Кіріспе

Пацентро - Италияның Абруццо аймағындағы Л'Акила провинциясындағы 1,279 тұрғыны бар коммуна. Бұл Италияның орталық бөлігінде, Римнің шығысында Сульмона қаласынан бірнеше шақырым жерде орналасқан, жақсы сақталған тарихи ортағасырлық ауыл. Ол I Borghi più belli d'Italia ("Италияның ең әдемі ауылдарының") бірі.

География

Пацентро Апеннин тау жотасында, теңіз деңгейінен 650 метр биіктіктегі шағын төбелерден тұратын платода орналасқан. Қамал қаланың бір шетіндегі бір төбеде (Colle Castello) орналасқан, ал екінші төбеде (Colle San Marco) ежелгі Сан-Марко шіркеуі орналасқан. Қала Морроне тауының астында және Пелинья аңғарының (Конка Пелинья) және Сульмона қаласының үстіне орналасқан. Пацентро Маджелла ұлттық паркіне (Parco Nazionale della Majella) кіреді және Маджелланың қарларынан келетін шикі тау суы мен бұлақтарымен танымал.

Тарих

Ауылдың тарихы 8 немесе 9 ғасырларға дейін барып жетеді, бірақ бұл аймақ Рим дәуірінен бастап таулы баспана ретінде белгілі болды. Пасентро - бұл аймақтағы бірнеше қалалардың бірі, оның орнын ортағасырлық қамал иеленеді, өйткені ол Пескараға қарай стратегиялық Сан-Леонардо тау асуының кіреберісінде орналасқан. Бастапқыда қаланы Вальва графтары басқаратын. 1130 жылы Пацентро қасабасында тұрған "Вальва графы Манерионың ұлы Гальтерьо" туралы аталған дәуірдің жазбалары бар. Қазіргі қалпағы Х ғасырдан басталады және Кантельмо иелері салған. Ол ішінара қираған, бірақ әлі де сақталған, төрт мұнараның үшеуі негізінен бүлінген. Қалдықты 1957 жылы Сиприани Аволио отбасы қала үкіметіне сатты. Жақында қалпына келтірілді және туристік нысан ретінде (шектеулі мерзімде) келу мүмкін. Пацентрода тағы бір папа - Селестин V өмір сүрген. Алғашында Пьетро да Морроне деп аталатын бұл папа - 13 ғасырда бенедиктиндіктер ордасының монахы, қасында орналасқан таулардағы үңгірде тұратын және өзінің қасиеттілігімен танымал болған. Ол 1294 жылы Л'Аквилада дауыс беру арқылы папа болып сайланды, бірақ бірнеше ай билік еткеннен кейін отставкаға кеткен жалғыз папа болды. Оның суреті ортағасырлық фрескада, Пацентродағы Сан-Марчелло шіркеуінің қасбетіндағы лунетте көрінеді. Тарих бойы қала бірнеше қуатты отбасылардың феодалдық иелігінде болды. Жакопо Кальдора мен оның ұлы Антонио 13-ші ғасырдың аяғынан бастап 15-ші ғасырдың ортасында Неапольдің Анживи корольдерінің жеңілісіне дейін Пацентроны басқарады. Орсини отбасының Неаполитандық тармағы 1483 жылы басқаруды қолға алды және Арагон корольдерінің одақтастары ретінде олар қаланы кеңінен қайта жаңғыртуға және қаланы кеңейтуге жеткілікті бай болды. 1613-1624 жылдар аралығында қысқа мерзімге Пацентроны Капитано Барон Антонио Доменико Де Санктис басқарды. Алайда, оның феодалдық иелігі құлдырау салдарынан бөлініп, несие берушілерге сатылды. 1626 жылы Колонналар отбасы феоданы сатып алып, көптеген атақ-даңқтарына Пасентро графтығын қосты. 1664 жылы Маффео Барберини Пацентроны Колоннадан (анасы Анна Колоннаның отбасы) сатып алды. Маффеоның немересі Корнелия Барберини иелігінің мұрагері болды, өйткені еркек желі өліп қалды. 1728 жылы Джулио Цезарь Колонна ди Сьяраға үйленгенде, екі үй Барберини Колонна ди Сьяра отбасы ретінде біріктірілді. 18 ғасырдың ортасында қаржылық себептер Барбериниге феоданы маркиз Франческо Рекупито ди Раяноға сатуға мәжбүр етті, оның отбасы 1806 жылы король Жозеф Бонапарт феодализмді жойғаннан кейін феодалды құқықтарын жоғалтты. Жергілікті ақсүйектер мен ақсүйектер көбінесе жергілікті істерді басқаратын, ал олардың қожайындары әдетте Римде, Неапольде немесе Л'Аквилада қалған. Бұған мысал ретінде 17 ғасырдағы дворян Орацио Россиді келтіруге болады. Пацентро сонымен қатар 18 және 19 ғасырдың басында жақын маңдағы Кансано және Кампо-ди-Джове қалаларымен саяси жағынан бірікті, өйткені олардың ортақ иелігі сол феодалдық иеге тиесілі.

ХХ ғасыр тарихы

Қаланың өсуі мен өркендеуі Бірінші дүниежүзілік соғыстың алдында шарықтау шегіне жетті. Екінші дүниежүзілік соғыста Абруццоның бұл аймағы Италия кампаниясының ең қатал соғыстарына тікелей ұшырады. Маджелланың басқа жағында Пасентродан Германияның Густав желісі орналасқан. Неміс қорғанысына жақын қалалардың көбі бомбаға ұшырады немесе қиратылды, бірақ Пацентроның тау үстіне тығылып қалған географиялық орны оны әуе бомбалауынан сақтады. 1943 жылы қыркүйекте Италия үкіметі берілсе, нацистік әскерлер Италияның көп бөлігін басып алу үшін оңтүстікке қарай аттанды. Неміс Вермахтасы қаланы бірнеше ай бойы басып алды. 1943 жылы Рождество қарсаңында одақтастардың шабуылдарынан кейін немістер бүкіл қала тұрғындарын эвакуациялады. Мыңдаған қала тұрғындары үйлерінен қуылды, ауыр жағдайға ұшырап, жер аударылды. Соғыстан қалған жалғыз үлкен құрылымдық шығын - бұл кері шегінген неміс әскерлерінің тарихи Мулино немесе қала диірменін қиратуы. Алайда, Пацентранилер оралғанда, олардың егіндері қираған, мал сойылған және жеке меншігі ұрланған. Ақыры Пацентроны 1944 жылдың 9 маусымында британ әскерлері мен итальян партизандары азат етті. Соғыстан кейін ер адамдардың көбі жұмыс іздеп Италияның басқа жерлеріне, АҚШ-қа, Оңтүстік Америкаға немесе Австралияға көшіп баруы керек болды. Бұл 1970-ші жылдары қаланың қатты азаюына әкелді.

Тарихи демографиялық және әлеуметтік-экономикалық

1753 жылғы Catasto Onciario (немесе салық санағы) бойынша Пацентро халқының 10% -ы аристократтардан, ер адамдардан, жер иелерінен және бай мамандардан (дәрігерлер, заңгерлер, нотариустар, фармацевттер, діни қызметкерлер, саудагерлер, сәулетшілер / құрылыс шеберлері және т.б.) құралған. Шеберлер тобы халықтың 15% құраған. Пацентро өзінің шеберлері мен қолөнершілерімен танымал болды. Баюының ең жоғарғы сатысында Пацентрода ұзын жібек тоқымашылар, тас қалаушылар, шкафшылар, ағаш ұсталары, аяқ киім жасаушылар, тігіншілер, металл ұсталар, қыш құмырашылар, суретшілер және басқа да қолөнершілер жұмыс істеді. Бұл екі жоғарғы таптың басым көпшілігі сауатты, меншік иелері және саяси-әлеуметтік белсенділер болды. Камерленголар мен синдацилер қаладағы күнделікті іс-әрекеттерді жүргізетін және негізінен жоғары немесе орта таптан шыққан шенеуніктер болды. Халықтың басым бөлігі, 75% -ға жуығы, ауыл шаруашылығымен айналысады. Ауыл шаруашылығында жұмыс істейтіндердің үш класы болды. Біріншісі - ерікті жер иелері. Олар жерді өздері иеленіп, онымен шаруашылық жүргізген, ал иелерінен мүлкіне байланысты емес. Екіншісі мал шаруашылығы сияқты арнайы ауыл шаруашылығымен айналысатын адамдар. Бұл топтың кейбірі жер иелерінің малдарын өсіру және ұстау бойынша өздерінің шеберліктерін саудаға шығарды. Үшінші және ең ірі топ қарапайым шаруалар немесе крепостнойлар болды. 1806 жылы король Жозеф Бонапарт крепостнойлықты жойды, бірақ шаруалардың жағдайы одан кейін көп жақсармады. Бұл шаруалар негізінен "қолдан ауызға" өмір сүретін шаруалар болды. Әдетте әлеуметтік мобильділік аз болатын. Алайда, бірнеше ұрпақ бойы отбасы әлеуметтік сатыда баяу көтерілуі мүмкін еді. Мысалы, бай саудагер немесе қолөнерші кейде кедей, бірақ ақсүйек отбасынан шыққан әйелді тартатын. Бұл саудагерге / қолөнершіге әлеуметтік мәртебе береді және оның әйелі мен отбасына қажетті қаржыны береді. Отбасы қаншалықты бай болса, олардың балаларының көрші қалалардың бай отбасыларына үйлену мүмкіндігі де соғұрлым жоғары болады. Бұл отбасының жергілікті ауыл немесе қаладан тыс ықпалын арттырады. Әлеуметтік спектрдің төменгі сатысында, кейде қызына жеткілікті қалыңдықты берген ерікті шаруа қолөнершіге қызын алуға мүмкіндік береді. Мұндай стратегиялық неке кейде әлеуметтік мобильділікті 2-3 ұрпақ ішінде жүзеге асыруға мүмкіндік береді. Кейде керісінше болды және отбасылар әлеуметтік сатыдан төмен қарай ұятқа қалды немесе қаржылық апатқа ұшырады. Алайда, жалпы алғанда, отбасылар өздерінің әлеуметтік санатына сәйкес некелесіп, жүздеген жылдар бойы сол санатта тұрды.

Негізгі көрікті жерлер

Қаланың ең көне бөлігі - Қамал маңындағы аудан. Содан кейін қала Piazza del Popolo алаңына дейін кеңейді, ол бастапқыда Piazza Botteghe деп аталды (bottega - дүкен немесе стенд), өйткені ол базар алаңы болды. Ортағасырлық қала қабырғалары қазіргі Умберто I алаңына немесе тарихи түрде Джаринги алаңына аяқталды. Жарингхи немесе Аррингхи атауы германдық Ломбард сөзінен алынған, бұл жиналыс (немесе кездесу сақинасы) дегенді білдіреді, өйткені бұл Ломбард иелері рулық жиналыстар үшін қабырғалардан тыс жерде жиналатын орын. Ренессанс дәуірінде Piazza Jaringhi фонтанмен және жаңа асыл тұруға арналған үлкен үйлермен қоршалған. Екі басты алаңды жалғастыратын Via S. Maria Maggiore (сонымен қатар Vico Dritto деп те аталады), тек жаяу жүргіншілер үшін жеткілікті кеңістікке ие тік және тар жол. Қала 18-19 ғасырларда өскен сайын, қала Piazza Jaringhi алаңдарынан тыс кеңейіп, Via San Marco-ға дейін Сан-Марконың ескі шіркеуіне (XX ғасырдың басында қиратылған) және Via San Francesco-ға (немесе Via Convento) дейін ескі францискандық монастырға (немесе монастырға) алып барады. Концеция. XIX ғасырдың басында санитарлық себептермен қаладағы зират орталықтағы негізгі шіркеу астындағы криптадан қала сыртындағы монастырь маңындағы жерге көшірілді. Зиратта екі негізгі шіркеу бар (үшеуінің бірі қазір салынып жатыр), оларды қаланың екі қауымы басқарады: SS. Росарио мен Сан-Карло Боррео. Сонымен қатар, бірнеше дербес отбасылық часовня / мавзолейлер бар.

Чиеса Мадре Санта Мария делла Мисеркодиа

Piazza del Popolo алаңында орналасқан Santa Maria della Misericordia (Мейірімділік әйел анамыз) негізгі шіркеуі (немесе Chiesa Madre) 1603 жылы аяқталды және онда діни өнердің, мүсіндер мен штукатурдың керемет туындылары бар. Шіркеуде СС-тен кейін аймақтағы екінші ең биік қоңырау мұнарасы бар. Сол кездегі Анунциата қаласындағы Сульмонаға жақын орналасқан және ол бірнеше шақырымнан көрінеді. Ғимараттың қасбеті 16 ғасырдың соңында маньеризм деп аталатын архитектураға тән тыныш стильде жасалған. Мұны қасбеттің орталық бөлігі мен бүйір есіктерінің үстіндегі классикалық үшбұрышты фронтон дәлелдейді. Негізгі есіктің үстіндегі портал Ренессанс стиліне ұқсас шіркеулер мен сарайлар порталдары Римде 16 ғасырдың ортасында. Жергілікті шеберлердің қолымен ағаштан әсем оюмен жасалған 17 ғасырдағы негізгі есіктің орнын қарапайым ағаш есіктер алып, сақтап қалу үшін ішкі бөлмеге көшірді. Қазіргі уақытта шіркеудің қасбеті уақыт өте келе ластануы және қараңғылауы мүмкін. Чиеза Мадре - бұл христиан дінін қабылдаған римдік легионер Сан-Кресенцоның монументтерінің киелі жері. Бұл жәдігерлер 1753 жылы Барберини отбасының тапсырысы бойынша Римдегі Прискилла катакомбасынан Пацентроға әкелінді. Мүсіндер бастапқыда киелі үйдің астындағы криптаға орналастырылған, бірақ қазір олар бас құрбандық үстеліне салынған киелі үйде тұрады. Криптада әлі күнге дейін жергілікті ақсүйектердің, мысалы, жоғарыда аталған Дон Орацио Россидің 1623 жылы қайтыс болған, 1562 жылы қайтыс болған князь Оттавио Орсини және асыл Лоцци отбасы мүшелерінің қабірлері бар. Ғимараттың ішкі бөлігі үш қабатты, сегізбұрышты бағаналы, үлкен тоскан стилі бар кемеден тұрады. Бүйірлік және қиылыстағы төбелердің төбелері жамбаспен қапталған, бірақ негізгі төбеде классикалық римдік базиликаны еске түсіретін жалпақ төбе бар. Ғимараттың төбелері мен жоғарғы қабырғалары сәнді барокко стиліне тән орнамалар мен мүсіндермен қапталған. Сондай-ақ, сонда қалың жаңғақтан оюланған әуесқой барокколық аула мен конфессионалдар бар. Сондай-ақ, жергілікті ақсүйектер мен діни қауымдар тапсырған аралықтарда бірнеше қосалқы құрбандық үстелдері бар.

Монастырлық шіркеу және басқа шіркеулер

Қалада тағы бірнеше кішігірім шіркеу бар. Олардың ішіндегі ең көнесі - 12 ғасырдағы Сан-Марчелло, ол бекіністі қамал ауылының алғашқы шіркеулерінің бірі деп саналады. Сан-Марчелло қазіргі уақытта Сан-Карло-Боромео қауымының бас кеңсесі болып табылады. Мадонна ди Лоретоның 18-ғасырдағы барокколық шіркеуі 1706 жылғы Абруцц жер сілкінісінде қираған ескі шіркеудің орнына салынған. Бұл ескі шіркеу Бриндизи мен Киелі жерге бара жатқан зыяратшылар үшін Темплер рыцарларының жатақханасының (немесе госпитальдың) бір бөлігі деп саналады. Виа Мадонна ди Лоретоның тарихи атауы Виа Оспидель болды. Ғибадатхананың артқы кіреберісінің үстінде Жаратылыс кітабының 28:17 тармағындағы сөз тіркесі ("Бұл жер қандай қорқынышты") жазылған. Бұл сөз тіркесі Темплер шіркеулері мен аңыз-әңгімелерінде жиі қолданылған. Бұл шіркеу сонымен қатар қыркүйек айында Corsa degli Zingari жаяу жарысын көрсететін Мадонна ди Лорето мейрамының басты ошағы болып табылады. Пьяцца Умберто I (немесе Пьяцца Джаринги) -де Чиеса ди Сан-Марко Евангелиста (Иерусалимдегі Евангелист Марко шіркеуі) орналасқан. Бастапқыда бұл часовня немесе кішкентай шіркеу Мадонна деи Сетте Долори (Жеті қайғылы біздің ханым) часовнясы ретінде белгілі болды. Ол күшті Росси отбасының отбасылық шіркеуі ретінде қызмет етті, оның бір бөлімшесі іргелес сарайды, Палаццо Питасси Россиді иеленді. Бұл шіркеуде 14 ғасырда Питасси Росси отбасына тиесілі, суреттелген ағаштан жасалған сирек кездесетін Мадонна мен Бала мүсіні орналасқан. 1924 жылдан бері бұл мүсін Римдегі Палаццо Венеция коллекциясында болды. XX ғасырдың басында Сан-Марконың 16-шы шіркеуінің жойылуымен бірге шіркеу кеңейтіліп, қайта бағышталды және қазір ол Санта-Кроче қауымының бас кеңсесі болып табылады. 1930 жылдардағы ою-өрнектелген тас қасбеті шағын роза тәрізді терезеден, Росси гербімен тәжтелген порталдан және Pax Tibi Marce Evangelista Meus (Сендерге тыныштық болсын, менің евангелист Марк) деген сөздермен Санкт-Марк арыстанының мозаикасынан тұрады. Шіркеуде сонымен қатар әр жылдың 25 сәуірінде қолданылатын Сан-Марко Евангелистаның жарты бюст мүсіні және 18-ғасырдағы Росси отбасы гербі бейнеленген Мадонна деи Сетте Долори кескіні бар. Соңында, Виа Сан-Франческоның соңында орналасқан 16 ғасырдағы әдемі барокколық монастырь шіркеуі. Монта (Италиядағы монастырь үйінің жалпы атауы) СС. Concezione (Иммакулятое зачатие) - 1589 жылы Францискан орденінің кіші ер бауырлары құрған қаланың оңтүстік шетіндегі үлкен кешен. Монастырь шіркеуден, монастырьдан және жатақханадан тұрады. Монастырдың шіркеуі барокко стиліне тән және ұзын борышпен бір аралықтан тұрады. Бас құрбандық үстелінің үстінде фламанд суретшісі Бартоломей Спрангердің таза жүктілік туралы сирек кездесетін суреті орналасқан. Ғимараттың хоры ұсақ ою-өрнектелген бағаналар мен XIX ғасырдың басындағы мәрмәрден жасалған бас құрбандық үстелімен ерекшеленеді. Кемелердің қабырғалары бойында Пацентроның Ди Лоренцо, Луччи және Граната отбасыларының құрбандық үстелдері мен крипттері орналасқан. Бұл жақтағы құрбандық үстелдері жергілікті көрнекті немесе асыл азаматтарға берілді, олар монастырьдің қамқоршылары болды, отбасы "cappella gentilizia" немесе асыл шіркеу және жерлеу криптасы (Англияда олар Chantry Chapel деп аталды). Жақсылықтар мен жамандықтар туралы айтылған кітаптар мен мақалалар. Сонымен қатар, монастырдың ішінде XVI ғасырдың соңы мен XVII ғасырдың басындағы ассиздік әулие Францисктің өміріне арналған фрескалар бар. Қазіргі уақытта ғимараттың жатақханалық бөлігі зейнеткерлер үйі және жастар жатақханасы ретінде пайдаланылады. Пацентро шіркеулері туралы қосымша мәліметтерді шіркеудің веб-сайтынан қараңыз: Parrocchia di S. Maria della Misercordia

Қалалық үйлер мен сарайлар

Қалада сондай-ақ көптеген XVI-XIX ғасырлардағы сарайлар мен жергілікті ақсүйектер мен дворяндардың үйлері бар. Сарайлардың көпшілігі екі негізгі алаңдарда немесе олардың жанында орналасқан: Чиеза Мадре (Негізгі шіркеу) жанындағы Пьяцца дель Пополо 17 ғасырдағы фонтанымен және үлкен Пьяцца Умберто I (Пьяцца Джаринги деп те аталады). Олардың арасында Ла Рокка сарайы (қазіргі Municipio немесе Via S. Maria Maggiore қала ғимараты), Циприани Аволио (Пьяцца Умберто I), Джаккезио (Пьяцца Умберто I), Серконе (Пьяцца дель Пополо), Лизио (Пьяцца дель Пополо), Якобучи (Пьяцца С. Мария Маджоре Porta Jaringhi), Ди Лоренцо (Пьяцца Умберто I), Трасмонди Аббат (Пьяцца С. Марко), Граната (Пьяцца С. Марко), Пелини (Пьяцца дель Пополо), Симоне (Пьяцца С. Марко), Росси Питас (қазіргі Ресторанта Таверна Кальдора Пьяцца Умберто I), Тоно Росси (Пьяцца дель Пополодағы Дон Россицио Оразионың түпкі сарайы) және Поппьери Борси (Пьяцца дель Пополо).

Кальдора/Кантелмо қамалы

Қаланың ортағасырлық бөлігінің үстінде, Колле Кастелло (Қала төбесі) -да Пацентроның Кальдора / Кантелмо қамалы орналасқан. Қалдық трапеция тәрізді іргетасқа салынған, әр бұрышында мұнарасы бар. Қазіргі таңда төрт мұнараның үшеуі ғана сақталған. Сонымен қатар, кейбір дөңгелек қорғандар сақталған. Осылардың барлығы төмендегі Конка Пелинья (Пелинья аңғары) -дан Пацентроға жақындағанда анық көрінеді. Бұл жерде шамамен 11 ғасырдан бері қамал болған, бірақ қазіргі құрылымы 14 ғасырдың аяғы / 15 ғасырдың басында Кальдора / Кантелмо отбасы Пацентроның феодалды үстемдігі кезінде басталған. Орсинилер дөңгелек қорғандарды және басқа да жақсартуларды 15 ғасырдың аяғында қосты. Қамал 1957 жылы Пасентро коммунасы сатып алғаннан бері кеңінен қалпына келтірілді. Мұнаралар мен қабырғалар тазартылып, жөнделді, ал темір бетоннан жасалған конструкция нығайтылды. Туристерге құрылысты қауіпсіз аралау үшін пандустар, көпірлер, қақпалар мен қоршаулар қосылды.