Кіріспе

Midland Line - Жаңа Зеландияның Оңтүстік аралында Роллстон мен Грейммут арасындағы 212 км темір жол учаскесі. Желіде бес үлкен көпір, бес виадук және 17 туннель бар, олардың ең ұзыны - Отира туннелі. Бұл - танымал TranzAlpine жолаушылар пойызының бағыты.

Тарих

1870 жылдары Оңтүстік аралдағы темір жолдың дамуы Крайстчерч, Тимару, Дуненин және Инверкаргиллдің қалыптасқан орталықтарын байланыстыратын негізгі желіге және егістік алқаптарға қызмет көрсететін жеңіл, оңай салынған тармақ желілеріне шоғырландырылды; (Vogel Era қараңыз). Кейіннен бұл 1880 жылдың қаңтарына дейін жеткен Спрингфилдке дейінгі бөлімшені қамтыды. 1882 жылы Шығыс және Батыс жағалауы темір жол лигасы құрылды және 1884 жылы Корольдік комиссия, Уаймакарири аңғарының Артурс асуының жол құрылысының қиындықтарын жақсы білгенімен, біршама оңай, бірақ ұзақ Хурануи аңғарының Харперс асуы жолымен салыстырғанда, тікелей бағытты таңдады. 1883 жылы Корольдік комиссия желісін салудан бас тартты. Оның пікірінше, Оңтүстік аралдың батыс жағалауындағы сүрек пен көмір ресурстарына қарамастан, желі экономикалық емес, сэр Джулиус Фогельдің премьер-министрлігі кезінде шектеулі ресурстарға қарамастан, парламент Шығыс және Батыс жағалауы мен Нельсон темір жолы туралы заңды қабылдады. Инженерлер мен саясаткерлерге ең үлкен кедергі - Оңтүстік Альп таулары болды. 1886 жылы Нельсон мен Кентерберидің бизнес мүдделері Жаңа Зеландияның Мидленд теміржол компаниясын желі мен Вестпорттан Нельсонға дейінгі желі салу үшін құрды. Сол жылы компания үкіметпен келісімшарт жасасты. Әр түрлі себептермен компания тек 120 км желісін аяқтауды қолға алды, ал үкімет 1895 жылы желіге иелік ету құқығын пайдаланды, бірақ ұзаққа созылған заңдық шайқастар 1900 жылға дейін толық бақылауға ие болмады, ал желі батыс жағында Отираға дейін және шығыс жағында (Кентербери) Брокен-Риверге дейін аяқталды. Жолдың басты кедергісі - Уаймакарири мен Брокен өзенінің сағаларының бұзылуы, бұл 1883 жылы К. Непьер Белл зерттеген және аудандық инженер В. Н. Блэр Корольдік комиссияға "өте қиыр, тау беткейі өзен сағасынан көтеріледі, ал өзен үрейлі сағада жүреді" деп сипаттаған 13 шақырым жол. Бұл бөлікте 16 туннель және төрт үлкен виадук болады, бірақ қазірдің өзінде салынған Ковайды есепке алмағанда. Виадукттер Жаңа Зеландия мен Ұлыбританияның көпір компанияларымен Қазынашылық келісімшарттары бойынша салынған. Олардың ішіндегі ең кереметі - "Степной виадукт" өзеннің төбесінен 75 метр биіктікте рельстерді алып жүреді. Бұл адамдармен, жылқылармен, пикалармен, қашақтармен және өте аз техникамен жасалатын баяу еңбек болды. Тек 1906 жылы пойыздар Крайстчерч көрмесінде уақытша аялдамаға дейін жүрді және ақырында Греймуттан Крайстчерчке темір жолмен және автобуста бір күнде жол жүруді қамтамасыз етті. Содан кейін ілгерілеу баяулады, бірақ жерді аралау әлдеқайда оңай болды. Касс 1910 жылы ғана қол жеткізілген жоқ, ал 1914 жылы Артурдың үсті қалашығы - Уэстленд бөлімі басқа үлкен кедергіге кезігу үшін Отираға дейін алға жылжи бастады. Отира туннельінің құрылысы 1907 жылы басталды, бірақ өте баяу жүрді. 1912 жылы жобаланған 9 км ұзындықтағы туннельдің тек 2,9 км-і ғана аяқталды, ал 1913 жылы бастапқы мердігер жұмыстан кетті. Бұл арада шығыс темір жол 1914 жылы Артур асуына жетті. Кобб & Co вагондары екі теміржол арасында жолаушыларды тасымалдау үшін пайдаланылды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа байланысты шығынның өсуі мен жұмыс күші тапшылығына қарамастан, үкімет құрылысты жалғастырды. 1923 жылы туннельдің құрылысы аяқталды.

Жолаушылар қызметі

Жаңа Зеландияның Ұлы саяхаттары пойызы, TranzAlpine, осы сызықтан жүреді. Қызмет 7 күн бойы 803 және 804 пойыздар ретінде DX класындағы локомотивтер мен AK класындағы жолаушылар вагондарын пайдаланады.

Жүк тасымалы қызметтері

Желідегі жүк көмір тасымалына байланысты, басқа жалпы жүк тасымалы Хокитикадағы Westland сүт өнімдері фабрикасының өнімдерімен шектеледі. 2003 жылы Tranz Rail желісі арқылы 2,1 млн. тонна көмір тасымалданды. Көбінесе көмірді тасымалдауды екі DX класындағы локомотивтер басқарады, олар 30 көмірді тасымалдау вагондарынан тұрады, жалпы сыйымдылығы 1800 тонна. 2007 жылдың 27 қарашасында Пайк Ривер Көмiр кенішiнен кокс көмiрi экспортқа Литтлтонға тасымалданатындығы туралы хабарланды. Пайк Ривер Коул компаниясы Толь Рейлмен келісімшарт бойынша желідегі көмір үшін 1,3 млн. тонна қуаттылық сақтаған болатын, ол жаңартылғаннан кейін жалпы қуаты 4 млн. тоннаны құрайды. Алайда Пайк-Ривердің Рапахоудағы зауытынан көмір 2010 жылдың қарашасында Пайк-Ривер кенішінде болған апаттан кейін тоқтады. Көмір тасымалының басқа негізгі көзі - Вестпорттың солтүстігіндегі Нгакаваудағы Стоктон кенішінен. Нгакавауға баратын және одан келетін пойыздар Мидленд желісін Стиллвотер Вестпорт желісімен қиылысқа дейін пайдаланады.

Қозғаушы күш

Бұл желі Жаңа Зеландияда көптеген түрлі локомотивтерді тұтқында пайдалану үшін бірегей болды. Бұл локомотивтер арасында Артур үсті мен Спрингфилд арасындағы КБ класының локомотивтері бар, олар бір кездері Жаңа Зеландиядағы екінші ең қуатты бу локомотивтері болды (қысқа өмір сүрген Гарратт G класынан кейін). Бұл сынып "KB country" деп аталатын деректі фильм арқылы танымал болды, бұл термин Жаңа Зеландияның теміржол жанкүйерлерінің жаргонына енген. Garratt G класы, содан кейін "Тынық мұхиты" типті локомотивтер ретінде қайта құрылды. 1928 жылы Грейммутта үлкен және көп санды локомотивтерді орналастыру үшін Эльмер-Лейн сарайы ашылды. Содан кейін елдің ең үлкен дөңгелек үйі, оның 70 фут (21 метр) айналым үстелі бұрынғы 50 фут (15 метр) айналым үстелін алмастырды. Отира туннелі 1923-1997 жылдары электрлендірілді, және екі сыныпты электр локомотивтер қолданылды - ағылшындық Electric EO класы, содан кейін Жаңа Зеландиялық EA класы локомотивтері. EW және ED класының кейбір электрлік локомотивтері де пайдаланылды. Дизельдік тракция 1968 жылы DJ класының келуімен желіге енгізілді, ол 1980 жылдардың басында Солтүстік аралдан DC класының локомотивтерін ауыстыруға дейін желідегі басым қозғалтқыш күш болды. Көмір тасымалының артуы DX класының енгізілуіне әкелді, бұл Otira туннеліне арналған арнайы модификацияланған нөмір.