "Ыстық сенбіде" (1932) "екінші жігіт" рөлінде. Скотт Зейн Грейдің вестерндеріне "Жабайы жылқы жайлауы" (1932) фильмімен оралды, содан кейін "Сәлем, бәрі!" (1933) фильмінде романтикалық басты рөлді ойнады. "Аттың шауылы" (1933) Хатауэймен бірлескен тағы бір Зейн Грей вестерні болды, содан кейін ол екі қорқынышты фильмде ойнады: Лайонел Атвиллмен бірге "Бақшадағы кісі өлтірулер" (1933) және Кэрол Ломбардпен бірге "Табиғаттан тыс" (1933). "Батыс күн батуы" (1933) фильмінен кейін Paramount Скотты Columbia киностудиясына Бейби Дэниелстің сүйіктісінің рөлін ойнау үшін "Коктейль сағаты" (1933) атты шағын романтикалық комедияға жіберді. Paramount-қа оралғаннан кейін Скотт "Ормандағы адам" (1933) және "Соңғы адам" (1933) вестерн фильмдерінде Хатауэймен бірге ойнады, екеуі де Зейн Грейдің романдары негізінде түсірілді және Ноа Бири аға зұлым рөлде ойнады. Скотт "Сынған армандар" (1933) үшін Monogram Pictures киностудиясына қарыз болды, содан кейін "Соңғы жиын" (1934) үшін Хатауэймен қайта жұмыс істеді. Скотт Хатауэйдің қатысуынсыз үш Зейн Грей вестернін түсірді: Чарльз Бартон режиссерлік еткен "Вагон дөңгелектері" (1934) (Гарри Купердің қатысуымен 1931 жылы түсірілген "Жауынгерлік керуендер" фильмінің қайта түсірілімі), Артур Джейкобсонның "Үйдегі қашықтық" (1935) және Бартонның "Тау құпиясы" (1935) фильмдері. Кинотанушы Уильям К. Эверсон Зейн Грей сериясын "бірқалыпты жақсы" деп сипаттайды. Ол сондай-ақ былай деп жазады: "Соңғы адам" өзінің түрінің үлгісі болды, Азамат соғысынан кейінгі дәуірдегі қақтығысқан отбасылар туралы ерекше күшті оқиға, "A" деңгейдегі фильмдерге лайық актерлік құраммен, Генри Хатауэйдің тамаша режиссерлігімен және зұлым (Джек Лэру) мен қаһарман (Эстер Ралстон, өте тартымды орындауда) арасындағы ерекше айқын жекпе-жекпен. "Солтүстік өткел" ғана ең жақсы фильмдердің бірі болды, сонымен қатар Рэндольф Скотт пен Гарри Кэриді жаман жігіттер ретінде көрсетуімен таң қалдырды. Зейн Грей сериясы Скотт үшін үлкен мүмкіндік болды, өйткені ол оған "әрекет пен актерлік шеберлігін дамыту үшін тамаша оқу алаңын" ұсынды.
To the Last Man was almost a model of its kind, an exceptionally strong story of feuding families in the post Civil War era, with a cast worthy of an "A" feature, excellent direction by Henry Hathaway, and an unusual climactic fight between the villain (Jack LaRue) and the heroine (Esther Ralston, in an exceptionally appealing performance). Sunset Pass was not only one of the best but also one of the most surprising in presenting Randolph Scott and Harry Carey as heavies. The Zane Grey series films were a boon for Scott, as they provided him with "an excellent training ground for both action and acting".
RKO және "A" фильмдері
Парамаунт Скотты Фред Астер, Джинджер Роджерс және Айрин Даннды қолдау үшін Бродвей мюзиклінің өте танымал адаптациясы – «Роберта» (1935) фильміне RKO Radio Pictures киностудиясына берді. RKO Скоттты ұнатып, оны Джон Кромвелл режиссерлік еткен «Ауылдық әңгіме» (1935) және «Кинг Конг» фильмінің авторлары Х. Райдер Хаггардтың романынан түсірген «Ол» (1935) фильмдеріне қалдырды. Скотт Маргарет Саллаванмен бірге «Со Ред Роуз» (1935) фильмі үшін «Парамаунтқа» оралды, содан кейін «Флиттей» (1936) фильмінде Астер мен Роджерспен RKO-да қайта жұмыс істеді. Бұл тағы бір үлкен жетістік болды. Скотт Бартон режиссерлік еткен «And Sudden Death» (1936) атты «Парамаунт» кинокомпаниясының драмасында ойнады, содан кейін ол Джеймс Фенимор Купердің 1826 жылғы романынан алынған тағы бір классикалық туынды – «Соңғы мохикан» фильміндегі «Шарқыраған көз» рөлі үшін тәуелсіз продюсер Эдвард Смоллға қарыз берілді. Бұл фильм үлкен сәттілікке ие болды және «Скоттқа жетекші рөлдегі бірінші толыққанды «А» класты фильмнің табысын сыйлады». Осы кезде «Парамаунт» Скотты тек «А» класты фильмдерге ғана түсірді. Ол Мэй Уэстпен «Go West, Young Man» (1936) фильмінде махаббат ойнады және Айрин Даннмен «High, Wide and Handsome» (1937) мюзиклінде қайта қосылды. Рубен Мамулиан режиссерлік еткен соңғы мюзиклде Скотт өзінің «ең амбициялық рөлін» ойнады. Скотт 20th Century Fox киностудиясына Ширли Темплдің «Ребекка Саннибрук фермасынан» (1938) фильміндегі романтикалық еркек рөлін ойнау үшін барды. «Парамаунтта» ол Джоан Беннетпен бірге жақсы қаржыланған «The Texans» (1938) вестернін түсірді, содан кейін Universal киностудиясында «The Road to Reno» (1938) фильмінде ойнады. Осы шамада бір мүмкіндік теріске қалып қойды. Оңтүстік аймағынан шыққандығына байланысты Скотт «Желмен бірге кеткендер» фильміндегі Эшли Уилкс рөліне қарастырылды, бірақ ақырында бұл рөлді Лесли Ховард алды.
20th Century Fox телеарнасы
Скоттың Paramount компаниясымен келісімшарты аяқталып, ол Fox компаниясымен келісімшартқа қол қойды. Олар оны Джесси Джеймс (1939) фильміне алды – бұл әйгілі заңнан тыс өмір сүрген адам (Тайрон Пауэр) мен оның інісі Франк (Генри Фонда) туралы әсем әрі романтикалық айшық. Скот Джеймс ағайындарынан кейін, оларға қарсы тұратын ізгі ниетті маршал рөлінде төртінші болып тізілді; бұл оның түсті фильмдегі тұңғыш қатысуы еді. Скотт Темплмен «Сузанна» (1939) фильмінде қайта жұмыс істеді, бұл Темплдің Fox үшін түсірген соңғы табысты туындысы болды. Студия оған «Шекара маршалы» (1939) фильмінде Уайетт Эрп рөлін берді, содан кейін ол Columbia студиясына барып, орташа бюджетті «Жағалау күзеті» (1939) әрекет фильмде ойнады. Fox студиясында ол «Жыл сайын 20 мың адам» (1939) атты соғыс фильмінде түсті. Скотт Warner Bros студиясына «Вирджиния-Сити» (1940) фильмін түсіруге барды, онда Эррол Флинн мен Мириам Хопкинстен кейін үшінші орында болды, Флинннің қарсыласы – Конфедерация офицерін ойнады, бірақ ол да ізгі ниетті болды және басты жау (оны Хамфри Богарт сомдады) емес. Режиссер Майкл Куртиз, актерлер мен продюсер Хэл Уоллис арасында сценарийге өзгеріс енгізу туралы жиі даулар туды. Бірақ Куртиз Скотттың осы пікірталастардан қашып жүргенін еске алды: «Рэнди Скотт – толыққанды анахронизм», – деді Куртиз. «Ол – нағыз джентльмен. Әзірге осы бизнесте мен кездескен жалғыз адам осындай». Нотттың сөзінше, Куртиз бен Скотт жеке және шығармашылық тұрғыдан жақсы қарым-қатынаста болды, ал Скотт мансабындағы ең жақсы рөлдердің бірін ойнады. Рэндольф Скотт, Уильям С. Харт сияқты көріне бастайды және оның мінез-құлқы да оған ұқсас бола бастайды, осы фильмде партияның барлаушысы ретінде өзінің мансабындағы ең шыншыл және ең бағалы кейіпкерлерінің бірін жасады. 1941 жылы Скотт жас Джин Тирнимен бірге тағы бір вестерн – «Белл Старр» фильмінде ойнады, содан кейін Элизабет Бергнермен бірге «Париж шақырады» (1941) шпиондық фильміне түсті.
Жалпыға бірдей
Скотттың шын зұлым рөлі Universal студиясының 1942 жылғы "The Spoilers" фильмінде болды, ол Рекс Бичтің 1905 жылғы Аляска алтын асығы туралы әңгімесінің бейімделуі, және онда Марлен Дитрих пен Джон Уэйн де ойнады. Дитрих, Скотт және Уэйннің бірге түсуі Universal студиясын сол жылы "Питтсбург" соғыс уақытындағы әрекетке толы мелодрамасында осы үш актерді түсіруге алып келді. Скотт екі фильмде де Уэйнді алдын бастырып көрсеткенімен, Уэйн нақты батырлық басты рөлдерді ойнады және әр фильмде экранда көбірек уақыт болды.
Екінші дүниежүзілік соғыс
АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Скотт теңіз жаяу әскері офицерінің шеніне ие болуға тырысты, бірақ бірнеше жыл бұрын алған арқа жарақатының салдарынан қабылданбады. 1942 және 1943 жылдары Скотт бірнеше соғыс фильмдерінде ойнады, олардың ішінде Fox компаниясының «Триполи жағалауларына» (1942), RKO компаниясының «Бомбардировщик» (1943), канадалық соғыс кемесі туралы «Corvette K 225» (1943) (Говард Хоукс өндірген), Universal компаниясының «Gung Ho!» және RKO компаниясының «China Sky» (1945) фильмдері бар. Ол сондай-ақ «The Desperadoes» (1943) фильміне түсті, бұл Columbia Pictures компаниясының Technicolor түсірілген алғашқы көркем фильмі болды. Фильмді Гарри Джо Браун өндірді, кейінірек Скотт онымен бірнеше жылдан соң бизнес серіктестік құрды. Скотт «Follow the Boys» (1944) фильмінде эпизодтық рөлде ойнаған Universal жұлдыздарының бірі болды. Ол Джипси Роза Лимен бірге «Юконның сұлуы» (1944) атты «солтүстік» фильмінде ойнады және продюсер Бенедикт Богеуспен бірге Чарльз Лоттонмен «Капитан Кидд» (1945) атты приключениялық фильмде түсті. 1945 жылы Скотт екі радиошоуда өнер көрсетті: Screen Guild Players радиосында «Belle of the Yukon» және Old Gold Comedy Theatre радиосында «A Lady Takes a Chance».
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі мансап
1946 жылы, оны көптеген жылдар бойы ат үстіндегі рөлдерде ойнағаннан кейін, Скотт «Абилин қалашығы» фильмінде түсті, бұл UA компаниясының шығарылымы еді және оны ең танымал образының біріне айналдырды – заңсыздықтан қаланы тазалайтын батыл заң қызметкері. Фильм «Скотттың каубой-батыр ретіндегі беделін нығайтты» және осы сәттен бастап оның түскен фильмдерінің тек екеуі ғана вестерн емес болды. 1940-жылдардың соңындағы Скотттың вестерн фильмдерінің әрқайсысының бюджеті шамамен 1,000,000 АҚШ долларына тең болды, бұл бүгінгі күнгі құнымен шамамен $ құрайды. Скотт көбінесе продюсерлер Нат Холт немесе Гарри Джо Браунмен Warner Bros студиясында жұмыс істеді, бірақ ол Paramount студиясында «Альбукерке» (1948) фильмін де түсірді. The BFI Companion to the Western еңбегінде былай делінген: «Скотттың ерте вестерндеріндегі кейіпкері әдепті, оңай, осал, бірақ қажетті мықтылық танылады. Ол елуге жеткенде рөлі өзгереді. Скотт көріп-төңкерген, ауыр сыныптар мен жоғалтулар басынан өткен, қиындықтарды жеңген және қазір тыныш күйге келген (бірақ қандай құнмен?) адамға айналады, ол кез келген сынаққа төтеп бере алады». Сондай-ақ, Джон Стерджес режиссерлік еткен «Алтын іздеушілер» (1949) атты заманауи фильм мен «Оклахоманың Дулин ұлы» (1949), «Невадалық» (1950), «Санта-Фе» (1951), «Кәуледегі адам» (1951), «Асқыныш түйіні» (1952), «Тапанша киген біздің шетелдік» (1953) (3D форматында түсірілген), «Он ізделіс азаматы» (1955) және «Заңсыз көше» (1955) (Анжела Лэнсберимен бірге) фильмдері де түсірілді.
Warner Bros. кино студиясы.
Скотт "Уорнер Брос" кинокомпаниясында "Колт .45" (1950) фильмін түсірді, онда оның бір фильмге жалақысы 100 000 АҚШ долларына тең болды (бүгінгі күнгі шамамен $). Ол студияда "Sugarfoot" (1951), "Fort Worth" (1951), "Carson City" (1952), "The Man Behind the Gun" (1953), "Thunder Over the Plains" (1953), "Riding Shotgun" (1954), "Tall Man Riding" (1955) фильмдерін түсіру үшін қалды. Олардың көпшілігін Андре де Тот режиссерлік етті. Сонымен қатар, "Medicine Bend-те атыс" фильмі 1955 жылы түсірілген, бірақ 1957 жылы көрсетілді, бұл Скотттың ақ-қара түсірілген соңғы фильмі болды. Фильмде Джеймс Гарнер мен Энжи Дикинсон да ойнайды.
Ботичер мен Кеннеди фильмдері
1955 жылы сценарийші Бёрт Кеннеди «Seven Men from Now» сценарийін жазды, оны Batjac Productions Джон Уэйн фильмнің жұлдызы ретінде, ал Бадд Боеттичер режиссер ретінде түсіруді жоспарлаған. Алайда, Уэйн Джон Фордпен бірге «The Searchers» фильміне қатысып жатқандықтан, оның орнына Скотты ұсынды. 1956 жылы шыққан фильм сол кезде үлкен әсер қалдырмады, бірақ қазір көптеген адамдар оны Скотттың ең жақсы фильмдерінің бірі деп санайды, сонымен қатар Скотт пен Боеттичердің жеті фильмде табысты серіктестігін бастады. Әр фильм жеке-жеке болғанымен, ортақ кейіпкерлер мен оқиға орындары жоқ, бұл фильмдер жиынтығы Скотт пен Гарри Джо Браун басқарған өндіріс компаниясының атымен – Рэноун циклі деп аталады. Кеннеди олардың төртеуіне сценарий жазды. Бұл фильмдерде Боеттичер керемет әдемі, формальды тұрғыдан нақты және визуалды тұрғыдан талғампаз туындылар жасады, әсіресе Калифорнияның Сиерра тауларының ерекше ландшафтын пайдаланғаны үшін ерекше көзге түседі. Эндрю Саррис оларды «қозғалатын покер ойындары» деп атаған бұл фильмдердің батыры ретінде Скотт олардың туа біткен пессимизмін тыныш, стойкалық юмормен жұмсартады, өйткені ол Ричард Бун (The Tall T) және Клод Акинс (Comanche Station) сияқты тартымды жаман жігіттерге қарсы өзінің зиялы күшін сынап көреді. Ол әйелі Патрициямен бірге Беверли-Хиллсте тұруын жалғастырды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Фред Астермен достығын сақтап, бірге «Dodgers» командасының ойындарын тамашалады. Скотт ауласында гольф алаңы бар, құмар гольфшы болды және Бел Эйр Кантри Клубының, Лос-Анджелес Кантри Клубының және Калифорния штатының Индиан Уэллс қаласындағы Эльдорадо Кантри Клубының мүшесі болды. Ол сондай-ақ, дін қызметкері Билли Грэммен де дос болды. Ұлы Кристофер Скотты терең діндар адам деп сипаттады. Ол епископал дінінің жақтасы болды және Скотт отбасы Беверли-Хиллстегі Барлық Әулиелердің епископал шіркеуі мен Солтүстік Каролина штатының Шарлотта қаласындағы Санкт-Петер шіркеуінің мүшелері болды. Скотт Калифорния штатының Корона қаласындағы Креста-Верде гольф алаңына иелік етті және оны бірлесіп жобалады.
<blockquote>Boetticher achieved works of great beauty, formally precise in structure and visually elegant, notably for their use of the distinctive landscape of the California Sierras. As the hero of these "floating poker games" (as Andrew Sarris calls them), Scott tempers their innately pessimistic view with quiet, stoical humour, as he pits his wits against such charming villains as Richard Boone in The Tall T and Claude Akins in Comanche Station. He and his wife Patricia continued to live in Beverly Hills. During his retirement years, he remained friends with Fred Astaire, with whom he attended Dodgers games. An avid golfer with a putting green in his yard, Scott was a member of the Bel Air Country Club, Los Angeles Country Club and Eldorado Country Club in Indian Wells, California. He also became friends with the Reverend Billy Graham. Scott was described by his son Christopher as a deeply religious man. He was an Episcopalian and the Scott family were members of All Saints' Episcopal Church in Beverly Hills and St. Peter's Episcopal Church in Charlotte, North Carolina. Scott owned and co designed Cresta Verde golf course in Corona, California.
Жеке өмір
Рэндольф Скотт екі рет үйленген. 1936 жылы ол Уильям дю Понт ағаның қызы, Э. И. дю Понт де Немур және компанияның негізін қалаушы Элеутер Ирине дю Понт де Немурдың шөбересі, мұрагер Марион дю Понттың екінші күйеуі болды. Марион бұрын Джордж Сомервиллге үйленген, ал Скотт сол тойда куәгер болған. Скотттардың некесі үш жылдан кейін ажырасып кетті. Олардың балалары болмады. Ажырасқаннан кейін де ол 1983 жылы қайтыс болғанға дейін шамамен бес онжылдық бойы оның тегін сақтап жүрді. 1944 жылы Скотт өзінен 21 жас кіші актриса Патриция Стиллманға үйленді. 1950 жылы олар Сандра мен Кристофер есімді екі баланы асырап алды. Скотт киноактер ретінде танымал болғанымен, жеке өмірін жасырып, қарапайымдылықты сақтауға тырысты. Экраннан тыс ол Фред Астер мен Кэри Грантпен жақын дос болды. Ол Грантпен "Ыстық сенбі" (1932) фильмінің түсірілімінде танысты, жақын арада олар бірге тұрып, Малибудегі "Бакалавр үйі" деп аталған жағажай үйін бөлісті. Олардың сол кезде жақын қарым-қатынаста болғандары туралы көптеген әңгімелер тарады. Еркектер де, олардың әйелдері де, отбасы мүшелері де бұл әңгімелерді бірнеше рет жоққа шығарды. Дегенмен, сол кезде RKO студиясында актер болған Ричард Блэкуэлл олардың екеуімен бірге болғанын мәлімдеді; Блэкуэлл өзінің автобиографиясында Грант пен Скотттың "терең, жанкешті махаббатта болғанын, олардың адалдығы толық болғанын" жазды. 1944 жылы Скотт пен Грант бірге тұруын тоқтатты, бірақ олар өмірінің соңына дейін жақын достар болып қалды. Скотт 1987 жылы Беверли-Хиллсте (Калифорния) 89 жасында жүрек және өкпе ауруларынан қайтыс болды. Ол Солтүстік Каролина штатының Шарлотта қаласындағы Эльмвуд зиратында жерленді. Олардың орта ғасырлық модернистік үйі 2008 жылы бұзылды. Рэндольф Скотттың құжаттары (фотосуреттер, альбомдар, жазбалар, хаттар, мақалалар және үй жоспарлары) UCLA кітапханасының арнайы коллекциясына тапсырылды.
Танымал мәдениетте
Скотттың жүзі 1960 жылы «Окленд Рейдерс» командасының логотипін жасау үшін үлгі ретінде пайдаланылды; логотип 1963 жылы қайта жобаланды. 50 жылдан астам уақыт бойы «Рейдерс» логотипіне тек шағын өзгерістер енгізіліп, бастапқы дизайны сақталды. Томас Пиншонның 1963 жылғы «V» романында Профэйн кейіпкері Рэндольф Скотттың белгісіз фильмін көріп, өзін оған теңеп, оны «салқынқанды, тыныш, аузын жапқан, қажет болғанда ғана сөйлейтін, дұрыс айтатын, бекерге сөзді ұзартпайтын» деп сипаттайды. 1963 жылғы «Жаңбырдағы сарбаз» фильмінде аға сержант Максвелл Слотхер (Джеки Глисон) өзінің сүйікті қызының абыройын қорғап, оны қызғанатын жігіттен сақтағанда, Бобби Джо Пеппердин (Сейсенбі Велд) «Білесіз бе? Сіз «Кейінгі, кейінгі фильмдердегі» Рэндольф Скотт сияқтысыз. Бізде үлкен, семіз Рэндольф Скотт бар еді!» дейді. Том Лерердің 1965 жылғы «That Was the Year That Was» альбомындағы «Send the Marines» әнінде «Біз барлық күшімізді жібереміз, Джон Уэйн мен Рэндольф Скоттты» деген сөздер бар. 1968 жылғы «Сержант» фильмінде Джон Филипп Лоу кейіпкерінің қыз досының әкесі американдық фильмдерді, әсіресе Рэндольф Скотттың басты рөлде ойнаған вестерндерді қаншалықты жақсы көретінін айтады. Ол «Lucky Luke» комиксінің «Le Vingtième de cavalerie» (1965) альбомында полковник МакСтраггл ретінде пародияланды. «Рэндольф Скоттқа не болды?» әнінің тақырыбы Скотт болып табылады. 1973 жылы «The Statler Brothers» тобының «Carry Me Back» альбомында батыс фильмдерінің жоғалуын аңғырып айтылады. 1974 жылғы «Жалынды атқыштар» комедиясы Скоттқа құрмет көрсетті. Көпшілікпен жұмыс істеуге келгенде шериф Барт (Кливон Литтл) «Сіздер Рэндольф Скотт үшін де солай істейтін едіңіздер!» деп айқайлайды. Көпшілік «Рэндольф Скоттты» үнсіз қайталап жасайды. Кенеттен көрінбейтін хор оның есімін әндей бастайды, бұл қала тұрғындарын құрметпен бас киімдерін шешіп, бас иіп, жұмыс істеуге көндіреді. 1984 жылғы Стивен Кинг пен Питер Штраубтың «Талисман» романында басты кейіпкер Рэндольф Скоттқа ұқсайтын бір бар келушісімен кездеседі. Скотт 1994 жылғы «Peculiaroso» альбомындағы гитарист Лео Коттке-нің «Turning into Randolph Scott (Humid Child)» әнінің тақырыбы болып табылады. «NYPD Blue» сериалының жетінші маусымында («Jackass» эпизодында) Энди Сипович өзінің әдемі емес екенін мойындайды, «Мен Рэндольф Скотт емеспін» дейді. Скотт Родни Дэнджерфилдтің 1981 жылғы NBC арнаулы «The Stars Salute the President» бағдарламасындағы әзілінің тақырыбы болып табылады. Рональд Рейганға (қатысқан адам) сілтеме жасай отырып, Дэнджерфилд өзінің бағдарламаға шақырылғанына таңғалады, өйткені ол «Рэндольф Скоттқа дауыс берді» (Рейган мен Скотт екеуі де кейін консервативті саясатқа қатысқан вестерн актерлері болды). Холтон/Стилдің «Gary’s Song» әнінде Рэндольф Скоттқа сілтеме жасалған. Родни Дэнджерфилд Рэндольф Скотты Рональд Рейган үшін YouTube-тағы өнер көрсетуінде еске алады.
Марапаттар
1975 жылы Скотт Оклахома-Ситидегі Ұлттық каубойлар мен батыс мұрасы мұражайының Батыс өнерпаздарының даңқ залына енгізілді. Ол сонымен қатар, батыс фильмдеріндегі еңбегі үшін «In Memoriam Golden Boot» сыйлығымен марапатталды. Киноиндустриясына қосқан үлесі үшін Скотттың Голливудтағы Даңқ аллеясында, 6243 Голливуд бульвары мекенжайында жұлдызы бар. 1999 жылы Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласындағы Жұлдыздар алқабында оған «Алтын пальма» жұлдызы орнатылды.
Саясат
Скотт белсенді республикашыл және Голливуд республикалық комитетінің құрылтайшы мүшесі болды. 1944 жылы ол Дэвид О. Селзниктің Лос-Анджелес Колизеомында ұйымдастырған Дьюи-Брикер сайлауалды тізімін, сондай-ақ 1948 жылы Дьюидің вице-президенттікке үміткері болған Калифорния губернаторы Эрл Уорренді қолдаған үлкен митингке қатысты. Жиынға 93 000 адам келді, Сесил Б. Демилл салтанатты шаралардың жүргізушісі болды, ал Хеда Хоппер мен Уолт Дисней қысқа сөздер жасады. Бұл шараға Энн Сотерн, Джинджер Роджерс, Адольф Менжу және Гэри Купер де қатысты. Скотт сонымен қатар 1964 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Барри Голдуотерді және 1966 жылғы Калифорния губернаторлық сайлауында Рональд Рейганды қолдады.