Кіріспе

Калифорниядағы жойылған темір жол Уотсонвилл тракциялық компаниясы немесе Уотсонвилл көлік компаниясы Калифорниядағы 3 фут тар өлшемі бар қалааралық электрлендірілген темір жол болды.

Шығу тегі

ХХ ғасырдың басында Уотсонвилл қаласы өзін Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолының монополиясымен қоршалған деп санады. Бұрынғы темір жолдардың оңтүстік Тынық мұхитқа апатқа ұшырауы қаланың ашуын туғызды, өйткені ол енді қаланың көрнекті жергілікті кәсіпкерлеріне оңтүстік Тынық мұхитқа қарсы тұру керек деп сенді. Осыған байланысты әртүрлі жергілікті кәсіпкерлер (Р. Э. Итон бастаған) Уотсонвилл мен Монтерей шығанағы арасындағы жаңа темір жолды ұсынды, егер олар жаңа теңіз портын салса, онда олар жергілікті экономика үшін қолайлы бағаларды қамтамасыз ете алады деп сенді. 1903 жылы 13 ақпанда Уотсонвилл көлік компаниясы құрылды, олардың жарғыларында "Уотсонвилл қаласынан Монтерей шығанағына дейінгі кез-келген мүмкін жолмен шамамен бес миль қашықтықта бу қозғалтқыштарымен, электр қуатымен, бензиндік қозғалтқыштармен немесе кез-келген заңды күш құралдарымен жұмыс істейтін тар немесе стандартты кеңістіктегі бір немесе екі рельсті темір жол салу" туралы айтылған. Сонымен қатар, темір жолдың телефон және электр желілерін оның бағыты бойынша қамтамасыз ету туралы шешім қабылданды. Капиталдық акция 200 000 долларға шығарылды, 200 000 акциялар негізінен жергілікті аймақта таратылды. Темір жол Р. Э. Итонды Президент, Ф. А. Килбернды Вице-президент және қазынашы, С. Скуричті Директор, Х. Х. Мейнды Хатшы (ол сонымен қатар Аграрлық парк қауымдастығында қызмет атқарды) және темір жолды дамытушы В. Дж.

Құрылыс және жол

Темір жолдың промоутерінің Уотсонвиллді Монтерей шығанағымен байланыстыратын көрінісінде порт үшін қаладан алты шақырым қашықтықта Порт Роджерс деп аталатын (бас менеджер В. Дж. Роджерстің атымен аталған) жерде таңдалды. Бұл жер өзінің жақын орналасуына және Мосс-Лэндингке дейінгі жағалаудағы жерлердің көпшілігіне иелік ететін Тынық мұхиты жағалауындағы пароход компаниясына тиесілі еместігіне байланысты таңдалды. Осыдан кейін "Ф. А. Килберн" паровозын жасады. Порт-Роджерс пен Уотсонвилл арасындағы жер тегіс болды, яғни құрылыс өте оңай жүргізілді. Бюджеттік себептермен және Паджаро аңғарының біріктірілген темір жолымен алмасу үшін темір жол электрлендірілетін маршруты үшін үш футтық кеңістікті таңдады. 6 миль (9,7 км) электр темір жолы Уолл мен Мейн-стриттің қиылысынан Уотсонвиллге, Уолл орталығына дейін Бич-роудқа дейін, Бич жағында, Порт-Роджерске жету үшін S қисығын қолданған, онда ағаш кемежай салынды. Электр станциясы, автокөлік қоймасы және жүк қоймасы Бич-роудқа салынды, онда темір жол ұқсас тар тетік Паджаро аңғарының біріктірілген темір жолын кесіп өтті. Алайда, алмасуда көлік қозғалысы аз болды, өйткені бу темір жолы Moss Landing қауіпсіз жерде өз кемежайына қызмет етті. Электр темір жолының екі қалааралық вагоны бар, олар жолаушыларды тасымалдау және темір жолдың екі вагондық вагонын және төрт вагондық вагонын тарту болып табылады. Ол 45 адамды көтеріп, жоғарғы палубада жүруге рұқсат етілген, ал жүк қоймасында едәуір жүк жүруге орын болды. 1904 жылы мамыр айында Килберннің алғашқы сапары Сан-Францискодан жетпіс жолаушыны Порт-Роджерстегі қалааралық жолдармен кездесуге әкелді. Көлік компаниясының ұйымдастырушылары: "Ватсонвиллден алғашқы пароход шыққан кезде, әрбір тауық, әрбір сиыр және Паджаро аңғарына әрбір гектар жер көбірек ақшаға тұрарлық болады", - деп сенгендіктен, тойлауға көп себеп болды. Темір жолдың алғашқы кезеңінде үлкен табысқа қол жеткізгенімен, сот ісі компанияға қатты әсер етті (әдетте оның бірінші банкроттығына әкелді). Акционерлер бас менеджер және промоутер В. Дж. Роджерске промоутерлік себептермен тым көп акция тапсырылды деп сенді. Бұл мәселе сотқа жеткізілді және Роджерс пен Мэн ақшаны заңсыз иемденген және жазбаларды жалған деп айыпталды. Акционерлер тарапынан сотқа жауап ретінде тағы бірнеше сот ісін қозғау, сондай-ақ Оңтүстік Тынық мұхитпен баға соғысы жүкті негізінен тегін тасымалдауға әкелді, бұл компанияның 1905 жылы 8 қыркүйекте банкроттыққа ұшырауына әкелді.

Уотсонвилл теміржол және кеме қатынасы компаниясы

Компания 1911 жылы 22 сәуірде Ватсонвилл темір жолы және навигациялық компаниясы ретінде қайта ұйымдастырылды. Порт Роджерс Порт Ватсонвилл деп қайта аталды. Жылжымалы құрам банкротқа ұшыраған кезде сақталды, ал екі трамвайдың бірі 1909 жылы өртеніп кетті. Берри қайығы Кус шығанағында Фред Линдерманмен жағалау саудасында жұмыс істеп жатқанда, бірақ жаңа руль мен тесікті корпус үшін жапсырма алу үшін Норт-Бендке, Орегонға сүйретілді. Темір жол Монтерей шығанағындағы әртүрлі ойын-сауық шараларына қосымша жолаушыларды тасымалдау үшін көбінесе орындықтармен жабдықталған трамвай мен он баспа вагондармен қайтадан іске қосылды. 1912 жылы желтоқсанда болған дауылдан кейін компания жөндеу жұмыстарын төлей алмады, сондықтан 1913 жылы қазанда жұмыс тоқтады. Жөнделген жеміс қайығы 1918 жылы 14 маусымда American Shoal Light отқа өртенгенге дейін бірнеше иесі болды.