Jacopo Piccolomini-Ammannati

Кіріспе

Италиялық кардинал және гуманист Жакопо Пиколомини Амманнати немесе Джакомо Пиколомини (1422 жылы 8 наурыз - 1479 жылы 10 қыркүйек) - итальяндық қайта өрлеу дәуірінің кардинал және гуманисті.

Өмірбаян

Ол қазіргі Италияның Пистоя провинциясындағы Пеския қаласында дүниеге келген. Ол Сиенаның Пиколоминимен туысқан. Ол Флоренцияда әдеби және теологиялық білім алды. Папа Николай V-нің тұсында ол Римге барып, бір уақыт бойы өте кедей өмір сүрді. 1450 жылы ол кардинал Доменико Капраниканың жеке хатшысы болды; кейіннен Папа Калликст III оны Хатшылық хатшы етіп тағайындады. Оны осы лауазымға Папа Пий II бекітті, ол оны Рим папасының үй ішінің мүшесі етті, бұл жағдайда ол Пиколомини фамилиясын алды. 1460 жылы оны Пьос II Павияның епископы етіп тағайындады және Пьос II-нің бүкіл понтификті кезінде ең сенімді адамы және кеңесшісі болды. Амманнати өзінің епархиясын басқаруда әкелік қамқорлық көрсетті және ұзақ уақыт болмаған кезде оның істерін қабілетті викарийлерге сеніп тапсырды, олармен ол үнемі байланыста болды. 1461 жылы 18 желтоқсанда Амманнати кардинал болып тағайындалды және ол жалпыға Павия кардиналары ретінде белгілі болды. Ол Пьос II-ге Анконаға еріп, оның соңғы науқасында қамқорлық көрсетті. Келесі конклавта ол папа Пауыл II-нің сайлануын қолдады, бірақ кейін папаның сайлау алдында қол қойған капитуляциясын толық сақтауды талап етіп, оның наразылығын тудырды. Рим академиясының қастандықтарына қатысы бар деген айыппен Павел II өзінің жеке хатшысын түрмеге қамау Амманнатиді одан да ренжітті, ал хатшысын ашық қорғауы папаның қаһарын күшейтті. Пауыл II-нің оған деген жағымсыз әсері оның епископтық табыстарын Милан герцогы Галеаццо Марияның ұстауынан босатты. Оның үнемі талап етуі Пауыл II-нің Богемия королі Георг Подебрадқа қарсы күшті шаралар қабылдауына себеп болды. Рим папасы Сикст IV Амманнатиге Павел II-ге қарағанда көбірек қолдау көрсетті. 1470 жылы ол Лукка епископтығына ауыстырылды және Умбрияға папаның елшісі болып тағайындалды. Амманнати студенттер мен ғалымдардың досы болды және Жакопо де Вольтерраны қорғады. Ол кардинал Карвахаль мен кардинал Бартоломео Роверелла сияқты белгілі прелаттар мен гуманистермен достық қарым-қатынаста болды. Кардинал Бессарион (Пастор, История дер Папсте, II, 731) оның атқарушы қабілеті мен дайындығын, қайырымдылығы мен құлшынысын мақтады. Ол Пьос II-нің Commentarii-нің жеті кітаптағы жалғасын жазды. Оның стилі сәнді, бірақ ол әрқашан бейтарап емес, әсіресе Папа Пауль II немесе Папа Сикст IV туралы. Дегенмен, оның түсіндірмелері қазіргі заманғы тарих үшін маңызды дереккөз болып қала береді; оның құнды хаттары жиналып, жарияланды. Амманнати Болсена маңындағы Сан-Лоренцо-алле-Гротте безгектен қайтыс болды.

He was born at Pescia, now in the province of Pistoia, Italy. He was related to the Piccolomini of Siena. He acquired his literary and theological education in Florence. Under Pope Nicholas V he went to Rome, where, for a while, he lived in extreme penury. In 1450, he became private secretary to Cardinal Domenico Capranica; later Pope Callixtus III appointed him Secretary of Briefs. He was retained in this office by Pope Pius II, who also made him a member of the pontifical household, on which occasion he assumed the family name of Piccolomini. In 1460 he was made Bishop of Pavia by Pius II, and was Pius's most trusted confidant and adviser throughout his pontificate. Ammannati exhibited paternal solicitude in the government of his diocese, and during his prolonged absences entrusted its affairs to able vicars, with whom he remained in constant touch. On 18 December 1461, Ammannati was made a cardinal, and was commonly known as the Cardinal of Pavia. He accompanied Pius II to Ancona and attended him in his last illness. In the subsequent conclave he favored the election of Pope Paul II, whose displeasure he afterward incurred by insisting on the full observance of the ante election capitulations that the pope had signed. The imprisonment of his private secretary by Paul II on a charge of complicity in the Conspiracy of the Roman Academy offended Ammannati still more, and his open defense of the secretary aggravated the pope's ill will. The disfavor in which he was held by Paul II did not exempt his episcopal revenues from sequestration by the Duke of Milan, Galeazzo Maria. It was due to his insistence that Paul II took energetic measures against King George Podiebrad of Bohemia. Pope Sixtus IV was scarcely more favorable towards Ammannati than was Paul II. In 1470, he was transferred to the bishopric of Lucca and was named papal envoy to Umbria. Ammannati was the friend of students and scholars, and protected Jacopo de Volterra. He enjoyed the friendship of noted prelates and humanists, such as Cardinal Carvajal and Cardinal Bartolomeo Roverella. Cardinal Bessarion (Pastor, Geschichte der Päpste, II, 731), praises his executive ability and readiness, charity and zeal. He wrote a continuation in seven books of Pius II's Commentarii. His style is elegant, but he is not always impartial, especially apropos of Pope Paul II or Pope Sixtus IV. His Commentaries, nevertheless, remain an important source for contemporary history; and his valuable letters have been collected and published. Ammannati died from malaria at San Lorenzo alle Grotte, near Bolsena.