Кіріспе

Плиозаурид плезиозаврлар туысы Speciesbox. fossil range = Middle Jurassic, fossilrange Сили бұл үлгі туралы толық сипаттама берген жоқ, тек белгілі материалдардың тізімін ғана берді. Қатаң дайындалған материал әдетте жақсы жағдайда болған, бірақ геологиялық процестер кезінде жиі ұсақталып, сынған. Бұл үшін бас сүйектері аса осал болған. Бірақ кейіннен ол өзінің жеке тұқымдасына ие болу үшін жеткілікті деп шешті, оны 1889 жылы өзінің басылымында Пелонеуст деп атады. Пелонеустес атауы грек тіліндегі pelos сөзінен шыққан, яғни немесе, Оксфорд балшықты формациясына сілтеме жасап, және neustes, яғни Сили мен Лидеккер П.филархты қай тұқымға жіктеу туралы келісе алмады, бұл екі ғалым арасындағы қақтығыстың бір бөлігін білдіреді. Алайда, содан бері Пелонеуст есімі қабылданған. 1907 жылы геолог Фредерик Жаккард Швейцарияның Лозанна музейінде сақталған Питербороға жақын Оксфорд балшығынан алынған екі Пелонеуст үлгісінің сипаттамасын жариялады. Екі дананың ең толық бөлігі - екі жақ жаққа да толықтай сақталған бас сүйегі; бірнеше оқшауланған тістер; 13 мойын (мұрын), 5 көкірек (қамшы) және 7 құйрық (құйрық) омыртқалары; қабырғалар; екі жамбас сүйегі, қуыс сүйегі; ішінара клавиатуралық; толық белдік, тек ішекті және барлық төрт аяқ-қол, олар толықтай болды. Екінші үлгіде 33 омыртқа мен кейбір қабырғалар сақталған. Лидеккер сипаттаған үлгі қалпына келтіруді қажет еткендіктен және оның жарияланымдарында жоқ ақпарат басқа үлгілердің деректерімен толтырылғандықтан, Жакард Пелонеусттың анатомиясын жақсырақ көрсетуге Лозаннадағы толық үлгілердің суреттері бар сипаттаманы жариялауды жөн деп тапты. 1913 жылы натуралист Герман Линдер Геобинология институты, Тюбинген университеті және Германияның Штутгарттағы Табиғи тарих мемлекеттік мұражайында орналасқан Пелонеуст филархтың бірнеше үлгісін сипаттады. Бұл үлгілер Лидс коллекциясынан да алынған. 1960 жылы палеонтолог Ламберт Беверли Тарло Юра дәуірінің жоғарғы кезеңінен белгілі плиозаурид түрлерінің шолуын жариялады. Көптеген плиозауридтер түрлерінің атаулары оқшауланған фрагменттерге негізделген, бұл шатастыруға әкелді. Тарло сонымен қатар материалдың дұрыс емес сипаттамалары мен палеонтологтардың бір-бірінің жұмысын елемеулері бұл шатастықты одан да бетер ушықтырды. Ол 36 түрді қарастырған, олардың тек тоғызы ғана дұрыс деп тапты, оның ішінде Peloneustes philarchus. Ол сондай-ақ 1871 жылы Филипс Плейозаврға "grandis" деп атаған үлкен жамбас және қайырманы ойлады. 1960 жылы плиозаврларды шолып шыққанда Тарло олардың мойын омыртқалары бірдей болғандықтан (өлшемі айырмашылығын қоспағанда) Пелонеуст эвансиді Пелонеуст филархпен синонимдеуге тырысты. Ол Пелонеуст эвансидің үлкен үлгілерін ерекше деп санады және оларды Плиозаврдың жаңа түрі П. андрюсиге жатқызды (бұл түр енді Плиозаврға жатпайтын болып саналады). 1998 жылы палеонтолог Фрэнк Робин О'Киф Германияның төменгі юралық Посидония шейлесінен алынған плиозаурид үлгісі Пелонеусттың жаңа түрін білдіруі мүмкін деп ұсынды. 2001 жылы ол оны Hauffiosaurus zanoni деп атады. Палеонтологтар Зульма Гаспарини мен Мануэль А. Итурральде Винент Кубаның Жоғарғы Юралық Ягуа формациясынан Плиозауридті Пелонеуст sp. 2006 жылы. 2009 жылы Гаспарини оны Gallardosaurus iturraldei деп қайта сипаттады. 2011 жылы Кетчум мен Бенсон Пелонеусттың тек бір түрі бар деп есептеді. Олар Пелонеуст филархтың 21 нақты үлгісін анықтады, барлығы Оксфорд балшық формациясының Питербороу мүшелерінен. Олар Петербороу Мүше және Маркиз, Франциядан алынған кейбір үлгілерді бұрын Пелонеустке тағайындалған, қазір аталмаған плиозавридтерге жататын деп есептеді. NHMUK R3318, Лондонның Табиғи тарих мұражайында орналасқан скелеттің ұзындығы 4 метр, Пелонеуст соңғы морфотипке жатады,

Бас сүйектің соңы

1913 жылы Эндрюс Пелонеустестесте 21 - 22 мойын омыртқасы, 2 - 3 көкірек омыртқасы және 20 - ға жуық арқа омыртқасы бар екенін, ал сакральдық (бүйір) және құйрықтық омыртқалардың нақты саны белгісіз екенін Лидс коллекциясындағы үлгілерге сүйене отырып хабарлады. Пелонеусттың иық белбеуі үлкен, бірақ басқа плезиозаврлар сияқты қатты емес. Коракоидтар - иық белдеуіндегі ең үлкен сүйектер, пішіні пластина тәрізді. Кеуде буынын скребковый (кеуде шала) және коркоид құрайды, екі сүйек бір-бірімен 70° бұрыш жасайды. Скалалар плиозауридтер мен трирадиаттарға тән, үш көрнекті шығыңқы немесе рами бар. Дорсальдық (жоғарғы) рамус сыртқа, жоғары және артқа бағытталған. 1890 жылы Лайдеккер Пелонеустелерді осы тұқымдастыққа жатқызды, бірақ палеонтолог Сэмюэл П. Уэллс плиозавридтер Поликотилидейлерге көбірек ұқсас деп ойлады, өйткені олардың екеуінің де басқа сипаттамалары арасында үлкен бас сүйектері мен қысқа мойындары болды. Ол бұл екі туысты Pliosauroidea суперотбасысына топтастырды, ал басқа плезиозаврлар Plesiosauroidea суперотбасын құрады. Басқа бір плезиозаврлар туысы, Rhomaleosauridae, содан бері Pliosauroidea-ға тағайындалды. Алайда, 2012 жылы Бенсон мен оның әріптестері басқа топологияны қалпына келтірді, Pliosauridae-мен жақын туыстық қатынасы бар. Бұл плиозауридтік плезиозауридтік клад Неоплезиозаурия деп аталды. Кейінгі зерттеулер Пелонеусттың да осындай ұстанымын анықтады. Келесі кладограмма Кетчем мен Бенсонның 2022 немесе тіпті эндотермиядан кейінгі. Плезозаврлар мен Пелонеусттардың сүйекті лабиринті - теңгерім мен бағдармен байланысты сезім мүшелерін ұстайтын бас сүйегінің ішіндегі қуыс. Палеонтолог Джеймс Нинан және оның әріптестері 2017 жылы бұл пішін, мүмкін, плезиозаврлардың жүзу үшін қолданатын шапшаңдау қозғалыстарымен бірге дамыған деген болжам жасаған. Пелонеустес және басқа қысқа мойынды плезиозаврлардың мойындары ұзын плезиозаврларға қарағанда кішігірім лабиринттері болды, бұл үлгіні киттерде де көруге болады. Сонымен қатар, Пелонеусттың басында тұз бездері болған, олар оның денесіндегі тұздың артық мөлшерін азайтатын. Алайда, Пелонеуст үстірттері омыртқасыздарға қарағанда тұзы аз болатын омыртқалылардың жыртқыш түрі болған көрінеді, сондықтан палеонтолог Лесли Ноэ 2001 жылы диссертациясында бұл бездердің аса үлкен болмауы керек деп ұсынды. Пелонеуст сияқты плезиозаврлар су астынан ұшу деп аталатын жүзу әдісін қолданды, олар қанаттарын гидроакулятор ретінде қолданды. Плезиозаврлар теңіз бауырымен жорғалаушылар арасында ерекше, олар төрт аяғын да пайдаланған, бірақ омыртқа бағанасының қозғалысы емес, қозғалыс үшін. Қысқа құйрығы жануарды қозғалтуға қолданылмаса да, плезиозаврды тұрақтандыруға немесе басқаруға көмектескен болуы мүмкін. Олардың қысқа, терең денелері кедергісін азайтуына байланысты палеонтолог Джуди Массаре 1988 жылы плезиозаврлар күтіп отырудың орнына белсенді түрде тамақ іздеп, оны іздеп таба алады деп ұсынды. Бұл өте толық емес және оның орнына, Ноэ ұсынғандай, қазіргі кездегі плиозавр Симолестеске тиесілі болуы мүмкін. Сондай-ақ, 2018 жылы Брюс Ротшильд пен оның әріптестері Криптоклидтің бір үлгісіне тістеу белгілерін жіберген деп болжанған.

Палеоорталық

Пелонеуст Оксфорд балшық формациясының Питербороу мүшесі (бұрынғы аты Төменгі Оксфорд балшығы) деп аталады. Жоғары юра дәуірінің шифері мен органикалық заттарға бай балшығы. Ол орналасқан кезде 35°С ендікте орналасқан болуы керек. Жасыл күкірт бактерияларының іздері еоксикалық судың аз оттегі мен сутегінің күкірттегі деңгейі жоғары екенін көрсеткенмен, бентоникалық (төменде тұратын) организмдердің мол іздері түпкі судың отсыз еместігін көрсетеді. Питербороу теңізінен көптеген түрлі балықтар кездеседі. Бұларға хондрихтияндар, Астеракантус, Брахимил, Гетеродонтус (немесе Парацестрацион) жатады. Бұл балықтарға жер бетінде тіршілік ететін, орта судағы және әр түрлі өлшемдегі бентостық түрлері жатады, олардың кейбіреулері өте үлкен болуы мүмкін. Олар әр түрлі орынды, соның ішінде омыртқасыздарды жейтін, балық жейтін және Leedsichthys жағдайында, алып сүзгі ашатын. және мозазавр сияқты және Тираннонеуст. Бұл теңіз экожүйесінің бөлігі болған Рамфоринх деп аталатын шағын балық жейтін птерозавр да өте сирек кездесетін. Simolestes vorax, оның кең, терең бас сүйегі және күшті тістеуі, ірі басбаршылар жыртқышы болған көрінеді. "Плиозавр" Андревси де Пелонеусттен үлкен. Пахикостазавр Давни - шағын, қатты салынған плиозавр. Бәлкім, ол жер асты астындағы жемтігімен қоректенген. Оның бас сүйегі басқа плиозаврларға қарағанда әлсіз және тұрақты болғандықтан, бәсекелестікке жол бермеу үшін әртүрлі тамақтану әдістерін қолданған. Оксфорд балшығының басқа плиозавридтерінен айырмашылығы, Пахикостазавр өте сирек кездесетін, мүмкін негізінен Оксфорд балшығы формациясының төселу аймағынан тыс жерде өмір сүрген, мүмкін жағалау аймақтарында, терең суларда немесе тіпті өзендерде өмір сүрген. Орта юра дәуірінде плиозавридтердің бірнеше түрлі түрлері болған, ал Пелонеуст сияқты ұзын мұрынды балық жегіш түрлері Орта жоғарғы юра шекарасында жойылып кеткен. Бұл плезиозаврлардың әртүрлілігінің біртіндеп төмендеуінің алғашқы кезеңі болған сияқты. Мұның себебі белгісіз болса да, мұхиттың химиялық өзгеруі және кейінгі кезеңдерде теңіз деңгейінің төмендеуі әсер еткен болуы мүмкін.