Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория дәуірінің аяғындағы Swiftsure класының линкоры - Тынық мұхит стансасында флагман ретінде қызмет ету үшін арнайы жобаланған және салынған кең жақтаулы брондаждар.
The Swiftsure class battleships of the late Victorian era were broadside ironclads designed and built specifically for service as Flagships on the Pacific station.
Дизайн
Екі кеме де , су астында олардың корпустары да , желкен астында жақсы жұмыс істейтін кемелерді жасау мақсатымен, сонымен бірге тұрақты кемелер және жақсы қару платформалары болды. Жобалау кезеңінде жобалау комитеті кемелерді екі мұнараға орнатылған артиллериямен, ал алдыңғы және артқы жақтағы шағын пулялармен жасауды ұсынған болатын. Сол кезде мұнаралы қару-жарақпен жеткілікті тәжірибе болмағандықтан, бірінші сыныптық линкорда мұнаралар жоқ болғандықтан, бұл идея жақсы нәтиже бермеді және бұл сынып екі деңгейге, негізгі және жоғарғы палубаға орналастырылған кең қабатты қорап батареясымен аяқталды. Кеме жасау заманынан бері теңіз жануарларының кеме корпустарын ластауы проблема болып келді. ХІХ ғасырдың ортасына дейін кемелердің түбін мыспен қаптаған, бұл көңiлге түсуге жол бермеген, бірақ қымбат болған. Содан кейін мырыш пластинасымен немесе Мунц металымен қаптау қолданылды, өйткені ол арзан болды. Алайда, Swiftsure класы үшін мыс жапсырмаға қайта оралды, өйткені Тынық мұхитында 1886 жылы Эскимальттегі кемежай аяқталғанға дейін жапсырма құрылғылары болмаған және іске қосу кезінде қолданылатын жапсырма бүкіл комиссия үшін қызмет етуі керек еді. Барлық қатарлар негізгі палубада орналасқан, ал алдыңғы сыныптағы теңізшілердің палубасы төменгі палубада болған. Офицерлердің жатақханалары жақсы желдетіліп, жарықпен жабдықталғандықтан, кемелердің кеңінен танымал болғаны сөзсіз.
In appearance the two ships of the class, and , were very similar to ; under water their hulls were very similar to that of The intention was to make the ships good performers under sail, while at the same time being stable ships and good gun platforms. At the design stage it had been suggested by the Committee on Designs that the ships should be built with their artillery mounted in two turrets, with some smaller guns positioned fore and aft. As there was at that time not sufficient experience with turret mounted armament, and none at all with turrets in first class battleships, the idea did not find favour and this class was completed with a broadside box battery deployed on two levels, on the main and on the upper deck. Fouling of ships' hulls by marine life had been a problem since the dawn of shipbuilding. Until the middle of the nineteenth century ships' bottoms had been sheathed with copper sheeting, which prevented fouling but was expensive. Sheathing with zinc plate or with Muntz metal was used thereafter, as it was cheaper. For the Swiftsure class, however, a reversion was made to copper sheathing, as in the Pacific there were no docking facilities whatsoever until the completion of the dockyard at Esquimalt in 1886 and the sheathing applied on commissioning had to serve for the whole commission. All ranks were berthed on the main deck; berthing for seamen in previous classes had been on the lower deck. As the officers' accommodation was well ventilated and well lit, the ships were universally popular.
Тарих
Екі кеме де біраз уақыт резервте болды, бірақ белсенді қызметте олар Тынық мұхит станциясының флагманы болды.
The two ships spent some time in reserve, but in their active careers they took turns as flagship of the Pacific station.