Кіріспе

Кейде оны дифференциацияланбаған буындар тінінің ауруымен бірдей деп айтады, бірақ басқа сарапшылар бұл идеяны нақты түрде қабылдамайды, өйткені дифференциацияланбаған буындар тінінің ауруы міндетті түрде U1 RNP-ге қарсы бағытталған сарысу антителоларымен байланысты емес, ал MCTD белгілер / симптомдардың нақты анықталған жиынтығымен байланысты. (кейбір дереккөздерде миозит, дерматомиозит және инклюзивті дене миозитін қосады) және осылайша жапсарлас синдром деп саналады. MCTD- нің бастапқы клиникалық көріністері әдетте ерекшеленбейді. Олар жалпы әлсіздік, артрилгия, миалгия және қызбадан тұрады. Бұл ауруды күдікті деп тануға болатын ерекше белгілер - Рейннің құбылысымен байланысты оң антиядролық антиденелердің (ANA), атап айтқанда RNP- ге қарсы антиденелердің болуы. MCTD жұқпалы байланыс ұлпа ауруларымен бірге пайда бола алатындықтан, генетикалық байланыс болуы керек, бірақ ол әлі анықталмаған. ДНҚ метилирлеу бұл аурудың әлі белгісіз генетикалық тәуекелдеріне әсер етуі мүмкін, өйткені МКТБ- мен ауыратын науқастарда ДНҚ метилирлеу деңгейі сау пациенттерге қарағанда төмендейді.

Патофизиология

МКТД - аутоиммундық ауру. RNP- ге қарсы антиденелер RNP ядродан тыс кезде кездеседі. РНП-ның орналасуына байланысты иммунологиялық қорғанысы бар, бірақ егер жасуша өлсе және РНП ядрода жоқ болса және қорғанысы болмаса, иммундық жүйе жасушалық мимикрияға байланысты антиденелер қалыптастыра алады. Егер организм бұрын РНП- ге ұқсас құрылымды молекулалар немесе вирустармен әсерленген болса, онда МКТБ даму қаупі артады. Қазіргі уақытта MCTD-ге ықпал ететін қоршаған орта факторлары немесе триггерлері жоқ. Ол HLA DR4 - мен байланысты.

Емдеу

MCTD бастапқыда кортикостероидтерге жақсы жауап беретін ауру ретінде сипатталса да, ауруды емдеу басқа да түйіндік ұлпа ауруларындағы басқа белгілер мен симптомдарды емдеуге ұқсас, нақты көріністер мен клиникалық асқынуларға негізделген. Кортикостероидтердің жоғары дозалары (0, 25- ден 1 мг/ кг/ тәулік) миозит, менингит, плеврит, перикардит, миокардит, өкпе аурулары немесе гематологиялық ауытқулар сияқты асқынулар кезінде қолданылады. Керісінше, Рейно құбылысы, акросклероз немесе перифериялық нейропатиялар әдетте кортикостероидтерге төзімді. Циклофосфамидті қолдану интерстициалдық өкпе ауруы мен бүйректің ауыр зақымдануына көмектеседі. Кортикостероидтерге төзімді миозит немесе тромбоцитопения жағдайында ішекті иммуноглобулиндер пайдалы болуы мүмкін. Рейно үшін жалпы шаралар (мысалы, темекі тартуды тоқтату, салқыннан қорғау), кальций антагонисттері, эндовеноздық простагландиндер немесе эндотелин 2 антагонисттері пайдалы болуы мүмкін. Гастроэзофагеялық рефлюксі бар науқастарға протон сорғысының ингибиторлары мен H2 рецепторларының антагонисттерін осы склеродермиялық проблемаларды емдеудің әдеттегі протоколына сәйкес қолдануға болады. Кардиолипинге қарсы антителолардың болуы аурудың қауіпті факторларының бірі болып табылады, сонымен қатар склеродермия мен полимиозит белгілері мен симптомдарының көбірек болуы. МКТБ- мен ауыратын науқастарда ауру жиілігі жоғары. Шаршау мен қайталанатын бұлшық еттер мен сүйек мүшелерінің ауыруынан басқа, пациенттерде кез-келген кездегі кортикостероидты орташа жоғары дозада қабылдауды қажет ететін аурудың ошақтары нәтижесінде фибромиалгия белгісі пайда болуы мүмкін. Стероидтер, олардың кері әсерлерімен бірге, фибромиалгияның белгілерін жиі тудырады, сондықтан емдеуді қиындатады. Мұндай прогрессияның бір бөлігі генетикалық тұрғыдан анықталады, сондықтан HLA DR3 пациенттерде SLE, ал HLA DR5 пациенттерде склеродермияның болуы ықтимал. 2011 жылғы Норвегиялық зерттеуде МКТД таралуы 100 000 ересекке 3,8-ке, жылына 2,1-ге тең болды. МКТД әйелдерде ерлерге қарағанда 3: 1 - 16:1 аралығында жиі кездеседі, ал 50 жастан асқан әйелдерде жиі кездеседі. Аурудың басталу жасы 15-25 жаста.