Кіріспе

Вильям Герберт Уоллес (1878 жылы 29 тамыз - 1933 жылы 26 ақпан) - 1931 жылы Ливерпульдің Анфилд ауданындағы Вулвертон көшесіндегі үйінде әйелі Джулияны өлтіргені үшін сотталған ағылшын. Уоллестің үкімін кейіннен Қылмыстық апелляциялық сот бұзды, бұл британдық заң тарихында дәлелдемелерді қайта қарағаннан кейін шағымдануға рұқсат етілген алғашқы жағдай болды. Бұл оқиғаның ерекшелігі, ұзақ уақыттан бері болжамдардың тақырыбы болып келеді және көптеген кітаптар тудырды, халықаралық деңгейде классикалық қылмыс сыры ретінде қаралады.

Өмірбаян

Уильям Герберт Уоллес 1878 жылы Камберленд штатының Миллом қаласында дүниеге келген. Оның кіші інісі мен қарындасы бар еді. Он төрт жасында мектепті тастап, Ланкаширдің Фурнесс қаласындағы Барроу қаласында драпировкашы көмекшісі болып оқыды. Өзінің шәкірттік оқуын аяқтағаннан кейін ол Манчестерде британдық қарулы күштерді және отарлы, үнді және дипломатиялық қызметтерді жабдықтаушы Whiteway Laidlaw және компаниямен жұмыс істеді. 1903 жылы Уоллес бес жыл қызмет еткеннен кейін, Калькуттадағы (Индия) компанияның филиалына ауыстырылды. 1905 жылы Шанхайда тұратын ағасы Джозефтің ұсынысы бойынша Уоллес Уайтвей Лейдлоудың Шанхайдағы филиалына ауысуды сұрады. Бүйректің қайталанатын шағымдары Уоллеске өз лауазымынан кетуге және 1907 жылы Англияға оралуға әкелді, онда оның сол бүйректері Гай ауруханасында алынып тасталды. Осы уақыттан кейін оның өмірі туралы аз мәлімет бар, ол 1911 жылы сайлау агенті лауазымына көтеріліп, Харрогеттегі Либералды партияда жұмыс істеді. Харрогетте болған кезінде ол Джулия Денниспен (18611931) танысты және олар 1914 жылдың наурыз айында үйленді. Барлық бастапқы дереккөздер Джулияның Уоллеспен шамамен бірдей жаста болғанын көрсетті, бірақ 2001 жылы Джеймс Мерфи оның тууы туралы куәлігінің түпнұсқасынан ол өзінен он жеті жас үлкен екенін көрсетті. жоспарланған шахмат ойынын ойнауға. Сол жерде ол келгенге дейін 25 минут бұрын телефон арқылы алынған хабарды алды. Ол келесі күні кешкі сағат 19.30-да Ливерпульдегі 25 - Мэнлоу Гарденс Ист мекенжайына келіп, "Р. М. Куолтрау" деп атымен жазған адаммен сақтандыру туралы сөйлесуін сұрады. Келесі күні түнде Уоллес қаладан оңтүстікке бара жатқан трамваймен жолға шықты, тек солтүстікте, оңтүстікте және батыста Менлов бақтары бар екенін, ал шығыста жоқ екенін анықтады. Ол 25 - "Менлав Гарденс" батысына қоңырау шалып, көршілес аймақтағы бірнеше жолаушыдан жолдама сұрады, бірақ еш нәтиже бермеді. Уоллес сонымен қатар өз кезегінде полиция қызметкерімен сөйлесіп, жақын маңдағы газет дүкенінен сұраныс жасады, бірақ ол сұраған ешкім оған мекенжайды немесе құпия Куалтрауқты іздеуге көмектесе алмады. 45 минут бойы ауданда іздестіргеннен кейін Уоллес үйіне оралды. Көршілері Джон мен Флоренс Джонстон кешке кетіп бара жатқанда, олар Уоллеске артқы аллеяда кездесіп, оның үйіне алдыңғы немесе артқы жағынан кіре алмайтынына шағымданады. Олар қарап тұрған кезде Уоллес қайтадан артқы есіктен кіргізді, бірақ есігі енді ашылды. Ол үйдің ішіне кіргенде, оның әйелі Джулияны қонақ бөлмесінде өлімге ұрып өлтіргенін көрді.

Тергеу

Екі аптадан кейін қамауға алынғанға дейін Уоллес төрт рет өз еркімен мәлімдеме жасады, бірақ полиция оны ешқашан қатты сұрастырмады, бірақ ол CID штаб-пәтеріне күн сайын баруы керек еді және Уоллес отбасының қызметші қыздары бар ма, жоқ па, деген нақты сұрақтар қойылды. Ол кейін шахмат клубында телефон арқылы хабар алған адамнан оны алған уақыты туралы нақты сұраған және ол Qualtrough мырзаны табуға тырысқаннан кейін үйіне қайтып келе жатқанда көшеде біреумен сөйлескен бе. Полиция "Квальтроу" шахмат клубына қоңырау шалу үшін қолданған телефон қосқышының Уоллес үйінен жақын жерде орналасқанын дәлелдеді, бірақ қоңырауды қабылдаған кафедегі адам желідің екінші жағында Уоллес емес екеніне сенімді болды. Дегенмен полиция "Квальтроу" мен Уоллес бір адам деп күдіктенді. Уоллестің заңгерлер тобы уақыт сынақтарын жүргізді, олар біреудің қоңырау шалып, трамвайға түсіп, шахмат клубына Уоллес келген кезде келуінің мүмкіндігін көрсетті, және Уоллес телефон қорапшасының қасында емес, өзі пайдаланған аялдамада отырып, бір уақытта келуінің мүмкіндігін көрсетті. Бұл сынақтар сот процесінде дәлел ретінде ұсынылмаған, өйткені, ақыр соңында, Прокуратура Уоллестің трамвайға басқа жерде отырғанын және телефонмен сөйлеспегенін растаған ештеңе ұсынған жоқ. Полиция сондай-ақ Уоллес әйеліне қол жұмсап, оның трамвайға отырған жеріне жетуге мүмкіндігі бар екеніне сенімді болды. Олар мұны дәлелдеуге тырысты, жас сыбайлас жемқор қылмыстың әрекеттерін көріп, содан кейін трамвай аялдамасына дейін жүгіріп барды, 52 жастағы Уоллес бұл іске қол жеткізе алмады. Өлім уақыты туралы бастапқы бағалау, кешкі сағат 8-ге жуық, кейіннен кешкі сағат 6-дан кейін өзгертілді, бірақ бұрынғы уақытты негізге алатын қосымша дәлелдер болмаған. "Сүтпен жұмыс істейтін бала" куәсі, ол Уоллес ханыммен оның үйінің алдында сағат 18.30-дан кейін сөйлескенін мәлімдеді, бұл айыптау ісіне одан әрі кедергі келтірді, Уоллес "қате" қылмыс жасауы мүмкін өте тар терезе қалдырды, бірақ қансыз және тек бірнеше минуттан кейін өз трамвайға жету үшін. Қылмыс орнын тергеу барысында Джулияға шабуыл жасаған адам оның қанынан зақымданған болуы мүмкін екені анықталды, себебі шабуылдың қатыгездігі мен шатастығы байқалады. Уоллес өлтірілген күні киген костюмі мұқият тексерілді, бірақ қан таптары табылмады. Полиция Джулияның өлі денесі астында табылған макинтошты жалаңаш Уоллес қылмыс жасаған кезде қан шашыраудан қорғану үшін қолданған деген теорияны қалыптастырды. Ванна мен дренаждарды тексеруден кейін олардың жақында қолданылмағандығы және онда қанның еш іздері жоқ екені анықталды, бірақ туалет табасында кішкентай қан ұрығы болды, оның шығу тегі анықталмады, бірақ полицияның кездейсоқ аралас ластануының нәтижесі деп айтылды.

Сот және апелляциялық шағым

Уоллес қылмысқа қатысы жоқ екенін үнемі мойындаған, бірақ оған кісі өлтіру үшін айып тағылып, 1931 жылы 22 сәуірде Ливерпульде сотталды. Лондондағы жасырын сот процесін өткізгеннен кейін, Уоллес кінәсіз деп табылды, Prudential Staff Union оның қорғанысына қаржылай қолдау көрсетті. Оған қарсы дәлелдер тек жанама және жергілікті сүт жеткізушінің мәлімдемесі болғанымен, ол Джулиямен күйеуі трамвайға жету үшін кетер алдында бірнеше минут сөйлескеніне сенімді болды. Уоллес Ливерпульдің қазылар алқасы бір сағат талқылағаннан кейін кінәлі деп танылды және өлім жазасына кесілді. Сот залында болған Ф. Ж. Салфельд (1905-2001) былай деп түсіндірді: "Сотта Уоллеске ең көп зиян келтіргені оның ерекше сабырлылығы болды. Барлық бақылаушылар сияқты мен де оның шоққа бей-жай қарағаны таңғалдырды. Қаталдық па? Стоицизм? Өз-өзіне сенімділік? Біз ешқашан білмейміз". 1931 жылдың мамыр айында бұрын-соңды болмаған бір қадам жасады, Қылмыстық апелляциялық сот "деректерді ескере отырып, оны қолдауға болмайды" деген негіздемемен үкімді жоққа шығарды және Уоллес босатылды. Бұл шешім қазылар алқасының заң бойынша қателескенін білдірді, ал шын мәнінде Уоллеске қарсы ешқандай дәлел жоқ. Апелляция әдетте бастапқы сот процесінде төрағалық етуші судьяның дұрыс емес шешімдері негізінде немесе жаңа дәлелдемелердің пайда болуымен жасалады. Бұл қылмысқа басқа ешкім кінәлі емес, әрі бұл мәселе әлі күнге дейін шешілмеген. Роберт Монтгомери прокурорлық тараптан сөйлегенде, Ричард Уиттнтон Иган қорғаныс тараптан сөйледі.

Кейінгі өмір және өлім

Уолес апелляциясын сәтті өткізгеннен кейін сақтандыру саласындағы жұмысына оралды, бірақ ол өмір сүрген және жұмыс істеген аймақтардағы қоғамдық пікір оның кінәлі екеніне және "оның үстіне түсіп қалды" деген пікірге қатты сенді. Уоллеске бұрынғы көптеген клиенттер одан бас тартты; ол жеккөрінішті хаттарға және физикалық қауіп-қатерге ұшырады және жұмыс берушінің бас кеңсесінде клерк қызметін атқаруға мәжбүр болды. Сол уақытта ол Бромбородағы бунгалоға көшіп барады. Оның жеке күнделіктері әйелі қайтыс болғаннан кейін қайғы-қасіреті туралы және олар өлімнен кейінгі өмірде қайта қосыла ма, жоқ па, бұрынғы әріптесінің кінәлілігіне деген сенімінің өсуі туралы және тіпті оны (Уоллас) сол адам өлтіруі мүмкін деген қорқыныштан да айтады. 1981 жылы әріптесі айтқандай, Уоллес өмірін ұзартатын операциядан бас тартқан. 1933 жылдың 26 ақпанында, апелляциядан екі жылдан аз уақыт өткеннен кейін, және Prudential компаниясында әлі де жұмыс істейтін Уильям Герберт Уоллес 54 жасында Клаттербридж ауруханасында уремия мен пиелонефриттен қайтыс болды. Ол әйелімен бірге Анфилд қорымында жерленген.

Джонатан Гудман, 1960 жылдар

1960 жылдары қылмыс жазушысы Джонатан Гудман оны Уоллеспен жұмыс істеген Prudential компаниясының кіші қызметкеріне жеткізген. Бұл кісі Уоллес 1928 жылы ауырып қалған кезде оның кейбір жинақтау жұмыстарын жасады. Уоллес жас жігіттің жинаған барлық сыйлықақыларын төлемегеніне бірінші қол дәлел болды. Алайда қандай да бір себеппен Уоллес бұл ақпаратты жұмыс берушісіне жеткізбеген сияқты. Бір жылдан кейін жас жігіт "Пруденциал" компаниясынан шығып, басқа сақтандыру компаниясына жұмысқа орналасты. Кейін Уоллеске бұл кісі жұмыстан шығарылмаған кезде, ол бұлттың астында қалды, оның әкесі ұлының кемшілігін өтеді. Жас жігіт Юлиямен де таныс еді. Гудман оны "Джулия Уоллес өлтірілді" атты кітабында атаған, бірақ аты-жөнін атаған жоқ.

Роджер Уилкс, 1981 жыл

Тәуелсіз радио жаңалықтарының редакторы Роджер Уилкс 1981 жылдың басында қылмыстың 50 жылдығына арналған радио бағдарламасын тарату үшін істі зерттеді. Уилкс Гудманның күдіктіні, Ричард Гордон Пэрри деген кісінің полицияға Джулияны өлтірген уақытқа алиби бергенін біледі. Алайда Уоллес қайтыс болғаннан кейін және күдікті оны тастап кеткеннен кейін, әйел Уоллес адвокатына алибидің жалған екендігі туралы ант беруге ұсынды. Сонымен қатар, Уилкс, Parry өлтірілген түнде жергілікті гаражда болғандығын анықтады. Ол машинасын жуу үшін жоғары қысымдағы шлангты қолданған. Гаражда жұмыс істейтін механик оның қолғаптарының бірі қанға батқанын байқаған. Уилкс Пэрридің ізін табуға тырысады, бірақ оның бірнеше ай бұрын қайтыс болғанын біледі. Гудманның кітабы басылып шыққан сол жылы, 1969 жылы, Пэрри Солтүстік Уэльстегі шалғай ауылға зейнеткерлікке шықты, онда ол "Дик Пэрри" ретінде белгілі болды, жартылай уақытпен аурухананың телефондық коммутатор операторы ретінде жұмыс істеді. 1931 жылы 22 жастағы Пэрри байлықпен айналысып, ақшасын шала жұмсап, бай өмір салтын ұстап тұрған. Уилкс Пари Уоллес сақтандырудан алған ақшаның үйінде қалғанын білетінін айтады. Парри Уоллестің үйі мен оның әдеттерін жақсы білетін, 1928-1929 жылдары оның жинақтарына үлкен адамға көмектескен. Ол сондай-ақ жеке таныстырғандықтан Уоллес әйелі, ол еді, ешқандай қиындық оны бағдаршам арқылы үйден шығаруға Уоллес шақыру арқылы оны жіберіп, жоқ мекен-жайы. Джулияны сақтандырудан түскен ақша үшін өлтірудің пайдасы болмады, өйткені сол күні кассада ақша аз болды, өйткені Уоллес өткен аптада ауырып қалған еді. Істің детектив-сержантының ұлы Уилкске Пари полициямен "негізгі күдікті" ретінде сұхбаттасқандығын, оның үйі мен көлігі "өңкерілгенін", бірақ оның қылмыс уақыты үшін "тұрақты" алибиі бар екенін растады. Уилкс өзінің радио бағдарламасында Пэрридің атын атап, кейіннен оның жағдайын Уоллес: соңғы үкім деп аталатын кітапта түсіндірді. Парриге қарсы іс Уоллеске қарсы іс-қатыстан әлдеқайда күшті және дәлелді дәлелденген. Парридің машинасында оның машинасын тазалау үшін гаражға алып кеткен күні қанға батқан қолғап табылған. Көлікті тазалаған адамның дәлелін полиция сол кезде жасырып қойған. Уилкс Уоллес өз әйеліне қол жұмсау үшін ешқандай себеп жоқ екенін және оны айыптаудың себебі - бұл істі айналасындағы үлкен жариялылық полицияны кез-келген бағамен айыптауды алуға итермелегенін айтады. Парри 1980 жылы қылмысқа қатысы бар екенін мойындамай қайтыс болды. Алайда, Гудман мен оның досы Ричард Уитттон Иган оны Лондонның есігінде 1966 жылы кездестірген кезде, Пэрри бұл жағдай туралы таңғажайып егжей-тегжейлі білімін көрсетті және оған байланысты бірнеше белгісіз куәлардың өлімі туралы білген. Ол сондай-ақ ол туралы ешқашан сөйлеспейтінін мақтанып айтты, "мұны маған 2000 фунт стерлинг ұсынсаңыз да" (1966 жылы 2000 фунт стерлинг соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең). Парри Гудман мен Уилкс тергеуді бастамас бұрын-ақ күдікті болған болуы мүмкін. 1934 жылы автор Уинифред Дьюк өлтірушінің атын "Харрис" деп атады, бұл жалпы Уэльстің тегі, ол Пэрридің туысы. Харгрейв Ли Адам 1932 жылы жазған кітабында өлтірушіні "Мистер П" деп атаған.

Джеймс Мерфи, 2001 жыл

Уоллес қылмысқа кінәлі деген ұстанымға ие болған кезде, Джеймс Мерфидің "Джулия Уоллес қазасы" атты еңбегі іс-қағазына екі жаңа факт енгізді. Біріншісі - Джулия Уильямнан 17 жас үлкен екені және өзінің шығу тегін романтикалық сипатқа ие еткені. Ең бастысы, Гордон Пэрри мен оның серіктестерінің полицияға берген жауаптары алғаш рет көпшілік назарына ұсынылды. Уилкстің болжамына қайшы, Пэрридің кісі өлтіру уақытындағы алибиі оның қалыңдығы Лили Ллойдқа мүлдем байланысты емес екені анық болды. Оливия Брайн есімді әйел Пари мен басқалардың үйінде болғандығын айтып, қаза болған күні кешкі сағат 17.30-дан 20.30-ға дейін болған. Егер бұл шын болса, Гордон Пэрридің Джулия Уоллесті өлтіргені мүмкін емес.

П. Д. Джеймс, 2013 жыл

2013 жылдың қазан айында The Sunday Times Magazine журналында жазған П. Д. Джеймс Гудман мен Уилкстің тұжырымдарына сілтеме жасайды, бірақ Пэрри "Квальтроу" қоңырауын Уоллестің Пэрриді жұмыс берушілеріне адалсыздық үшін хабарлағаны үшін жауап ретінде практикалық әзіл ретінде жасады деп болжайды. Ол Уоллес шынымен де әйеліне қол жұмсап өлтірген деген қорытындыға келеді және өлтіру құралы Уоллес құрбанды соққы берген темір покер болған деп болжайды, ол алдымен киімін шешіп, өзін сол жерде табылған макинтошпен жауып, Джулияның қанымен бүркілген және ол оны сол кештің оқиғаларының қайта құрылған уақыт сызығында жасаған болуы мүмкін. Ол "ақыры әділдік орнады, егер тек адамдардың қателігі болса". Дегенмен, дәлелдемелерді осылай оқыған кезде Уоллес Парридің адал емес тәжірибесі туралы олардың өзара жұмыс берушісіне ешқашан хабарламаған және Парри сол кезде де, кейін де ресми түрде жұмыстан шығарылмаған деген фактіге қарсы тұру керек. Уоллес бұл ақпаратты Пэрриді мәжбүрлеу немесе шантаж үшін қолданған деген дәлел жоқ.

Энн Карлтон, 2017 жыл

2017 жылы Энн Карлтон өзінің "Пенни Лейн және бәрі: Ливерпульдің естеліктері" атты кітабында атасының - марқұм Сэр Стэнли Холмс Уоллес сотталғаннан кейін Уоллестің өтініші бойынша оның түрме камерасында қалай болғанын сипаттады. Ол кезде Холмс Ливерпуль корпорациясында жұмыс істейтін жасөспірім еді және Уоллестің тұрақты шахмат қарсыласының ұлдарымен дос болды, мырза Кейрд. Карлтонның айтуынша, Холмс Уоллес өзінің қошқар деп ойлаған адамның атын көрсетті; Ол Холмс Листер Драйв мектебінен білген адам еді. Холмс күдікті ақылды, бірақ жаман көп екенін және ол бірнеше жылдан кейін, ол күдікті көрді деп мәлімдеді, айып тағылды және басқа мәселе бойынша сотталды. Уоллес әкесімен кездесуді сұраған себептері туралы ой жүгіртуде Карлтон қаладағы жергілікті үкімет өздерінің бірінің ұлы мен немере інісін қорғағысы келгенін және Уоллеске қарсы іс осы мақсатта қозғалған деп күдіктенген болуы мүмкін деп жазды. Ол ата-анасы жақсы білетін және жаман адам деп ойлаған жігіттің - және, мүмкін, кісі өлтіруші - Пэрри екеніне сенетінін айтты.

Энтони М. Браун, 2018 жыл

Автор Энтони М. Браун өзінің 2018 жылғы "Кісі өлтіру" кітабында барлық жарияланған теорияларды дәлелді және логикалық тұрғыда қарап шығып, қорытындылай келе, бұрын жарияланбаған теория "Британияның қылмыстық тарихындағы ең түсініксіз кісі өлтіру оқиғаларының біріне ең жақсы түсінік болып табылады" деген қорытындыға келді. Жаңа теория, алғаш рет 2008 жылы Мерсисайдтегі зерттеуші Род Стрингер ұсынған, Парри шынымен де алаңдатып ұрлаудың артында тұрған ми болды, ол оның беймәлім серіктесі ақша жәшігін ұрлағаннан кейін Джулиямен кездескен кезде кісі өлтіруге айналды. Ол "Кволтроу" деген сылтаумен 29 Вулвертон көшесіне кіргеннен кейін.

Дәйексөздер

"Бұл кісі өлтіру, менің ойымша, қылмыс туралы анналдарында бұрын-соңды болмаған болуы керек. Қылмыстың өлтірілуі және ұйымдастырылуы, ешкімді қылмыскер деп айтуға мүмкіндік бермейтін ештеңе қалмауы керек". (Сот төрайымы Райт, "Р. В. Уоллес" ісінің қорытындысын шығарады) "Уоллес қазасында негізгі әрекет болмаған, және ол, шын мәнінде, тығырыққа тірелді". (Дороти Л. Сайерс, "Қиындықтың анатомиясы" кітабында) "Ол өте мұқият және ерекше қиялмен жоспарланған. Я Уоллес өлтірген, не ол емес. Егер ол болмаса, онда ақыр соңында бұл - кемелді кісі өлтіру". (Джеймс Агат Ego 6) "Әкімдікке және қорғаушыға дәлелдемелердің әрқайсысы дерлік қабылданды; бірақ әр факт екі жолмен түсіндірілуі мүмкін". (Джон Роуленд, Уоллес ісі) "Кімде-кім Уоллес ханымды өлтірсе де, ол бірнеше кісі өлтірушілерге ғана берілетін ерекшелікке ие болды. Оның қылмысы мүлдем түсініксіз, еш себепсіз, еш жазасыз, еш қылмыссыз болды". (Винифред Дьюк, "Алты сот процессі") "Сот өзінің ерекшелігімен танымал бола бастады; дәлелдемелердің салмағы бір жағынан екіншісіне бірдей ауытқуымен емес, барлық дәлелдемелердің екі жағына да бірдей айқын көрініс бере бастағанымен болды". (Ф. Теннисон Джесси "Шахмат" ойында) "Уоллас ісі классикалық оқиға ғана емес, ол криминологияның классикалық оқиғасы". (Джон Брофи "Құқық қылмысының мағынасы" кітабында) " ақыл-ой жаттығулары ретінде, біреудің дедукция және талдау қабілетіне сын ретінде Уоллес қылмысы өзінен-өзі ерекшеленеді. Бұл шахматтың мәңгілік шахтамен аяқталатын проблемасының барлық ашуы, ашуы бар. Одан алынған кез келген мән-жайлар жиыны екі үйлесімсіз гипотезаны қолдайды; олар кінәсіздігі мен кінәсіздігімен бірдей болады. Бұл жағдай барлық нәрсенің басқа нәрсемен жойылған жағдайда болады". (Эдгар Ластгартен Verdict in Dispute) "Уоллес ісі - барлық құпия қылмыстар арасында теңдесі жоқ. Мен оны мүмкін емес қылмыс деп атаймын, өйткені Уоллес оны жасай алмады, басқа ешкім де істей алмады. Уоллес ісі жеңілмейтін іс, ол әрқашан жеңілмейтін болады". (Реймонд Чандлер, "Реймонд Чандлер сөйлейді") "Әлі шешілмеген, оның пермутациясында таңғажайып, 1930 жылдардың ерекшелігі. Бұл басқа уақытта да, дәл осылай да болуы мүмкін емес. Бір қызығы, дәлелдер, олар қандай болса, соны қалай қарауға байланысты, айыптауды немесе қорғанысты қолдауы мүмкін". (П.Д. Джеймс "Қорқыт бөлмесі" романында, Конрад Акройд кейіпкері арқылы). "Уоллас ісі 1931 жылы классикалық ағылшындық қылмыскерлер ісі ретінде қарастырылады, ол барлық жердегі сылбырлар мен жалған іздер лабиринті, бірақ, секілді, қылмыскердің жеке басын анықтауға әкеледі. Дж . Б. Пристлидің Ливерпульді толғандырған тұмары "ұзақ, қайғылы жолдармен жүретін трамвайлардың" есіне түседі. Оқиғалар уақыт пен қашықтық туралы сұрақтарға қызықты айналады; қылмыскерлер көшедегі шырқайтын еркектермен жұлдызды жарнама үшін шайқасады, ал драманың орталығында айыпталушы адам Уильям Герберт Уоллес, Прудан келген адам " (Роджер Уилкс, редактор, Есірілмеген қылмыстардың мамонт кітабы, 2005) "криминологтар мен криминалистерді осы қызықты жәндіктерге балық сияқты шағылыстырады". (Антони М. Браун, "Қиянатқа көшу" кітабы)