Кіріспе

Австралияның Жоғарғы Сотының шешімі R v Barger - бұл 1908 жылғы Австралияның Жоғарғы Сотының шешімі, онда көпшілік Австралия Парламенті салық салу өкілеттігін жұмысшылардың еңбек жағдайларын жанама реттеу үшін пайдалана алмайды деп тапты. Бұл жағдайда өндірушілерге акциздік тариф қойылды, ал өз қызметкерлеріне "әділ және ақылға қонымды" жалақы төлегендер үшін босатылды.

Шешім

Сот Австралия Конституциясының 51-бабы бойынша жұмысшылардың еңбек шарттарын жанама реттеуге өкілеттілігі бар ма, жоқ па деген сұраққа жауап беруі керек болды. Сот 3:2 есебімен бөлінді және Соттағы бөлінуді федеративтік жүйенің табиғаты мен жаңа Мемлекеттің заңнамалық өкілеттіктері туралы конституциялық конвенцияларда талқылаудың жалғасы ретінде қарастыруға болады.

Гриффит С.Ж., Бартон және О'Коннор Ж.Ж.

Олардың қадірлі адамдары 1906 жылғы акциздік тариф туралы заңның жарамсыз екенін айтты, өйткені ол негізінен салық емес, керісінше өндіріс шарттарын реттеуге жол берілмейтін әрекет болды және бұл салық салу билігінің шегінен тыс болды. Олардың ардагерлері Заңның мәнін қарастырып, өндірістегі қызметкерлердің жалақысын тікелей реттей алатын және оны орындамаған жағдайда жазамен қамтамасыз ете алатын мемлекеттердің ұстанымын қарастырды. Мемлекеттің акциз салуға құқығы жоқ, өйткені бұл құқық тек Одаққа ғана тиесілі. Осыған байланысты шешім формализмге ұшыраған деп сынға алынды, "мотив" және "салдарлар" маңызды емес, ал "өз бетінде көрінетін мақсат" маңызды болды. Сонымен қатар, белгілі бір салықтың бір мақсаттан артық болуы мүмкін. Higgins судьясы сондай-ақ, заттың мәнін дәлелдеуді де қабылдамады, өйткені заң тауар өндіруге немесе өндіруге салық енгізді, бұл акциз салығы, оны Федералды парламент, ал штаттық парламенттер енгізе алмайды. Заңның нақты мәні жалақыны реттеу екендігіне қатысты талап заң шығарушылардың не заңның мотивтеріне, не заңның салдарынан туындаған, бұл екеуі де Соттың құзырына кірмейтін.

Мемлекеттер арасындағы кемсітушілік

Конституцияның 51-бабында (ii) салық салуға қатысты заңдар шығару кезінде Қауымдастық "мемлекеттердің бөліктері арасындағы кемсітушілікке жол бермейді" деп көрсетілген. Бұл шешімді апелляциялық шағым бойынша Тайлық кеңес бекітті. "Актпен белгіленген ереже жалпы, барлық штаттарға бірдей қолданылады, ал оның әртүрлі штаттарда біркелкі жұмыс істеуі Парламент жасаған ештеңеден емес, мемлекеттердің өздері жүктеген міндеттердің теңсіздігінен туындайды" деп шешті.

Гриффит С.Ж., Бартон және О'Коннор Ж.Ж.

Көпшіліктің негізгі тұжырымдамасы акциздік тариф туралы заң салық салуға қатысты заң емес екендігі болды. Осылайша, ол мемлекеттер арасында кемсітушілік жасады ма деген сұрақ тек негізгі қорытынды қате және заң "салық салуға қатысты" деген болжам бойынша ғана туындауы мүмкін.

Айзекс және Хиггинс , Дж .

Айзекс судьяның үкіміне екі тұжырым кіреді . Біріншісі, кейіннен ортодоксалдылық деп танылған, "Жерлер арасындағы кемсітушілік кең мағынада, бір адам немесе оның мүлкі бір жерде болғандықтан, басқа жағдайларға қарамастан, оған басқа жердегі адамнан немесе ұқсас мүліктен өзгеше қарау керек дегенді білдіреді". Екінші ұйғарым көбірек дау тудыратын, онда Исаакс судья штаттың бір бөлігін Комонвеллдің бір бөлігінен ажыратуға тырысты, 51-бөлімді 99-бөліммен бірге оқығанда, салық салуды бүкіл Комонвеллде біркелкі болуды талап етпеді, керісінше "жасалған емделу, кемсіту немесе артықшылық, штаттардың бөлігі ретінде қарастырылатын жергілікті жерлерге қатысты, ал тек Австралияның жергілікті жерлері ретінде емес, немесе Комонвеллдің бір ел ретінде қарастырылатын бөліктері". Бұл оның акциздік тариф туралы заңды енгізген кезде парламентте айтқан пікірінен көрінетіндей, мемлекеттік жалақы комиссиялары мен төрелік соттар "әділ және ақылға қонымды" жалақыны белгілегенін мойындауға болмайды, өйткені олар салық салу мақсатында ұмытылуы керек. Австралияның әр аймағында әртүрлі мөлшерлемені мойындауға болады, бірақ әртүрлі мемлекеттік мөлшерлемелер ретінде емес. Бұл айырмашылық Диксон С.Ж. 1958 жылы "түсінуде үлкен қиындыққа тап болған" деп сипаттады. Higgins судьясы Isaacs судьясына ұқсас пікір білдірді және егер бір штатта табыстар басқасынан жоғары болса, онда сатылы табыс салығын енгізу мемлекеттер немесе мемлекеттердің бөліктері арасында кемсітушілікке әкеп соқпайды деп атап өтті.

Салық салудан басқа мәселелерді қарау

Конституцияның 55-бабында "акциздерді салу туралы заңдар тек акциздермен ғана айналысады" және "ондағы кез келген басқа мәселелерге қатысты ережелердің күші болмайды" деп көрсетілген. Акциз туралы заңның мәні бойынша салық екендігі туралы өздерінің пікірлеріне сәйкес, судья Айзекс пен судья Хиггинс басқа мәселені қарастырудың әсерін қарастырудың қажеті жоқ еді. Хиггинс судья "бұл заң тек салық салумен ғана айналысады; ол салық салады және салықтан босатылатын адамдарды анықтайды. Бұл тек қана осыны ғана жасайды. Онда "басқа бір мәселе бойынша ешқандай ереже жоқ". Ал енді, сендер салықты төлейтін болсаңдар, онда басқа нәрсеге де міндетті емессіңдер".

Гриффит С.Ж., Бартон және О'Коннор Ж.Ж.

Көпшіліктің қорытындысы Конституцияда Мемлекеттер Достастығына берілген билікті шектеуші түрде оқып, атаулы түрде штаттардың жауапкершілігіне қалдырылған аумақтарды сақтау үшін, резервтелген билік доктринасының көлеңкесінде жасалды. Аргумент барысында Гриффит С.Ж. "Коммунельстік парламенттің сыртқы және мемлекетаралық сауда мен коммерциямен айналысуына берілген нақты өкілеттік мемлекетаралық сауда мен коммерцияға араласуға тыйым салады және оны берілген басқа өкілеттіктермен айналысу кезінде есте ұстаған жөн" деп мәлімдеді. Көпшілік бұл жағдайда қолданылатын ережені "әртүрлі, бірақ бірдей қағидаларға негізделген" деп сипаттады, салық салу билігі мемлекеттердің ішкі істеріне тікелей араласу ретінде қолданыла алмайды деген қорытындыға келді.

Айзекс және Хиггинс , Дж .

Айзекс судья бұл заңға қарсы шығып, "Бұл заңда нақты көрсетілген немесе қажеттілікпен көрсетілгендерінен басқа, нақты берілген құқықтардан ешқандай ауытқулар болмайды. Бұл мемлекеттік органдар арасындағы өкілеттіктердің бөлінуінің туындайтын салдары болып табылады, өйткені бір өкілеттіктің екіншісі өз өкілеттіктерін жүзеге асыруына кедергі келтіруге немесе кедергі келтіруге болмайды, бірақ бұл ілімнің өкілеттіктердің көлемімен ешқандай байланысы жоқ; ол шектеуді алдымен қабылдайды. Бұл нақты берілген өкілеттіктерді анықталмаған қалдықпен қысқарту ақылға қайшы келеді". Хиггинс судья да осыған ұқсас түрде "Федералды парламент заң жасай алмайды, өйткені бұл мәселе бойынша заңнама штаттарға тиесілі, деген сөз шындықты бұрмалау. Мемлекеттің белгілі бір өкілеттігі бар, ал бұл өкілеттіктер бойынша ол ең жоғары; қалған бөлігі мемлекетке тиесілі. Біз мемлекеттік биліктің қандай екенін айтудан бұрын, одақтастық биліктің қандай екенін білуіміз керек".

Талдау

Бұл шешім 1920 жылы Инженерлер ісі бойынша мемлекеттік билік туралы ұстанымның күшін жойғанға дейін қабылданды. Бұл ілімді бұдан бұрынғы істерде жоғары соттың бастапқы алқасы (Гриффит, Бартон және О'Коннор) бекіткен болатын, олар осы шешімде көпшілік болды. Доктринаның бұзылуының бастамасы Исаакс пен Хиггинстің келіспеушілік шешімінде көрініс тапты, олар Заңның мақсаты да, әсері де салық салу өкілеттігін жүзеге асыру үшін жарамды қарсылық емес деп тапты.