Умберто Эконың 1988 жылғы «Фуко серпілімі» романы: Каббала, алхимия, құпия теориялар сатиралық бейнесі. Кітап Жер айналысын көрсететін Фуко серпілімінен шабыттанған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1988 жылғы итальяндық роман, Умберто Эконың романы
1988 Italian novel by Umberto Eco
Итальяндық философ Умберто Эконың романы.
the novel by Italian philosopher Umberto Eco
«Фуко маятнигі» (түпнұсқа атауы: Il pendolo di Foucault il ˈpɛndolo di fuˈko) – итальяндық жазушы және философ Умберто Эко жазған роман. Алғаш рет 1988 жылы жарық көрді, ал бір жылдан кейін Уильям Уивердің ағылшын тіліне аудармасы жарық көрді. Кітап он сефиротпен белгіленген бөлімдерге бөлінген. Роман сатирикалық сипатта, Каббала, алхимия және қастандық теорияларына эзотерикалық сілтемелерге толы. Сыншы және романист Энтони Берджесс оған көрсеткіш қажет деп ұсынған. Атаудағы маятник – француз физигі Леон Фуконың Жердің айналысын көрсету үшін жасаған нақты маятнигіне сілтеме жасайды, бұл роман ішінде символдық мағынаға ие. Кейбіреулер автордың Мишель Фукобен достығын ескере отырып, бұл Мишель Фукоға жасалған сілтеме деп санайды, бірақ Эко «Мишель Фукоға кез келген мақсатты сілтеме жасағанын нақты түрде жоққа шығарады» – бұл тағы бір нәзік әдеби әзіл ретінде қарастырылады.
Foucault's Pendulum (original title: Il pendolo di Foucault il ˈpɛndolo di fuˈko) is a novel by Italian writer and philosopher Umberto Eco. It was first published in 1988, with an English translation by William Weaver being published a year later. The book is divided into segments represented by the ten Sefiroth. It is satirical, being full of esoteric references to Kabbalah, alchemy, and conspiracy theories, to the point that critic and novelist Anthony Burgess suggested that it needed an index. The pendulum of the title refers to an actual pendulum designed by French physicist Léon Foucault to demonstrate Earth's rotation, which has symbolic significance within the novel. Some believe that it refers to Michel Foucault, given the author's friendship with him, but Eco "specifically rejects any intentional reference to Michel Foucault"—this being regarded as another subtle literary joke.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Кітаптың басында Касаубон есімді адам музей жабылғаннан кейін өнер және кәсіп мұражайында жасырынып жүр. Ол өзінің досы Жакопо Белбоны құпия қоғам ұрлап алып, енді оны қуатынын сезінеді, және олар жақын арада мұражайда жиналады деп күтеді. Күтіп тұрған кезде Касаубон өміріне ой жүгіртеді, бірақ ол сенімсіз баяндаушы екені және оның санасы қастандық теорияларымен бұзылғаны сезіледі. 1970-ші жылдарда Миланда, студент кезінде 1968 жылғы итальяндық көтеріліске қатысқан Касаубон, Белбо және оның әріптесі Диотальевимен Темплер рыцарьдарын зерттей келе танысады. Біріншісі баспаханада редактор болып жұмыс істейді және Касаубонды Темплерлер туралы қолжазбаны қарауға шақырады. Полковник Арденти жазған қолжазбада ол Темплерлердің әлемді басып алудың құпия жоспарын тапқанын айтады. Арденти Белбо мен Касаубонмен кездескеннен кейін із-түзсіз жоғалады; Касаубон Бразилияға Ампаро есімді әйелмен қарым-қатынас орнату үшін көшеді және өзін мистикалық граф де Сен-Жермен деп санайтын қарт Аглиемен танысады. Касаубонның Ампаромен қарым-қатынасы Умбанда обрядына қатысқаннан кейін аяқталады, ол Миланға оралады, онда Белбоның жұмыс берушісі, мырза Гарамонд, оны зерттеуші ретінде жұмысқа алады. Касаубон Гарамондтың құрметті баспаханадан басқа, авторлардан үлкен ақы алып, олардың жұмыстарын басып шығаратын Манутиус баспаханасының да иесі екенін біледі. Гарамонд оккульттік кітаптардың екі желісін ашуды жоспарлайды: біреуі – баспахана үшін, екіншісі – Манутиус үшін, осылайша жазба авторларын тартуды көздейді. Аглие, қазір Миланда, Гарамондтың кеңесшісі болады. Белбо Аглиенің оның бұрынғы сүйіктісі Лорензаны өз талқыбына тарту қабілетіне қызғанады. Белбо, Диотальеви және Касаубон тарихи оқиғалар арасындағы байланыстарды көрсетуге тырысатын оккульттік қолжазбаларға батып, өздерінің ойын ойлап табуға кіріседі. Белбоның жеке компьютері "Абулафия" мен Ардентидің қолжазбасын негіз ретінде пайдаланып, үшеуі мәтінді кездейсоқ түрде өзгертетін бағдарлама арқылы "Жоспар" деп аталатын нәрсені жасайды. "Жоспар" ақырында Темплерлер және олардың "жер ағымдары" арқылы әлемді қайта құру мақсатына қатысты қастандық теорияларының күрделі желісіне айналады, бұл ағымдар Фуко маятнигіне шоғырланған. Планға қатысы бар көптеген басқа тарихи ұйымдардан басқа, үш адам Tres (Templi Resurgentes Equites Synarchici, латынша "Қайта тірілген Синархиялық ғибадатхана рыцарлары") деп аталатын құпия қоғамды ойлап шығарады. Уақыт өте келе үшеуі "Жоспарға" үдере бастайды және оның шындыққа жататындығына күмәнданады. Диотальевиге қатерлі ісік диагнозы қойылады және ол оны "Жоспардағы" рөлі үшін құдайлық жаза деп санайды. Белбо Лорензаға деген қызғанышынан Аглиемен "Жоспарды" талқылайды және ол жер ағымдарының Темплер картасын иеленгенін айтады; Аглие оны көруді талап етеді, бірақ Белбо бас тартады. Аглие, Гарамонд, Арденти және көптеген қолжазба авторлары өздерін Tres деп сендіреді және Аглиені олардың жетекшісі деп мойындайды; содан кейін Аглие Белбоны Парижге бірге баруға мәжбүрлейді. Касаубон Белбоның пәтеріне барып, оның жеке файлдарын оқиды, содан кейін Парижге және Фуко маятнигіне барып, Аглие мен оның серіктестерін көреді. Қазіргі уақытта Аглие бастаған топ маятниктің айналасына құпия обряд өткізеді. Касаубон бірнеше эктоплазмалық формалардың пайда болғанын көреді, олардың бірі өзін нағыз граф де Сен-Жермен деп таныстырады және Аглиені оның ізбасарларының алдында айыптайды. Белбоны сұраққа тартып, ол білгенін айтудан бас тартады, бұл Фуко маятнигіне асылып, наразылық тудырады. Касаубон мұражайдан қашып, Белбоның балалық шағында өскен ауылдық вилласына қашады, көп ұзамай Диотальеви қатерлі ісіктен Сент-Джон кешінде, Белбоның қайтыс болған уақытында қайтыс болғанын біледі. Касаубон оқиғалар туралы ой жүгіртеді және Tres-тің қолына түсуге дайындығын білдіреді, онда ол Белбоның жолын жалғап, оларға ештеңе айтпауды жоспарлайды. Виллада күтіп тұрған кезде Касаубон Белбоның ескі қолжазбасын табады, онда ол он екі жасында бастан өткерген мистикалық тәжірибе туралы айтылады, онда ол белгілер мен семиотикадан тыс түпкілікті мағынаны сезінген. Ол Белбоның көптеген әрекеттері, тіпті оның "Жоспарды" құруы және қайтысы, Белбоның жоғалған мағынаны қайта табуға деген құштарлығынан туындағанын түсінеді.
The book opens with a man named Casaubon hiding in the Musée des Arts et Métiers after closing. He believes that a secret society has kidnapped his friend Jacopo Belbo and is now after him, and that they will soon convene in the museum. As he waits, Casaubon reflects on his life, but it is implied that he is an unreliable narrator whose mind has been warped by conspiracy theories. In the 1970s in Milan, Casaubon, who as a student had participated in the 1968 Italian uprisings, is studying the Knights Templar when he meets Belbo and his colleague Diotallevi. The former works as an editor in a publishing house and invites Casaubon to review a manuscript about the Templars. The manuscript, by Colonel Ardenti, claims he discovered a secret plan of the Templars to take over the world. Ardenti mysteriously vanishes after meeting with Belbo and Casaubon; Casaubon then moves to Brazil to pursue a relationship with a woman named Amparo and meets Agliè, an elderly man who implies he is the mystical Comte de Saint Germain. Casaubon's relationship with Amparo falls apart after attending an Umbanda rite, and he returns to Milan, where he is hired by Belbo's employer, Mr. Garamond, as a researcher. Casaubon learns that in addition to a respected publishing house, Garamond also owns Manutius, a vanity publisher that charges incompetent authors large sums to print their work. Garamond has the idea to begin two lines of occult books, one for serious publishing and the other to be published by Manutius to attract more vanity authors. Agliè, now also in Milan, becomes a consultant to Garamond. Belbo grows jealous of Agliè's ability to charm Belbo's former mistress Lorenza. Belbo, Diotallevi, and Casaubon become submerged in occult manuscripts that draw flimsy connections between historical events, and soon have the idea to develop their own as a game. Using Belbo's personal computer "Abulafia" and Ardenti's manuscript as a foundation, the three create what they call "The Plan" using a program that rearranges text at random. The Plan eventually becomes an intricate web of conspiracy theories about the Templars and their goal to reshape the world using "telluric currents", which are focused at the Foucault pendulum. In addition to numerous other historical organizations apparently involved in The Plan, the three invent a fictional secret society, the Tres (Templi Resurgentes Equites Synarchici, Latin for "the Risen again Synarchic Knights of the Temple"). As time passes, the three become increasingly obsessed with The Plan and wonder if it could be true. Diotallevi is diagnosed with cancer and attributes it to divine retribution for his role in The Plan. Belbo, overcome by jealousy over Lorenza, discusses The Plan with Agliè and claims to be in possession of a Templar map of the telluric currents; Agliè demands to see it and is refused. Agliè, Garamond, Ardenti, and many of the manuscript authors convince themselves they are the Tres, and that Agliè is their leader; the latter then forces Belbo to accompany him to Paris. Casaubon visits Belbo's apartment and reads his personal files, then goes to Paris and Foucault's Pendulum to see Agliè and his associates. In the present, a group led by Agliè gathers around the pendulum for an arcane ritual. Casaubon sees several ectoplasmic forms appear, one of which claims to be the real Comte de Saint Germain and denounces Agliè in front of his followers. Belbo is questioned but refuses to reveal what he knows, inciting a riot during which he is hanged from Foucault's Pendulum. Casaubon escapes the museum and flees to the countryside villa where Belbo grew up, soon learning that Diotallevi succumbed to his cancer at midnight on St. John's Eve, coincidentally the same time Belbo died. Casaubon meditates on events and resigns to being captured by the Tres, where he plans to follow Belbo's lead and tell them nothing. While waiting in the villa, Casaubon finds an old manuscript by Belbo that relates a mystical experience he had when he was twelve, in which he perceived ultimate meaning beyond signs and semiotics. He realizes that much of Belbo's behavior, and possibly his creation of the Plan and even his death, was inspired by Belbo's desire to recapture that lost meaning.
Романдағы қоғамдар
Фуконың маятнигінде алуан түрлі ұйымдар тізімделген, соның ішінде Аламут қастандықтары, Бавария жарықтандырушылары, Богомилдер, Кандомбле, Катарлар, құрастырылған Ктулху культы, Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуі (романда Гарамонд мырза кітап идеялары бойынша байланысқа түсуге болатын "құпия" ұйымдар тізіміне қосады), Сион ақсақалдары, масондар, гностиктер, Гурджиевшілер, иезуиттер, Темплерлер, Опус Дей, Шығыс Ордені, Панта Рей және Розенкрейцерлер.
A wide variety of organizations are listed in Foucault's Pendulum, including the Assassins of Alamut, the Bavarian Illuminati, the Bogomils, the Candomblé, the Cathars, the fictional Cthulhu cult, the Church of Jesus Christ of Latter day Saints (which in the novel Mr. Garamond includes in his list of "occult" organizations to contact about book ideas), the Elders of Zion, the Freemasons, the Gnostics, Gurdjieffians, the Jesuits, the Knights Templar, Opus Dei, Ordo Templi Orientis, Panta Rei, and the Rosicrucians.