Iron armour

Кіріспе

Темір бронь - әскери кемелерде және шектеулі дәрежеде бекіністерде қолданылатын әскери бронь түрі. Темірді пайдалану темірден "қапланған" кемеге сілтеме ретінде темірден жасалған терминді пайда етті. Кемелерді броньмен жабдықтау үшін жеткілікті мөлшерде қол жетімді ең алғашқы материал темір, балқытылған немесе құйылған болатын. Темірді теңіздің броньдары үшін ешқашан қолданбаған болса да, материалдың арзандығына байланысты, оны құрлықтағы бекіністерде қолданған. Жер пайдалану үшін құйма темірден жасалған броньдың белгілі үлгісі - Грусон мұнарасы, оны алғаш рет 1868 жылы Пруссия үкіметі сынады. 1203 жылы алыстағы шығыста брондалған кемелер жасалды. Батыста олар алғаш рет Франция 1859 жылы темірлі "Ла Глоир" атты алғашқы мұхитты ашқанда кең тараған. Британдық әскери-теңіз флоты 1860 жылы HMS Warrior кемесімен жауап берді, бұл үлкен, ауыр қаруланған және броньды темір кемелермен әскери қарулану жарысын тудырды. Алғашқы тәжірибелер балқытылған темірдің құйма темірден артық екенін көрсетті, ал балқытылған темір кейіннен теңізде қолдануға қабылданды. Британдықтардың темір броньды жетілдіруге күшін 1861 жылы әскери министр лорд Герберт құрған темір жөніндегі арнайы үкіметтік комитет басқарды. Оның мүшелерінің арасында, кеме жасаудан зейнетке шыққанға дейін 80 темір кеме жасаған, белгілі инженер-құрылысшы Уильям Фэрберн болды. Басқа мүшелерге металлург Джон Перси, азаматтық инженер Уильям Пол және Корольдік инженерлер, Корольдік артиллерия және Корольдік флот өкілдері кірді. Бұл комитет 1861 және 1865 жылдар аралығында төрт жыл жұмыс істеді, осы уақыт ішінде ол металлургиямен ең жақсы жұмыс істейтін броньды жасады, оның өндірісі мен сапасын жақсартудың жолдарын ұсынды және темірден жасалған кемелерге қарсы тиімді атуды дамытуға көмектесті. Мысалы, темір қаруды жасау үшін екі процесс қолданылды. Біріншісі - балғамен соғылған кезде, үлкен темір кесектері немесе құйылған темір қорытпалары дәнекерлеу температурасына дейін қыздырылып, ауыр болат балғалардың астына қойылады. Қайталап соққылағаннан кейін, бұл түйіршіктер бір қатты пластинаға айналып, қажетті пішін мен өлшемге ие болды. Құрамында темір бар темір пластиналар бар, олар HMS Warrior сияқты алғашқы темір кемелерде қолданылған. Екінші әдіс - төгілу. Ол үшін темір түйіршіктерін бір-біріне үстіне үйіп, оларды дәнекерлеу температурасына дейін қыздырып, екі темір дөңгелектің арасынан өткізеді. Бастапқыда темірді өндіру қиын болды, өйткені ол үлкен көлемді және үлкен қуатты машиналарды қажет етті. Алайда, 1863 жылы арнайы комитет екі түрлі пластинаны сынағанда, катушканың сапасы біркелкі болғандықтан, қапталған темірдің балғамен соғылғаннан артық екенін анықтады. Комитет пен темір өндірушілер 1865 жылдан бастап әскери кемелерде стандартты болып табылатын, оралған пластинаны қалай оңай өндіруге болатыны туралы бірлесіп жұмыс істеді. Комитет темір броньмен ағаш арқалықтарды қолдану мәселесін қарастырды. Ертедегі еуропалық темір бронь 18 және 36 дюйм (шамамен бір жарым метр) қатты ағашпен бекітілген төрт пен бес дюйм (шамамен 10 - 13 см) қапталған темірден тұратын. Көптеген сынақтардан кейін комитет ағаштан жасалған суреттердің бөлінуі болдырмағанын, соққының кеменің құрылымына зақым келтіруінен сақтанғанын және күшті үлкен аумаққа таратып, енудің алдын алғанын анықтады. Ағаш пен темірдің пайда болуының кемшілігі - өте ауыр. Ағаштан жасалған арқалықтарды азайту немесе жою бойынша жүргізілген тәжірибелер салмақты үнемдеу үшін сәтсіз болып шықты. Комитет сонымен қатар болаттан жасалған қаруды сынақтан өткізді, өйткені оның мүшелері қатаң қару неғұрлым қатал болса, соғұрлым жақсы бұрылады немесе оқ атудан қорғайды деп ойлады. Алайда, сол кезде өндірілген болат тиімді бола алмай, өте сымбатсыз болып шықты. Темір, жұмсақ, иілген, бұзылған және бұрмаланған, бірақ бірге ұсталған және тиімді қорғаныс құралы болып қала берді. Сонымен қатар, ламинатталған броньмен тәжірибелер жүргізілді, бірақ олар ешқандай жақсартуға әкелмеді және бір пластиналар артықшылыққа ие болды. АҚШ-тағы Азаматтық соғыс кезінде жасалған көптеген кемелер ламинатталған броньды қолданды, бірақ бұл тиісті қалыңдықтағы бір пластиналарды өндіруге арналған құралдардың болмауымен қажет болды. Қарудың қалыңдығы мен салмағының артуына байланысты ерте кезден темір немесе дәнекерленген болат табақтарды темір қаруы бетінде қатаруға ұсыныс жасалды. Бұл ұсыныстарды жүзеге асыру үшін жасалған �...

Iron armour was a type of naval armour used on warships and, to a limited degree, fortifications. The use of iron gave rise to the term ironclad as a reference to a ship 'clad' in iron. The earliest material available in sufficient quantities for armouring ships was iron, wrought or cast. While cast iron has never been used for naval armour, it did find a use in land fortifications, presumable due to the lower cost of the material. One well known example of cast iron armour for land use is the Gruson turret, first tested by the Prussian government in 1868. Armoured ships may have been built as early as 1203, in the far east. In the West, they first become common when France launched the first ocean going ironclad La Gloire in 1859. The British Navy responded with HMS Warrior in 1860, triggering a naval arms race with bigger, more heavily armed and armoured ironclads. Early experiments showed that wrought iron was superior to cast iron, and wrought iron was subsequently adopted for naval use. British efforts at perfecting iron armour were headed by a government Special Committee on Iron, formed in 1861 by War Secretary Lord Herbert for the continued research into naval armour. Among its members was Sir William Fairbairn, a noted civil and structural engineer who had also built over 80 iron vessels before retiring from shipbuilding. Other members included metallurgist John Percy, civil engineer William Pole and representatives of the Royal Engineers, Royal Artillery and Royal Navy. This committee worked four years, between 1861 and 1865, during which time it formulated the best performing armor with the metallurgy as then known, suggested ways for improving its production and quality and helped develop more effective shot against ironclad vessels. For instance, two processes were used in constructing iron armor. In the first, hammering, large lumps of iron of scrap or puddled iron were heated to welding temperature and placed under heavy steel hammers. Repeated blows welded these lumps into one solid plate and shaped it to the required form and dimensions. Hammered iron plate was the armor used in the earliest ironclad vessels, including HMS Warrior. The second method, rolling, involved stacking iron lumps atop one another, heating them to welding temperature and passing them between two iron rollers to become one plate of the required size. Rolled iron was difficult to produce initially, as it required machinery of immense size and great power. However, when the Special Committee tested both types of plate in 1863, it found that rolled iron was superior to hammered due to greater uniformity in quality. The committee and iron manufacturers worked together on how to more easily produce rolled plate, which became standard use in warships beginning in 1865. The committee addressed the use of wooden backing with iron armor. Early European iron armour consisted of between four and five inches (roughly 10 to 13 cm) of wrought iron backed by between 18 and 36 inches (roughly one half to one metre) of solid wood. After considerable testing, the committee found that wood prevented spalling, cushioned the shock of a hit from damaging the structure of the ship and distributed the force over a larger area, which prevented penetration. The drawback of using wood and iron was extreme weight. Experiments with reducing or eliminating wooden backing to save weight proved unsuccessful. The committee also tested steel as potential armor as its members felt that the harder the armor, the better it might deflect or resist shot. However, the steel being produced at that time proved too brittle to be effective. Iron, being softer, bent, dented and distorted but held together and remained an effective means of protection. Experiments were also carried out with laminated armour, but these did not lead to any improvements and single plates were preferred. Many ships made during the US Civil War used laminated armour but this was necessitated by lack of facilities for manufacturing single plates of proper thickness. Due to the ever increasing thickness of the armour, and the associated weight, proposals were made from an early date to faceharden the iron or weld steel plates to the front face of iron armour. Efforts to carry out these proposals failed for many reasons, primarily because the metallurgy at the time was not up to the task. By the mid to late 1870s, iron armour started to give way to steel armour, which promised to reduce the thickness, and therefore the weight, of the armour.