Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Калифорниядағы жойылған темір жол Уотсонвилл тракциялық компаниясы немесе Уотсонвилл көлік компаниясы Калифорниядағы 3 фут тар өлшемі бар қалааралық электрлендірілген темір жол болды.
Defunct railway in California
The Watsonville Traction Company or Watsonville Transportation Company was a 3ft narrow gauge, interurban electrified railway in California.
Шығу тегі
ХХ ғасырдың басында Уотсонвилл қаласы өзін Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолының монополиясымен қоршалған деп санады. Бұрынғы темір жолдардың оңтүстік Тынық мұхитқа апатқа ұшырауы қаланың ашуын туғызды, өйткені ол енді қаланың көрнекті жергілікті кәсіпкерлеріне оңтүстік Тынық мұхитқа қарсы тұру керек деп сенді. Осыған байланысты әртүрлі жергілікті кәсіпкерлер (Р. Э. Итон бастаған) Уотсонвилл мен Монтерей шығанағы арасындағы жаңа темір жолды ұсынды, егер олар жаңа теңіз портын салса, онда олар жергілікті экономика үшін қолайлы бағаларды қамтамасыз ете алады деп сенді. 1903 жылы 13 ақпанда Уотсонвилл көлік компаниясы құрылды, олардың жарғыларында "Уотсонвилл қаласынан Монтерей шығанағына дейінгі кез-келген мүмкін жолмен шамамен бес миль қашықтықта бу қозғалтқыштарымен, электр қуатымен, бензиндік қозғалтқыштармен немесе кез-келген заңды күш құралдарымен жұмыс істейтін тар немесе стандартты кеңістіктегі бір немесе екі рельсті темір жол салу" туралы айтылған. Сонымен қатар, темір жолдың телефон және электр желілерін оның бағыты бойынша қамтамасыз ету туралы шешім қабылданды. Капиталдық акция 200 000 долларға шығарылды, 200 000 акциялар негізінен жергілікті аймақта таратылды. Темір жол Р. Э. Итонды Президент, Ф. А. Килбернды Вице-президент және қазынашы, С. Скуричті Директор, Х. Х. Мейнды Хатшы (ол сонымен қатар Аграрлық парк қауымдастығында қызмет атқарды) және темір жолды дамытушы В. Дж.
At the turn of the century, the city of Watsonville felt it was surrounded by the monopoly of the Southern Pacific Railroad. The failures of previous railroads to the Southern Pacific meant that the city was embittered, believing that it was now up to the city's prominent local businessmen to push against the Southern Pacific. With this, various local businessmen (headed by R. E. Eaton) proposed a new railroad between Watsonville and Monterey Bay, believing that if they could build a new seaport then they could secure more favorable rates for the local economy. On February 13, 1903, the Watsonville Transportation Company was founded, as listed in their articles of incorporation, to "construct a single or double track railroad of either narrow gauge or standard gauge, operated by steam engines, electrical power, gasoline motors, or any lawful means of power, from the City of Watsonville along any feasible route to Monterey Bay at an estimated distance of five miles." It was also decided upon to have the railroad support telephone and power lines along its route. Capital stock was issued at $200,000, with 200,000 shares being distributed largely in the local area. The railroad named R. E. Eaton as President, F. A. Kilburn as Vice President and Treasurer, S. Scurich as Director, H. H. Main as Secretary (a position he also held in the Agricultural Park Association), and promoter of the railroad W. J. Rogers as General Manager.
Құрылыс және жол
Темір жолдың промоутерінің Уотсонвиллді Монтерей шығанағымен байланыстыратын көрінісінде порт үшін қаладан алты шақырым қашықтықта Порт Роджерс деп аталатын (бас менеджер В. Дж. Роджерстің атымен аталған) жерде таңдалды. Бұл жер өзінің жақын орналасуына және Мосс-Лэндингке дейінгі жағалаудағы жерлердің көпшілігіне иелік ететін Тынық мұхиты жағалауындағы пароход компаниясына тиесілі еместігіне байланысты таңдалды. Осыдан кейін "Ф. А. Килберн" паровозын жасады. Порт-Роджерс пен Уотсонвилл арасындағы жер тегіс болды, яғни құрылыс өте оңай жүргізілді. Бюджеттік себептермен және Паджаро аңғарының біріктірілген темір жолымен алмасу үшін темір жол электрлендірілетін маршруты үшін үш футтық кеңістікті таңдады. 6 миль (9,7 км) электр темір жолы Уолл мен Мейн-стриттің қиылысынан Уотсонвиллге, Уолл орталығына дейін Бич-роудқа дейін, Бич жағында, Порт-Роджерске жету үшін S қисығын қолданған, онда ағаш кемежай салынды. Электр станциясы, автокөлік қоймасы және жүк қоймасы Бич-роудқа салынды, онда темір жол ұқсас тар тетік Паджаро аңғарының біріктірілген темір жолын кесіп өтті. Алайда, алмасуда көлік қозғалысы аз болды, өйткені бу темір жолы Moss Landing қауіпсіз жерде өз кемежайына қызмет етті. Электр темір жолының екі қалааралық вагоны бар, олар жолаушыларды тасымалдау және темір жолдың екі вагондық вагонын және төрт вагондық вагонын тарту болып табылады. Ол 45 адамды көтеріп, жоғарғы палубада жүруге рұқсат етілген, ал жүк қоймасында едәуір жүк жүруге орын болды. 1904 жылы мамыр айында Килберннің алғашқы сапары Сан-Францискодан жетпіс жолаушыны Порт-Роджерстегі қалааралық жолдармен кездесуге әкелді. Көлік компаниясының ұйымдастырушылары: "Ватсонвиллден алғашқы пароход шыққан кезде, әрбір тауық, әрбір сиыр және Паджаро аңғарына әрбір гектар жер көбірек ақшаға тұрарлық болады", - деп сенгендіктен, тойлауға көп себеп болды. Темір жолдың алғашқы кезеңінде үлкен табысқа қол жеткізгенімен, сот ісі компанияға қатты әсер етті (әдетте оның бірінші банкроттығына әкелді). Акционерлер бас менеджер және промоутер В. Дж. Роджерске промоутерлік себептермен тым көп акция тапсырылды деп сенді. Бұл мәселе сотқа жеткізілді және Роджерс пен Мэн ақшаны заңсыз иемденген және жазбаларды жалған деп айыпталды. Акционерлер тарапынан сотқа жауап ретінде тағы бірнеше сот ісін қозғау, сондай-ақ Оңтүстік Тынық мұхитпен баға соғысы жүкті негізінен тегін тасымалдауға әкелді, бұл компанияның 1905 жылы 8 қыркүйекте банкроттыққа ұшырауына әкелді.
In the railroad's promoter's vision to link Watsonville with Monterey Bay, a site for a port was selected about six miles from the city at a point known as Port Rogers (named after General Manager W. J. Rogers). The location was selected because of its proximity and the fact that it was not owned by the Pacific Coast Steamship Company, who owned most of the coastal lands to Moss Landing. To operate out of this, the steam schooner F. A. Kilburn was built. The land between Port Rogers and Watsonville was fairly level, meaning that construction progressed fairly easily. For budget reasons, and for interchanging with the Pajaro Valley Consolidated Railroad, the railroad chose a three foot gauge for its route, which was to be electrified. The 6 mile (9.7 km) electric railway line ran from the intersection of Wall and Main Street in Watsonville, down the center of Wall to Beach Road, on the side of Beach to the beach where it used a S Curve to access Port Rogers, where a timber wharf was constructed. A power station, carbarn, and freight warehouse were built on Beach Road where the railway crossed the similarly narrow gauge Pajaro Valley Consolidated Railroad. There was little traffic at the interchange though, because the steam railroad served its own wharf at the safer Moss Landing. The electric railroad had two interurbans serving the dual purpose of carrying passengers and pulling some of the railroad's two boxcars and four flatcars. It could carry 45 people, who were allowed to roam on its upper deck, and had space in its hold for a significant amount of freight. Kilburn's maiden voyage in May 1904 brought seventy passengers from San Francisco to meet the interurbans at Port Rogers. There was much cause for celebration, as the Transportation Company's promoters believed that "The moment the first steamship line leaves Watsonville, every chicken, every cow, and every acre of land to the Pajaro Valley will be worth more money". Although the railroad had found much success early on, a lawsuit affected the company gravely (eventually resulting in its first bankruptcy). Shareholders in the line believed that General Manager and Promoter W. J. Rogers had been trusted with too many shares for promotional reasons. The matter was brought to court and Rogers and Main were indicted for misappropriating funds and falsifying records. A series of other lawsuits launched by shareholders in response to the lawsuit, as well as a rate war with the Southern Pacific that lead to freight being shipped essentially for free, led to the company's declaration of bankruptcy on September 8, 1905.
Уотсонвилл теміржол және кеме қатынасы компаниясы
Компания 1911 жылы 22 сәуірде Ватсонвилл темір жолы және навигациялық компаниясы ретінде қайта ұйымдастырылды. Порт Роджерс Порт Ватсонвилл деп қайта аталды. Жылжымалы құрам банкротқа ұшыраған кезде сақталды, ал екі трамвайдың бірі 1909 жылы өртеніп кетті. Берри қайығы Кус шығанағында Фред Линдерманмен жағалау саудасында жұмыс істеп жатқанда, бірақ жаңа руль мен тесікті корпус үшін жапсырма алу үшін Норт-Бендке, Орегонға сүйретілді. Темір жол Монтерей шығанағындағы әртүрлі ойын-сауық шараларына қосымша жолаушыларды тасымалдау үшін көбінесе орындықтармен жабдықталған трамвай мен он баспа вагондармен қайтадан іске қосылды. 1912 жылы желтоқсанда болған дауылдан кейін компания жөндеу жұмыстарын төлей алмады, сондықтан 1913 жылы қазанда жұмыс тоқтады. Жөнделген жеміс қайығы 1918 жылы 14 маусымда American Shoal Light отқа өртенгенге дейін бірнеше иесі болды.
The company was reorganized as the Watsonville Railway and Navigation Company on 22 April 1911 with Port Rogers renamed Port Watsonville. The rolling stock was stored while service was discontinued through the bankruptcy proceedings, and one of the two streetcars had been destroyed by fire in 1909. The berry boat had run aground off Coos Bay while being operated in coastal trade by stockholder Fred Linderman, but was towed to North Bend, Oregon, to receive a new rudder and a patch for the holed hull. The railroad resumed operation with the streetcar and ten flatcars, which were often fitted with benches for carrying additional passengers to various entertainment events on Monterey Bay beaches. The company was unable to pay for repairs after a December 1912 storm destroyed 160 feet of the wharf; so operations ceased in October 1913. The repaired berry boat went through a series of owners before burning off American Shoal Light on 14 June 1918.