Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1976 жылғы Отбасылық үйді қорғау туралы заң - бұл Ирландиядағы мүлік құқығының бір аспектісін реттейтін және заңның талаптарына сәйкес отбасылық үй ретінде айқындалған мүлікті сатып алуды, ішінара сатуды, ипотекаға немесе қайта ипотекаға қоюды онда тұратын ерлі-зайыптылардың екеуінің де білімі мен келісімінсіз тыйым салатын Орайхаттың Заңы. Заң бойынша отбасылық үй - ерлі-зайыптылардың тұрақты тұратын жері. Заңның әсері - мүлікті тек бір жұбай ғана тіркей алады, бірақ ол екінші жұбайдың білімі мен келісімісіз отбасылық үйден айырылып қалуға әкеп соғатын мүліктік мәмілелерді жасай алмайды. Заңнама көптеген үйлерге (әсіресе Ирландияның ауылдық жерлеріндегі фермалық үйлерге) қатысты қажет деп саналды, олар мұрагерлік немесе некеге дейін сатып алу арқылы заңды түрде тек бір ерлі-зайыптыға ғана тиесілі болды, бұл (әдетте) иесінің әйеліне зиян келтіреді. Заң тек некедегі жұптарды ғана қорғайды: заң бойынша ерлі-зайыптылар, бір жынысты жұптар немесе бір жынысты жұптар қорғалмайды. Алайда, бұл заң тек жалғыз меншік жағдайында ғана қолданылады; барлық санаттағы жұптарға екі серіктестің де өз үйлерінің заңды түрде тіркелген иелері екеніне көз жеткізуге кеңес беріледі.
The Family Home Protection Act of 1976 is an Act of the Oireachtas which regulates an aspect of property law in Ireland and prevents the sale, partial sale, mortgage or re mortgage of a property which is defined as a family home under the terms of the Act without the knowledge and consent of both spouses therein residing. A family home under the terms of the Act is a dwelling which is the ordinary residence of a married couple. The effect of the act is that, although the property may be in the registered ownership of one spouse only, this spouse cannot carry out transactions concerning the property – which could lead to the loss of the family home – without the other spouse's knowledge and consent. The legislation was deemed necessary to deal with the large number of homes (especially farmhouses in rural Ireland) which, through inheritance or acquisition before marriage, were the legal property of one spouse only, to the potential detriment of (in most cases) the owner's wife. The Act provides protection for married couples only: common law, cohabiting or same sex couples are not protected under the Act. The Act, however, is only relevant in cases of single ownership; couples of all categories would be best advised to ensure both partners are the legally registered owners of their home.
Келісімді беру талаптары
Заңның 3-бабында келісім талаптары көрсетілген: 1) Егер ерлі-зайыптылар бір-біріне жазбаша келісімінсіз отбасылық үйге қатысты мүддесін екіншісіне емес, басқа адамға беруге ниет білдірсе, онда (2) және (3) тармақшаларға және 4-бапқа сәйкес, бұл ниеттенген беру жарамсыз деп танылады. Бұл жерде бірнеше мәселе бар. Біріншіден, келісім келісімді жүзеге асырудан бұрын болуы керек. Бұл талап еркін түсіндірілді. Bank of Ireland v Hanrahan деген сот ісі бойынша, ипотекалық кепілдіктің құрылғаны, ипотекалық кепілдіктің құрылғанына жауап беруші келіскен кезде, банкке бір түнде қалдырылған кезде емес, келесі күні таңертең пайда болған. Bank of Ireland v Smyth деген сот шешімінде келісім ерікті және толық хабардар болуы тиіс деп танылды. Г-жа Смит 3-тармақтың мақсаттары үшін келісім нысанына қол қойғанмен, ол келісімнің мәнін білмеді, сондықтан ол жарамсыз деп танылды.
Section 3 of the Act sets forth the requirement for consent: (1) Where a spouse, without the prior consent in writing of the other spouse, purports to convey any interest in the family home to any person except the other spouse, then, subject to subsections (2) and (3) and section 4, the purported conveyance shall be void. There are a number of issues here. First, the consent must be prior to the transaction. This requirement has been interpreted liberally. In Bank of Ireland v Hanrahan it was held that a mortgage by deposit of title deeds was not created when the deeds were left overnight in the bank but rather the next morning when the defendant consented to the creation of the mortgage. In Bank of Ireland v Smyth it was held that consent had to be voluntary and fully informed. Although Mrs. Smyth had signed a consent form for the purposes of s.3, she was not aware of the implications of that consent and therefore it was held not to be valid.