Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аль-Андалусиялық бүлікші саяси және әскери жетекші (шамамен 850 917) Омар ибн Хафсун ибн Жафар ибн Сәлім (عمر بن حَفْصُون بن جَعْفَ بن سالم) (шамамен 850 917), испан тарихында Омар бен Хафсун деп аталатын, Ибериядағы Омейялар билігіне қарсы шыққан 9-шы ғасырдағы саяси және әскери көшбасшы.
Al Andalusian rebel political and military leader (c. 850 – 917)
Umar ibn Hafsun ibn Ja'far ibn Salim (عمر بن حَفْصُون بن جَعْفَ بن سالم) (c. 850 – 917), known in Spanish history as Omar ben Hafsun, was a 9th century political and military leader who contested Umayyad power in Iberia.
Шығу тегі
Ибн Хафсунның шығу тегі туралы пікірлер әртүрлі. Қазіргі замандағы ақын Ибн Абд Раббих (860-940) оны қара африкалықтардың ұрпағы Савада деп атаған. Бір ғасырдан кейін жазған Ибн Хаян, Ибн Хафсунның ата-тегін оның ата-бабасы Жафар ибн Сәлімге дейін жалғастыра отырып жазды. Ал, бұл санжыра бірнеше ұрпаққа дейін, Альфонсоның ұлы, Визиготтардың мәсіхшісі Марцеллдің (немесе Фругелоның) ұрпағына дейін жалғасады. Бұл тұқым қуалаушылықты кейінгі тарихшылар, соның ішінде Ибн Идхари, Ибн Хатиб және Ибн Халдун, сондай-ақ Ибн Аскар бастаған және Ибн Хамис аяқтаған Алам Малага (Малага тарихы) және Рейнхарт Дози сияқты соңғы авторлар көшірді. оның Испания мұсылмандарының тарихы (Histoire des Mussulmans d'Espagne). Алайда, тарихшы Дэвид Дж. Вассерштейн бұл тұқым қуалаудың конверсияға дейінгі бөлігін Умардың өзі ойлап шығарған болуы мүмкін деген қорытындыға келді. 1820 жылы Хосе Антонио Конде Ибн Хафсунды "жұртшылықтан шыққан, ата-бабасы белгісіз және белгісіз адам" деп атаған. Қалай болғанда да, оның отбасының ол өскен Малагадағы Изнате қаласында жері болғандығы дәлелденген.
The background of Ibn Hafsun has been the subject of conflicting claims. A contemporary poet, Ibn Abd Rabbih (860 940), referred to him as a Sawada, a descendant of black Africans. Writing a century later, Ibn Hayyan recorded a pedigree for Ibn Hafsun by tracing his descent to a great grandfather, Ja'far ibn Salim, who had converted to Islam and settled in the Ronda area of the Province of Málaga in southern Spain. The pedigree then traces back several additional generations to one Count Marcellus (or perhaps Frugelo), son of Alfonso, apparently a Christian Visigoth. This pedigree was copied by later historians, including Ibn Idhari, Ibn Khatib, and Ibn Khaldun, as well as the A'lam Malaga (History of Malaga) begun by Ibn 'Askar and completed by Ibn Khamis, and more recent authors such as Reinhart Dozy, in his Histoire des Mussulmans d'Espagne (History of the Muslims of Spain). However, historian David J. Wasserstein has concluded that the pre conversion portion of this pedigree was probably invented by Umar himself. José Antonio Conde in 1820 indicated that Ibn Hafsun was "a man of pagan origin, of obscure and unknown ancestry." Regardless, there is evidence his family owned lands in Iznate, Málaga, where he grew up.
Өмір
Ибн Хафсун 850 жылы қазіргі Малаганың Параута маңындағы тауларда дүниеге келген. Жас кезінде ол өте қатыгез болған және бірнеше дау-дамайға, соның ішінде 879 жылы кісі өлтіруге қатысқан. Ол қарақшылар тобына қосылып, Малаганың валиімен тұтқындалды, ол кісі өлтіру туралы хабарланбағандықтан, айыппұл төледі. Кейіннен губернатор өз қызметінен айырылды. Ибн Хафсун Мароккоға қашып кетеді, онда ол қысқа уақыт бойы тігінші немесе тасшы болып жұмыс істеді. Көп ұзамай ол заңсыз адам ретінде Аль-Андалусқа оралды және андалусиялық билікке қарсы көтерілген қарақшыларға қосылды және көп ұзамай басшылыққа көтерілді. Бастапқыда ол Бобастроның ескі қамалының қираған жерлеріне қоныстанды. Ол қаланы қайта тұрғызып, жақын маңдағы Ардалес қаласын нығайтты. Ол Абд ар Рахман мен оның мұрагерлері тарапынан әділетсіз ауыр салық салуға және қорлаушылыққа деген наразылығын ойнатып, қанағаттанбаған мувалладтар мен мозарабтарды іске қосып, оларды жинады. Ол Малагада ғана емес, Кадис, Гранада (ол кезде "Эльвира" деп аталатын), Хаен және Севилья провинцияларының бөліктерінде кең аумақта қорғандар мен жерлерді сатып алды. 883 жылы ол Кордова эмиратының оңтүстігіндегі және батысындағы провинцияларда көтерілісшілердің басшысы болды. 882 жылы ол эмирге қарсы соғысып, оның одақтасы Гвардия Иньюгез Памплонадан қаза тапты. 885 жылы Ибн Хафсун сыртқы қауіп-қатерлерге тез жауап беру үшін орталықтан орналасу үшін штаб-пәтерін қазіргі Агилар-де-ла-Фронтера қаласындағы Полей қаласына көшірді. 891 жылы Полей шайқасында Абдулла ибн Мұхаммед әл Умавидің әскерімен жеңілгеннен кейін Ибн Хафсун өзінің штабын Бобастроға көшірді. 898 жылы Бану Касидің Люб ибн Мұхаммед әскерімен Умарды қолдауға аттанды, бірақ оның әкесі Сарагосада қайтыс болғаннан кейін Люб бұл жорықтан бас тартуға мәжбүр болды. 899 жылы Ибн Хафсун ислам дінінен бас тартып, христиан дінін қабылдады. Ол Самуил деп шомылдыру рәсімінен өтті. Ол Бобастродағы Иглеся Мозарабе ("Мозараб шіркеуі") шіркеуін де салдырды. Ибн Хафсун Кордоваға қауіп төндіріп отырды. 910 жылы ол Солтүстік Африканың жаңадан құрылған Фатимид халифатына адалдық ұсынды, ал Абд ар Рахман III 912 жылы Кордованың әмірі болғанда, жалдамалы әскерлерді қолдана отырып, Ибн Хафсунға қарсы жыл сайынғы көктемгі шабуыл саясатын бастады. 913 жылы Рахман Севилья қаласын басып алды, ал 914 жылдың аяғына қарай Ибн Хафсунның 70 қамалы басып алынды. 916 жылы ол солтүстік христиан патшалықтарына қарсы жорықта Омейядтармен күш біріктірді, себебі әлі белгісіз, өкінішпен немесе жай ғана тиімді келісім ретінде.
Ibn Hafsun was born around 850 in the mountains near Parauta in what is now Málaga. In his wild youth, he had a very violent temper and was involved in a number of disputes, including a homicide around the year 879. He joined a group of brigands and was captured by the Vali of Málaga, who merely imposed a fine since he had not been informed of the homicide. The governor subsequently lost his post. Ibn Hafsun fled the jurisdiction to Morocco where he worked briefly as an apprentice tailor or stonemason. He soon returned to al Andalus as an outlaw and joined bandits who were in rebellion against Andalusian rule and soon rose to a leadership position. Originally he settled in the ruins of the old castle of Bobastro (بُبَشْتَر bubastar). He rebuilt the castle, and fortified the nearby town of Ardales. He rallied disaffected Muwallads and Mozarabs to the cause by playing off resentment towards the unfair heavy taxation and the humiliating treatment they were receiving at the hands of Abd ar Rahman and his successors. He acquired castles and lands in a wide area not only in Malaga but also in portions of the Provinces of Cádiz, Granada (known then as "Elvira"), Jaén, and Seville. By 883, he had become the leader of the rebels in the provinces to the south and the west of the Emirate of Córdoba. The year before, in 882, he is said to have fought the Emir in a battle in which his ally, García Íñiguez of Pamplona, was killed. Around 885, to be more centrally located so that he could more quickly respond to external threats, Ibn Hafsun moved his headquarters to the town of Poley, which is now Aguilar de la Frontera. After Ibn Hafsun’s defeat by the forces of Abdullah ibn Muhammad al Umawi at the Battle of Poley in 891, he moved his headquarters back to Bobastro. In 898, Lubb ibn Muhammad, of the Banu Qasi, was marching an army to support Umar when the death of his father at Zaragoza forced Lubb to abandon the campaign. In 899, Ibn Hafsun renounced Islam and converted to Christianity. He was baptised as Samuel. He also built the Iglesia Mozárabe ("Mozarab Church") at the Bobastro. Ibn Hafsun continued to be a serious threat to Córdoba. In 910, he offered allegiance to the newly established Fatimid Caliphate of North Africa, and when Abd ar Rahman III became Emir of Cordoba in 912, he instigated a policy of annual spring offensives against Ibn Hafsun by using mercenary troops. In 913 Rahman captured the city of Seville, and by the end of 914, had captured 70 of Ibn Hafsun’s castles. In 916, he joined forces with the Umayyads in a campaign against northern Christian kingdoms for an as of yet unknown reason, whether in contrition or merely as an expedient compromise.