Кіріспе

Печенегтер мен Византия әскерлері арасындағы шайқас (1122) 1122 жылы печенегтер мен Византия империясы арасындағы шайқас Берея шайқасы (қазіргі Стара Загора) 1122 жылы император Иоанн II Комнен (б.з.д. Византия әскері шайқаста жеңіске жетіп, печенегтердің ерекше, тәуелсіз халық ретінде жойылуына әкелді.

Өмірбаян

1091 жылы печенегтер Византия империясына басып кірді және Левоунион шайқасында Иоанн II-нің әкесі Алексий I Комнен (б.з.д. Бұл жеңіліс экспедицияға тәуелсіз күш ретінде қатысқан печенегтердің жойылуын білдірді, өйткені тірі қалған ерлер Византия әскеріне қабылданды; дегенмен, кейбір печенег топтары шабуылға қатыспаған. 1094 жылы кумандықтар шабуылға ұшыраған кезде қалған көптеген печенегтер өлтірілді немесе сіңірілді. Дегенмен, кейбір топтар өз бетімен жұмыс істеуді жалғастырды. 1122 жылы Понт даласынан келген печенегтер Дунай шекарасынан өтіп, Византия аумағына шабуыл жасады. Михаэль Ангольдтың айтуынша, олардың шабуылдары Киев билеушісі Владимир Мономахтың (1113-1125) қолдауымен болған болуы мүмкін, өйткені печенегтер бір кездері оның көмекшілері болған. Бұл шабуыл Византияның Балқан аймағының солтүстігіндегі билігіне үлкен қауіп төндірді. Византия императоры Иоанн II Комнен, басқыншыларды далаға қарсы алып, оларды кері қайтаруға бел буған, өзінің далалық әскерін Кіші Азиядан (ол жерде ол селжук түріктеріне қарсы соғысқан) Еуропаға көшіріп, солтүстікке қарай жүріп шығуға дайындалды.

Шайқас

Византия императоры өз әскерін Константинопольдің маңында жинап, печенег әскерін мүмкіндігінше тезірек қарсы алуға аттанды. Сол кезде печенегтер Хаемус тауларынан өтіп, Тракиядағы Бероя қаласының маңында қостарын тікті. Император ең алдымен печенег басшыларына сыйлық ұсынды, оларға өз мүдделеріне қолайлы келісімшарт жасауды ұсынды. Печенегтер осы алдау арқылы ойдағыдай алдалып, византиялықтар кенеттен олардың қорғаныс қайықтары қамалына немесе лаагеріне үлкен шабуыл жасағанда, таңғалды. Печенегтер атпен садақ атушылардан тұратын толқындар сияқты ұрыс-керіс жасады. Олар өздерінің лагерьлерін жиналу нүктесі, жебелерді қайта жабдықтау қоймасы және соңғы қорғаныс нүктесі ретінде қолданды. Жаудың қолынан жебе түсіп, аяғы жараланды. Алайда Византиялықтар печенегтерді кері қайтарып, лагерьге қамап қойды. Бұл қорғаныс тиімді болып шықты, бірақ Иоанн Вараг гвардиясын, Византия императорларының ауыр жаяу әскерін, кербендерге қарсы қорғанысын бұзғанға дейін. Даниялық балталармен қаруланған варягтар печенегтердің қаруы арқылы өздерін атып, печенегтердің позициясын құлатып, лагерінде жалпы жеңіліске ұшырады. Византияның жеңісі толық болды, аман қалған печенегтер тұтқынға алынып, Византия әскеріне қосылды.

Салдары

Византияның жеңісі печенегтерді тәуелсіз күш ретінде жойды. Біраз уақыт бойы Венгрияда печенегтердің елеулі қауымдастықтары қалды, бірақ ақыр соңында печенегтер өзіндік халық болудан қалды және оларды болгарлар мен мадьярлар сияқты көрші халықтар ассимиляциялады. Византиялықтар үшін бұл жеңіске қол жеткізу бірден бейбітшілікке әкелген жоқ, өйткені венгрлер 1128 жылы Дунайдағы Византияның аванпосты Браничевоға шабуыл жасады. Дегенмен, печенегтер мен кейіннен венгрлер үстінен жеңіске жету Балқан түбегінің көп бөлігі Византияның қалуын қамтамасыз етті, бұл Иоаннға Византияның Кіші Азия мен Киелі жерге билігі мен ықпалын кеңейтуге назар аударуға мүмкіндік берді.