Кіріспе

Royalty Theatre) - Лондонның 73-де орналасқан шағын театр. 1840 жылы актриса Фрэнсис Мария Келлидің қолымен құрылған ол Мисс Келлидің театр және драма мектебі ретінде ашылып, 1938 жылы көпшілікке жабылды. Архитекторы - Сэмюэл Бизли. Театрдың ашылуы жаман болды, ол он жыл бойы аз пайдаланылды. Ол екі рет атын өзгертіп, опера труппасы, әуесқой драмалық топтар және француз пьесалары үшін пайдаланылды. 1861 жылы ол Жаңа Роялти Театры деп аталды, ал келесі жылы оны 200 орыннан 650-ге дейін ұлғайтқан Чарльз Селби ханым жалға алды. Театр жиі иелігін ауыстыра берді. 1860 жылдары Ф.С. Бернанның "Қара көзді Сюзан" бурлескінің 500-ге жуық түн бойы көрсетіліп, В.С. Гилберттің "Шаттық зынгара" бурлескінің бейнесі көрсетілді. 1870-ші жылдардың басында театрды Генриетта Ходсон басқарды, ол сонымен қатар Гилберттің "Қуаныш әлемі" және "Біз оған бармақпыз ба?" 1875 жылы 25 наурызда Селина Долароның басшылығымен Корольдік сотқа қатысты тарихи жетістікке қол жеткізді. 1877 жылы Кейт Сантли театрдың басқаруын алып, оны 30 жылға жуық жүргізді. Ол театрды қайта тұрғызып, 1883 жылы қайта ашады. Бұл кезеңде француздардан алынған опера буффелері болды. М. Л. Майердің француз тіліндегі пьесалары. Театрдың Лондонның жаңа театрларымен бәсекелесуі қиынға соқты. 1891 жылы театр Ибсен мен Джордж Бернард Шоудың пьесаларын ұсына отырып, қазіргі драма саясатын бастады. Театр 1892 жылы "Шарлидің әпкесі" қойылымымен үлкен табысқа жеткенде, оның танымалдылығы бір айдан кейін үлкен театрға көшірілуіне әкелді. 1895-96 жылдары театр тағы да қайта жаңғыртылды. Артур Буркьедің "Чили жесірі" 300-ден астам түн бойы көрсетілді. Жаңа ғасырда Патрик Кэмпбелл ханым театрларда ойнады. 1906 жылы тағы бір жөндеуден кейін Сара Бернхардт бір маусымда өз компаниясын басқарды. 1912 жылы Арнольд Беннетт пен Эдвард Кноблаухтың "Милестоунз" атты қойылымы 600-ден астам рет қойылды. "Үйде қалған адам" 584 қойылымда орындалды. Соғыстан кейін театрда "Кооптимисттер" ойнады, сонымен қатар Ноэль Ковардтың "Вортекс" қойылымы да. 1932 жылы "Ата-ана ұйықтап жатқанда" хит болды. Театр 1938 жылы жабылды және 1953 жылы қиратылды.

Шығу тегі

Актриса Фрэнсис Мария "Фанни" Келли өзінің танымал мансабынан жинаған байлығын 200 орындық театры бар драмалық академия құруға жұмсады. Театрдың сәулетшісі Сэмюэл Бизли болды. Театр мен мектеп 1837 жылы аяқталды. Келлидің инженер досы Роуланд Макдональд Стивенсон оны сахна мен сахнаны жылжыту үшін ойлап тапқан жаңа машиналарды театрға салуға көндірді; теориялық тұрғыдан театр технологиясының маңызды қадамы. Театрға қондырғы орнату екі жылдан астам уақытқа созылды. Театр "қап-қараңғы орналастырылған [және] қауіпті күйдірілген", бірақ "шамамен кең сахнасы бар, ал аудиториядағы Бизлидің жұмысы әдемі деп саналды". Алайда машиналар тым ауыр болғандықтан, Стивенсонға атпен жұмыс істеуге тура келді. 1840 жылы 25 мамырда ашылу кешіне үш шығарма ұсынылды: Моррис Барнетттің "Жаз және қыс"; "Сержанттың әйелі" мелодрамасы; "Ортаңғы сағат" фарсы. Ашылу сәтсіз өтті, бір аптадан кейін театр жабылды. Келлидің жоғары кіру ақысы бес немесе жеті шиллингке жетпеді, бірақ басты мәселе - атты шауып, машиналардың күркіреуі актерлердің дауысын басып, ғимаратты дірілдетуге әкелді. Театрдың барлық құрылғыларын алып тастау үшін оны бұзуға тура келді. Қайта қалпына келтірілгеннен кейін Келли 1841 жылы ақпанда театрды өз монологтарымен қысқартылған бағамен қайта ашты, бірақ содан кейін ауырып қалды.

Сантли жылдары

1877 жылы Кейт Сантли "басты жалға алған көрінеді". Ол театрды 30 жыл бойы басқарып келді. Осылайша, келесі жылы Жорж Бернард Шоу өзінің алғашқы пьесасы "Жесірлердің үйлері" атты қойылымын сахнаға шығарды. Театр 1892 жылы Брэндон Томастың "Шарлидің әпкесі" пьесасымен үлкен жетістікке жеткенде, оның танымалдылығы бір айдан кейін үлкен Глобус театрына көшірілуге әкелді. 1895-96 жылдары Корольдіктің менеджері Артур Буркиер болды, ал театр архитектор Уолтер Эмденнің тағы бір жөндеуінен өтті. Буркье басқа пьесалардың ішінде 300-ден астам түн бойы жүгірген өзінің бейімделген "Чили жесірі" пьесасын шығарды. 1899 жылы Инкорпорейтс Сценалық Қоғамның алғашқы қойылымы Шоудың "Сіз ешқашан айта алмайсыз" қойылымымен өтті. 1900-1901 жылдары Патрик Кэмпбелл ханым театрды жалдап, өзі ойнаған қазіргі заманғы пьесаларды сахналады, ал 1903-1904 жылдары Ханс Андресен мен Макс Бехренд неміс театрының сәтті маусымын ұсынды. Сондай-ақ 1904 жылы жаңадан құрылған Ирландия ұлттық театр қоғамы В. Б. Йейтс пьесаларын көрсетті, ал 1905 жылы Сингтің алғашқы пьесасы "Гленнің көлеңкесі" атты ерте қойылымды ұсынды. Сонымен қатар, Филип Каррдың "Мермейд" қоғамы елизаветиндік және якобиндік пьесаларды шығарды.

Кейінгі жылдар

Билік театрды қайтадан жабумен қорқытты, бірақ Сантли оны 1906 жылы қауіпсіздік талаптарына сай қайтадан салдырды. Француз Регент стиліне қайта безендіруден кейін театрдың сыйымдылығы 657 орынға дейін артты, Роялти 1906 жылы 4 қаңтарда Гастон Майердің режиссерлігімен Театр Франсуасының маусымымен қайта ашылды. Сара Бернхардт өзінің жеке компаниясын басқарды Ла Тоска, Федре және Ла Дам-о-Камэлияс 1907 жылы. 1911 жылы J. E. Vedrenne және Dennis Eadie театрды сатып алды, ал 1912 жылы олар Арнольд Беннетт пен Эдвард Кноблок (кейіннен Кноблок) жасаған Milestones қойылымын сахналады, онда 600-ден астам спектакль болды. Оуэн Нарес, Глэдис Купер және Линн Фонтанн театрдың ерте кезеңінде өнер көрсетті. "Үйде қалған адам" 1914 жылы "Рояльтиде" 584 спектакль ойнаған. Генри Дэниел 1918 жылы мамыр айында театрда "Торонтодан келген адам" ролінде Бобби Гилморды ойнады. Соғыстан кейінгі табыстылық 1921 жылы алғаш рет сахналанған концерттік ойын-сауық, The Co Optimists болды. 1924 жылы театрда Ноэль Ковардтың "Вортекс" спектаклі алғаш рет Вест-Энд театрында қойылды. 1925 жылы "Юнона және сойқа" қойылымы, ал 1926 жылы "Қоғамның тіректері" қойылымы қойылды. Роялтидің тағы бір хиті 1932 жылы "Ата-аналар ұйықтап жатқанда" болды. 1936 жылы целлюлоид дүкендері мен басқа да көршілес мүліктердің өрт қаупі театрдың жақын маңдағы өртке қарсы саудалардың дамуынан бұрын болғандығы туралы Лорд Чемберленге жасалған дәлелді жоққа шығарды. Дж . Б. Пристлидің "Мен бұрын да осында болдым" спектаклі театрдың соңғы табысы болды. Соңғы қойылым 1938 жылы 25 қарашада "Southern Cross Players" тобының кешкі концерті кезінде болды. Оның қайта құруы үшін бірнеше жоба қарастырылса да, соғыс қаупі артып келе жатқандықтан театр бос қалып, көп ұзамай бос қалды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыста зақымдалған. Роялти 1953 жылы қиратылды және оның орнына Royalty House кеңсесі салынды. 1960 жылы Алдвичке жақын Португалия көшесіндегі кеңсе блогының жертөлесінде заманауи Роялти театры ашылды. Оны Лондон экономика мектебі сатып алып, 1996 жылы "Пиокок" театры деп атады. Бұл күндіз лекция залы, ал түнде Садлер Уэллс Театр компаниясының орны.