Кіріспе

Жаңа Зеландияның DA класындағы локомотивтер 1955 және 1989 жылдар аралығында Жаңа Зеландия темір жол жүйесінде жұмыс істеген дизельді электрлік магистральдық локомотивтер класы болды. 146 локомотивтен тұратын бұл жаңа Зеландияда жұмыс істеген ең көп санды класы болды, AB класындағы бу локомотивінен бес есе көп. Бұл класты A1A G12 электромотивті дизельді (EMD) модельінің A1A нұсқалары болды, дизайны Жаңа Зеландияның 3ft6in рельс жүйесінде жүруге және кішкентай жүк тасымалдауға ыңғайлы. Олар 1955-1967 жылдары үш кезеңмен енгізілген және бумен жүретін локомотивтерді алмастыратын дизельдік локомотивтердің алғашқы класы болды. 1978-1983 жылдар аралығында 85 локомотив DC класы ретінде қайта жасалды, олардың кейбіреулері әлі де қолданыста. 1989 жылы бірден басқалары алынып тасталды, ал алтысы сақталды. Соңғы локомотив маневрлік міндеттерге қайта жабдықталды және DAR 517 ретінде қайта құрылды.

Кіріспе

DA класының бастауы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде. Жаңа Зеландияның темір жол тартуының басым түрі көптеген елдер сияқты бу болды, Веллингтонда, Крайстчерч Литлтон желісінде және Отира туннелі арқылы электрлендіру қолданылды. Жаңа Зеландия темір жолдарының (NZR) бас директоры Франк Айкин көмірдің жетіспеушілігі мен дизель отынын импорттау құнын азайту үшін бүкіл Солтүстік аралдың негізгі магистралін (NIMT) электрлендіруді жақтады; бірақ ол басқа желілерде бу немесе дизель сүйреуі қажет екенін мойындады. Айкин 1946 жылы жеткізу келісімшартын келіссөздер жүргізу үшін барды, бірақ 1951 жылы үкіметпен келіспей қалды және зейнеткерлікке шықты. Оның орнын басқан Х. С. Лэсти келісімшартты бұзды. DF класындағы локомотивтермен болған өкінішті тәжірибеден кейін және NIMT-те маңызды сыйымдылық мәселелеріне тап болғаннан кейін, NZR тендерлік процесс нәтижесінде General Motors-пен 30 G12 модельдік локомотивтерді жеткізу туралы келісімге келді. NZR компаниясы DA класына тағайындаған кезде, ең басты шағымдардың бірі бес ай ішінде жеткізу кепілдігі болды. Олар 1914 жылғы АА класынан бері Америка Құрама Штаттарынан жеткізілген алғашқы локомотивтер болды. Лондон, Онтарио және Ла-Гранж, Иллинойс қалаларында екі локомотивті өндіру желісі арқылы әр үш күнде екі локомотив жасалып жатты. Сол кезде олар Жаңа Зеландияда қолданылған ең биік және ең кең локомотивтер еді.

І кезең

Бұл алғашқы 30 локомотив EMD компаниясы құрастырған, оның 15-і Канаданың General Motors Diesel компаниясының Лондон қаласындағы (Онтарио штаты) қосалқы компаниясында, ал 15-і Иллинойс штатындағы La Grange зауытында салынған. І кезең деп аталатын (DA 14001429) 1955 жылдың тамызы мен 1956 жылдың қаңтары аралығында пайдалануға берілді.

ІІ кезең

Он локомотивтің екінші партиясы (DA 14301439) Сиднейдегі Клайд Инжиниринг компаниясы құрып, 1957 жылы пайдалануға берілді. Австралияда салынған локомотивтер, олар ІІ кезең деп аталды, олар І кезең локомотивтерінен No No-де шантерлік баспанаға ие болды. 2 ұшы және 1 6 (0,46 м) ұзындықта боги орталықтары арасында, аздап артық салмақпен. Локомотивтер Канададағы Dofasco компаниясы өндірген құйма болаттан жасалған bogies-пен жабдықталған. I кезеңдегі локомотивтер өндірілген bogies-пен жеткізілді, олар кейін Dofasco bogies-пен ауыстырылды. 1956 жылы 26 маусымда Клайд Инжиниринг компаниясы үшін он DA класындағы локомотивтер үшін НЗ 674,560 фунт стерлингке арналған тапсырысты Министрлер кабинеті мақұлдады. Бұл 1956 жылы 13 маусымда Сиднейдегі Клайдқа теміржол министрі Джон МакАлпин мен NZR бас менеджері Алан Ганделлдің сапарынан кейін болды. Бұл баға Канада бағасынан 6,6% жоғары деп бағаланды, бірақ Австралиямен жасалған өзара сауда келісімін ескерді. Фил Холлоуэй (Лейборист) 1956 жылы 22 тамызда парламентте қосымша шығын туралы сұрақ қойды.

ІІІ кезең

Тағы үш партияға тапсырыс берілді, олардың барлығын General Motors Diesel, Лондон, Онтарио ұсынды. Алғашқы 12 бірлік (DA 14401451) ІІІ кезең деп аталып, 1961 жылы пайдалануға берілді. ІІІ кезеңдегі локомотивтер І кезеңдегідей ұзын болды, бірақ фаралары басқаша орналастырылды. 1961-1964 (52) және 1966-67 (54) жылдары пайдалануға берілген 106 ІІІ кезеңді бірліктер, DA класындағы жалпы санын 146 -ға дейін жеткізді. Тек 3-ші кезеңдегі бірліктер ғана 1978 жылдан бастап DC класындағы локомотивтерге қайта құру үшін таңдалды. Бұл соңғы бұйрық Солтүстік аралдағы бу тартудың аяқталуын көрсетті. DA-ға соңғы тапсырыс берілген кезде EMD-ге DB класының кіші және жеңіл локомотивтеріне тапсырыс берілді. NIMT-де ұзын және ауыр пойыздарды тарта алатын қуатты локомотивтің қажеттілігі анықталды және 1972 жылы алғашқы 15 DX класындағы локомотивтер енгізілді. Бір DX DA класындағы локомотивтерден 70 кВт-қа кем шығарғанмен, оның салмағы 97,5 тонна, ал DA класындағы екі локомотивтің салмағы 162 тонна болды, бұл көбірек қозғалтқыш күштермен бірігіп, жақсы тартуды және салмақ пен қуаттың арақатынасын арттырды. Silver Star қызметі кейіннен DX класына ауыстырылды, ал Scenic Daylight қызметі бұдан бұрын Blue Streak вагондарымен ауыстырылды. 1975 жылы DX класты локомотивтер енгізілгеннен кейін DA класының NIMT-ге деген үстемдігі аяқталды. Оукленд қала маңындағы желіде 56 аяқты вагондарды сүйрейтін агрегаттар да қолданылды. DC класына ауыстырылмаған 40 локомотив 1980 жылдардың басым бөлігінде қызметте болды. Құрлықтық көлікті реттеуден босату және темір жол жүк тасымалының азаюы, аймақтық жолаушылар санының азаюы және NIMT электрлендіруінің үйлесімі олардың қажеттіліктеріне артық болуына әкелді. Солтүстік Окленд желісінде Макарау туннелі арқылы өтетін туннельді тазарту проблемаларына байланысты, бұл Нортлендте жұмыс істейтін DC локомотивтеріне кедергі келтірді, 1980 жылы он екі DA класындағы локомотивтерге "А" сыныбындағы күрделі жөндеу жүргізілді. Олар бір уақытта халықаралық қызғылт сары түске боялды.

Нөмірлеу

DA класы NZR дизельдік локомотивтерінің бастапқы нөмірлеу практикасын орнатты, бірліктерді ретті түрде нөмірлеу, кластың жетекшісі локомотивтердің ат күшіне қатысты нөмірленді. Локомотивтер 1425 ат күшімен жабдықталған, бірақ нөмірлеу 1400 бастап 1545-ке дейін жалғасты. 1979 жылы компьютерлік жол қозғалысын бақылау жүйесі (TMS) енгізілді, сыныптың қалған мүшелері ретті түрде нөмірленді және сыныптама үлкен әріппен жазылды. Бұл DC қайта құру бағдарламасы кезінде болғандықтан, кейбір бірліктер қайта құру үшін шығарылғанға дейін жаңа DA сериялы нөмірді алды, содан кейін олар жаңа DC сынып нөмірін алды. Нөмірлеу кезінде DA 1400 DA11 болды, ал DA 1516 DC4830 болып қайта құрылғанға дейін DA996 болды.

Ливреясы

Олардың таныстырылуынан бастап сыныптар жалпы терең қызыл түске боялды. Оның ұзындығы бойына ақ немесе күміс жолақтар қосылып, екі шетінде қанаттар пайда болды. DAА деп қайта аталатын локомотивтер DA және DB класындағы басқа локомотивтерден ажырату үшін алтын жолақтар алды. TMS енгізілгеннен кейін көптеген жаңа жолдар ұзын капотқа жаңа жол нөмірлерін енгізді. 1980 жылдары кейбір локомотивтер Халықаралық қызғылт түсті бояумен боялды (қызыл жақтары, сұр жоғарғы және төменгі беттері және сары қауіпсіздік ұштары), содан кейін басқа NZR локомотивтеріне қолданылды, жол нөмірі ұзын капотқа үлкен ақ әріппен қолданылды. Көптеген бөлімшелер әлі де бастапқы NZR қызыл түсті киіп зейнеткерлікке шықты.

DAA класы

1970 жылы DA 1400 04 және 1406 локомотивтері негізгі желілік міндеттерден шығарылды және жаңа Те Рапа дөңгелек сарайында жұмыс істеуге ауыр жүгірткі ретінде қайта тағайындалды. Локомотивтер DAA класына қайта жіктелді. Оларға осы операцияларға көмектесу үшін қосымша төмен жылдамдықты басқару құралдары, арнайы кабина сигналдары берілді. Олар басқару мұнарасына дауыстық байланыс үшін VHF радио арқылы желілік басқару мұнарасына қосылған жүргізушілер үшін "тезірек", "келесі", "қуатын сақтау" және "тоқтату" сигналдарын береді. Бұл локомотивтер DA класынан басқа арнайы қызметте пайдаланылатынын көрсету үшін оларды сары капот жолақтарымен анықтауға болады. Локомотивтер кейіннен DSG және DSJ кластарының маневрлік локомотивтерімен алмастырылды, олар DAA класының осы мақсатта қайта құрылуына қарағанда маневрлік мақсатта жасалған. DAA 1400 (бұрынғы DA 1400) 1983 жылы қарашада генератордың зақымдануына байланысты есептен шығарылды, DA68 ауыстырылды, DA28 1986 жылдың ақпанынан бастап қызметтен шығарылды және қалған төрт локомотив 1988 жылдың ақпанында шығарылды. Жеті жыл ішінде 80 дананы Аделаидадағы Клайд Инжиниринг қайта жасады, ал тағы бесеуі Хатт және Клайдта жасалған құрамдас бөліктерді пайдалана отырып, Хатт цехтарында қайта жасалды. Алғашқы бірнешеуін тікелей Порт-Аделаидаға жөнелтті, бірақ Юнион компаниясы өз қызметін тоқтатқаннан кейін, көпшілігі Мельбурнның Апплтон докына жөнелтілді және 1600 Виктория және Оңтүстік Австралия желілері арқылы Аделаидаға жеткізілді. 54 ІІІ кезеңді DA класындағы локомотивтердің тек біреуі қайта жасалмаған. DA 1517 1974 жылы Форделл туннеліне кіреберіс алдындағы жер сілкінісіне ұшырағаннан кейін зақымдалғандықтан, 1974 жылы жойылған. Екі локомотив DAs 1533 және 1470 жарық қозғалтқышты пайдалану кезіндегі апаттардан қатты зақымдалған жағдайлардан қайта құрылды. 1533 ұшағы 1975 жылы Ұлттық парктен банк қызметіне оралған кезде болған апаттан зақымдалды; Таумарунуи депосында локомотив жүргізушілерінің арасындағы бәсекелестікке байланысты локомотив өте жылдам бұрылысқа кірді және бұрылып, локомотив инженерін өлтірді. 1470 1978 жылы Покеруа шығанағының тік бөлігінде Веллингтонға оралғанда бұрылыста жылдамдықты арттырып, 1-ші мемлекеттік тас жолда аяқталып қалды. Экипаждың екеуі де қаза тапты. ІІІ кезеңдегі локомотивтердің он бөлігі қайта жасалмады. DC класының көптеген кемелері әлі күнге дейін KiwiRail компаниясының меншігінде қызмет етеді. Бірнешесі Окленд Транспортқа жалға берілді. DC4588 1999 жылы Тасманияға экспортталды, бірақ табысты болмады және 2002 жылдың қазанында ауыр қозғалтқыш проблемаларымен шығарылды. Ұзақ уақыт бойы жұмыс істемегеннен кейін, Тасмания жағдайларына қолайлы болу үшін қайта жаңартылған локомотивті 2011 жылдың ортасында TasRail скрапқа сатты.

DAR класы

1989 жылы Tasman Pulp & Paper өздерінің Кавераудағы Багналл 0 6 0DM NO 3079 локомотивін ауыстыруды көздеді. Бұл локомотив 1970 жылдардың соңында жаңа Caterpillar D343T дизельді қозғалтқышымен және ауыр шнур ретінде тиімдірек болу үшін айналым моментін түрлендіргішпен қайта құрылған, бірақ жол қозғалысының артуына байланысты, енді оны ұстай алмады. Бастапқыда NZR DH класындағы локомотивті ауыстыруды ұсынды. Тасман локомотивтің бұл тапсырмаға сай келмейтінін сезінді. Ол кезде NZR DA класындағы соңғы локомотивтерді кері қайтарып алды және DA512 жаңа ауыр шантер ретінде ұсыну туралы шешім қабылданды. Локомотивтің динамикалық тежегіш компоненттері бар алдыңғы капотын кесу және кабинаны алдыңғы жаққа жақсы көру үшін өзгерту арқылы өзгертілді. Каверауда қызмет ету алдында Tasman портоқаңғал түсіне боялған. Бұл Багналды кері қайтаруға мүмкіндік берді, ал кейіннен аралдар шығанағының Vintage темір жолы ұсынылғаннан кейін бұзылды. 1998 жылы Tasman өзінің локомотивін Tranz Rail компаниясына қайта сатуды шешті, содан кейін Kawerau кемежайларын дәстүрлі локомотивтермен ауыстыру міндеттерін өз мойнына алады. DA512 Tranz Rail компаниясына сатылды, ол оны ауыр маневрлік локомотив ретінде қолдануға қолайлы ету үшін оны одан әрі өзгерту үшін дереу Hutt Workshops-қа көшті. Бұл локомотивтің екі шетінде де шантерлік баспаналарды орнатуды және баспаналардың қосымша ұзындығын қамтамасыз ету үшін ұзартылған тарту құрылғысын, сондай-ақ сол кездегі "Като Блю" бояуындағы қайта бояуды қамтиды. DAR517 деген нөмірмен 1999 жылы Hutt-тан шығарылып, Хавера маңындағы Ухарероадағы Kiwi Dairies сүт зауытына жіберілді. Бұл жерде ол бұрынғы NZR Bagnall DSA414 (DSA 240, субкласс жетекшісі) орнын басқан локомотив ретінде ауыстырды. Ол 2005 жылы "Corn Cob" түстерінде қайта боялды, бірақ 2008 жылдың қыркүйегінде күрделі жөндеу үшін қызметтен шығарылды және Хатт цехтарында сақталды. 2017 жылдың желтоқсан айында локомотив атып тасталды.

Қайтарып алу

Ағымдағы операциялық талаптардың болмауы және қайта салынбаған бірліктердің жасы 1980 жылдар бойы бірліктер саны азайды. Бірінші партияның басым бөлігі 1986 жылдың соңына дейін шығарылды. 1987 жылдың 19 желтоқсанына дейін 18 DA класты локомотивтер әлі де қызметте болды, олардың көпшілігі (12) Солтүстік Окленд желісінде пайдалану үшін қызметте болды. 1989 жылдың сәуірінде DA класының бір ғана локомотивы DA512 қалды. Олардың көпшілігі 1990 жылдардың басында Хатт қаласына алынып кетілген, бірақ кейбіреулері басқа жерде жойылған.