Кіріспе

Ежелгі Рим азаматтық құқығында акцептилатио - борышкер мен кредитордың өзара тергеу арқылы босатылуы, бұл арқылы әр тарап бір келісімшарттан босатылады. Басқаша айтқанда, акцептилацио - бұл кредитор борышкерді борыштан немесе міндеттеменің бостандығынан босатып, ол шын мәнінде алмаған нәрсені алғандығын мойындайды (veluti imaginaria solutio). Бұл қазіргі заманғы қабылдаумен тең. Бұл борышты акцептилация арқылы босату Рим құқығының ережелеріне сәйкес, тек сөздермен жасалған келісімдер ғана сөздермен тоқтатылуы мүмкін. Бұл Галл Аквилийдің өнертабысы болды, ол барлық келісімшарттарды шартты түрде қысқарту формуласын ойлап тапты. Бұл жағдайда, іс жоғарыда аталған жалпы құқықтық ережеге енгізілгендіктен, акцептилация бірден қолданылады. Қабылдау абсолютті және шартты болмауы тиіс. Егер қарыз немесе міндеттеме бөлігін бөліп алуға болатын болса, онда оны толық көлемде де, бөліп алуға болады. Оқушы өз ұстазының auctoritas-ысыз, қарызды акцептилация арқылы өтемейтін, бірақ ол қарыздан босатылуы мүмкін. Әйелдер де ұстаздың "аукторитасы" болмаса, шартпен қарызын өтемейтін. Кредитордың борышкерді акцептилация арқылы босатуы туралы айтылған сөз - дебитори акцептум, немесе акцепто фацере немесе ферре, немесе акцептум хабере. Егер мемлекет атынан немесе мемлекет үшін жасалған кез келген іс, мысалы, ғимарат құрған болса, оны құзыретті органдар мақұлдаған кезде, ол "in acceptum ferri" немесе "referri" деп айтылды.