Кіріспе

Солимар (Шаумар) - Будапешттің солтүстік-батысындағы қалалық ауыл. Қаланың 3-ші және 2-ші аудандарымен, сондай-ақ Нагиковаци, Пилиссжентиван, Пилисворосвар, Цсобанка, Пилисборошенё және Уроммен шекаралас. Оның суреткерлік қоршаған ортасы (оның оңтүстігінде және шығысында төбелер, ең биік нүктесі 424 м биіктіктегі Зсирошеги) және жақсы қолжетімділік (Хувесвулгиден 64, 64А, 164, 264, 157 және 964 қалалық автобустар, Обудадан 218, Будапешт Nyugati пойызы және Арпад хидтен автобустар) 1990-шы жылдардың ортасынан бастап Будапешттен тыс қалалардағы үйлерге көшіп барған бай қала тұрғындары үшін қолайлы орын болды.

Тарих/халық

Ауылдың атауы алғаш рет Бела IV-тің 1266 жылы 5 мамырда жазылған жарғысында Соломар деп аталады. Аты-жөніне байланысты ең ықтимал этимология - венгр тіліндегі солимяр (көбінесе солимас): соколовник, яғни король соколовтарының тұратын жері. (Көптеген көршілес ауылдар осылай аталған.) Ауыл келесі ғасырларда өркендеп, 1561 жылдан кейін өртеніп кеткен патшалық аң аулау сарайының (Сзаркавар) қонағы болған. Осман империясының басып кіруі ауылды 1580 жылдан кейін бос қалдырды. Ауылға 1700 жылы алғашқы қоныс аударушылар келгенге дейін ешкім тұрмаған; алғашқы сербтер мен болгарлар оңтүстіктен көшіп келді, кері шегінген Осман әскерінен құтылу үшін. Көп ұзамай Габсбургтер мен Дунай бойындағы сол сияқты оңтүстік провинциялардан монархияға жалдалған бавариялық иммигранттар келді. Король олардың тасымалын төледі және Венгрияға қоныстанғандарына көмектесті; жаңа келгендерге өз тілдері мен діндерін (әдетте католик) сақтай алатындарына уәде берілді. Монархия бұл аймақты қайта қоныстандыруды қалады және немістер Дунай бойындағы егіндік жерлерді қалпына келтіре алатынын біледі. Олар неміс тілінде сөйлеуді жалғастырып, өздерінің мәдени және діни дәстүрлерін сақтап қалғандықтан, оларды "Донаушвабен" (Дануб швабтары) деп атады. Олардың ұрпақтары, олар Австро-Венгрия империясының және одан кейінгі үкіметтердің азаматтары болды, кейіннен осы аймақтағы халықтың басым көпшілігін құрады және ауылды неміс тілінде Шаумар деп атады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Адольф Гитлер басқа елдерде қанша уақыт тұрып жатқанына қарамастан, басқа елдерде тұратын этникалық немістерге үндеу жасады. Кейбір аймақтарда этникалық немістер оның бағдарламасын қолдады, бірақ көптеген жағдайларда олар тұратын жерлеріне адал болды. Нацистердің соғыс жүргізудегі қисындылығы барлық этникалық немістерді біріктіру және басқа халықтарды қысымға алу және жою болғандықтан, көптеген шығыс Еуропа елдері, мысалы, Венгрия, Польша және Кеңес Одағы, соғыстан кейін этникалық немістерді қуып жіберді. Сол жақтағы халықтың жартысына жуығы 1946 жылы Германияға жер аударылды. Солымардағы 330-дан астам үй-жай бос қалды. Бос үйлерге елдің басқа бөліктерінен (негізінен Мезоковест) көшірілген этникалық венгрлер, сондай-ақ Трансильваниядан келген босқындар қоныс аударды. Кейінгі жылдары Чехословакиядан жер аударылған венгрлер де келді. Өткен онжылдықтардағы қала маңындағы қалаларға көшірудің нәтижесінде этностық немістер халықтың аз бөлігіне айналды. 1990 жылдан бастап депортация есімі атап өтілді; Templom tér-де ескерткіш орнатылды.

Халық саны

9455 тұрғыны бар, негізінен этникалық мажарлар, аз бөлігі этникалық немістер.