Кіріспе

Аффлат - бұл латын тіліндегі термин, оны Цицерон "De Natura Deorum" ("Құдайлардың табиғаты") еңбегінде қолданған және "илхам" деп аударылған. Цицеронның қолданылуы "илхамның" сөзбе-сөз қолданылуы болды, ол қазірдің өзінде бейнелі болып кетті. "Нұхтандыру" деген сөз жаңа идеяны жинап алу дегенді білдіретін болғандықтан, Цицерон күттірмейтін тыныс алу идеясын қайталады, бұл ақынды құдіретсіз және оның шығу тегін білмейтін күшті күш етеді. Латын тіліндегі afflatus сөзі сөзбе-сөз "ағастырып/қасқырлап" дегенді білдіреді. Ол бастапқыда adflatus деп жазылатын, ad (to) және flatus (ауыру / тыныс алу) сөздері, фларе (ауыру) есімінің формасы. Бұл сөзді "жеке желмен соғатын" деген мағынада қабылдауға болады, оның ағылшынша баламасы сияқты, "оңға соғады" дегенді білдіретін "оңға соғады". Ағылшын тілінде afflatus - бұл сөзбе-сөз рухтың түрін білдіреді. Бұл әдеттегідей кенеттен пайда болатын ерекшелік емес, жаңа идеяның таңғажайып және таңғажайып соққысын білдіреді, оны алушы түсіндіруге қабілетсіз болуы мүмкін. Романтикалық әдебиетте және сын-темаларда аффлатты қолдану ақындық илхамның мистикалық формасы үшін қайта жаңғырды. Эолия арфасын жиі қолдану ақынның афлатусқа қайтадан баса назар аударуына әсер етті. Divino afflante Spiritu ("Құдай Рухының жетелеуімен") - Папа Пий XII-нің Киелі кітаптың жетелеуімен және Киелі кітап сынымен айналысатын энцикликалық хаты. Бұл кітапта ол "Вулгата" емес, түпнұсқа тілдерінен жасалған жаңа аудармаларды көргісі келетіндігі жазылған.