Rodrigues night heron

Кіріспе

Құстың жойылған түрлері Родригес түнгі құс (Nycticorax megacephalus) - Үнді мұхитындағы Родригес Маскарен аралының эндемигі болған құс. Бұл түр алғаш рет 1691 1693 және 1725 1726 жылдардағы екі жазбада "ащылар" деп аталды және олар 19 ғасырдың соңғы бөлігінде табылған және сипатталған субфоссиль қалдықтарымен байланысты болды. Сүйектер құстың тұңғыш рет 1873 жылы Ardea megacephala деп аталған, бірақ 1879 жылы Nycticorax туысына көшірілген, одан әрі қалдықтар сипатталғаннан кейін. Мегацефала деген атау грек тілінен аударғанда "үлкен бас" дегенді білдіреді. Басқа Маскарин аралдарындағы екі туысқан жойылған түрлер де есептер мен қалдықтардан анықталды: Маврикий түнгі құйрығы және Реюньон түнгі құйрығы. Родригес түнгі құйрығы мықты, құйрығы салыстырмалы түрде үлкен, қалың әрі тік, ал аяқтары қысқа әрі мықты болатын. Оның ұзақ уақытқа созылғандығы және өмірде пайда болуы белгісіз. Жыныстық диморфизм байқалды, аталықтары үлкен. Құстың мінез-құлқы туралы аз мәлімет бар, бірақ қазіргі жазбалар оның сіркеліктерді (бәлкім, Родригес күнгі гекко) жегенін, жүгіруге бейімделгенін және ұшуға қабілетті болғанымен, сирек ұшқандығын көрсетеді. Белгілі қалдықтарды зерттеу оның жер бетіндегі бейімделуін растады; бір зерттеуші түрдің ұша алмайтынын ойлады, бірақ бұл идеяны басқалар қабылдамады. 1763 жылы бұл түрді табу мүмкін болмады, ал мысықтардың енгізілуі сияқты адаммен байланысты факторлар оны құрып кетуіне әкелді деп есептеледі.

Таксономия

Француз саяхатшысы Франсуа Легуа 1708 жылы өзінің "Шығыс Үндістанға жаңа саяхат" мемуарларында Родригес Маскарен аралында 1691-93 жылдар аралығында болғандығы туралы "ашулы" сөздерді атап өтті. Легуат тоғыз француз гугенот босқынының басшысы болды, олар Родригеске қоныс аударғаннан кейін, олар сол жерде қалды. Мильн Эдвардс зерттеген сүйектерге бас сүйек, тарсометатарс, тибиотарс (аяқ сүйектері), жамбас сүйектері, көкірек сүйектері, мойын сүйектері, қол сүйектері және қол сүйектері кіреді. 1963 жылы америкалық орнитолог Пирс Бродкорб бұл түрді Nycticorax-та сақтады. Британдық эколог Энтони С. Чек 1987 жылы құсты Nycticorax ('Megaphoyx') megacephalus деп атады; сол кітапта британдық орнитолог Грэм С. Коулз NHM-де жаңадан табылған бас сүйегінің түрі Nycticorax түнгі құс екендігін растады деп мәлімдеді. Ол сондай-ақ Маскарин аралдарындағы екі жойылған шұбар, Маврикий түнгі шұбар (N. mauritianus) және Реюньон түнгі шұбар (N. duboisi) осы тұқымдасқа жатады деп есептеді. 1999 жылы француз палеонтологы Сесиль Мурер Шаувире және оның әріптестері Маскарен түнгі құйрықтарының тарсометатарсиін қара тәжді түнгі құйрыққа (N. nycticorax) қарағанда, тұқымдастың басқа мүшелеріне, әсіресе, түнгі құйрықтарына (N. caledonicus) қарағанда жақын деп есептеді. 2006 жылы Пуле-Руж үңгірінен бас сүйек пен жақ сүйектерін сақтаған толық емес қаңқа табылды. Чек және британдық палеонтолог Джулиан П. Юм 2007 жылы Mascarene түнгі құйрықтары Мадагаскарда пайда болған болуы мүмкін, бірақ олар, мүмкін, шыққан қара тәжді түнгі құйрық Азиядан да отарланған болуы мүмкін деп мәлімдеді. Родригес пен Маврикий түнгі құстарының ұшу қабілетінің төмендеуіне байланысты олар Маскарендердің екі рет отарланған болуы керек деп болжады, өйткені бұл құстар Реюньонның ұзын қанатты түнгі құсының ата-бабалары бола алмады. Родригес түнгі құйрығы ұзақ болған деп есептеледі. XIX ғасырдың аяғында қол жетімді сүйектердің өлшеулері бас сүйегінің ұзын, жоғарғы жауырынның ұзын және табанында кең, ал төменгі жауырынның ұзын екенін көрсетеді. Стернумы ұзын, скарапула, коркоид, көкірек, тербеу, радиус және метакарпаль белі ұзын, жамбас, тибиотарсус, тарсометатарсус және екінші фаланга сүйегі. 2023 жылы Юм түрдегі жыныстық диморфизмнің артуы жыныстар арасындағы бәсекелестіктің нәтижесі деп болжады. Мұндай айырмашылық негізінен азық-түлікпен қамтамасыз етілуінің әсері болып табылады, әр жыныстың шектеулі ресурстары бар аралда өмір сүруіне байланысты әртүрлі азық-түлік өнімдерін пайдаланған болуы мүмкін. Сондай-ақ, оның ұзын және кең жақшалары құстың үлкен жемтіктен тамақтануын көрсетеді. Ол жапырақты шөптерде тіршілік ететін омыртқасыздардың негізгі тіршілік ету ортасы болып табылатын гекколар бар пальмаларды қамтитын ашық ормандарда өмір сүрген және азық іздеген болуы мүмкін, мысалы, құрлықтағы крабтар, ал жылдың басқа кездерінде жағалаудағы теңіз құстары колониялары мен алып торналар өсіретін жерлерде. Юмның пікірінше, олар жер бетіне немесе төменгі бұталарға ұя салған.

The French traveler Francois Leguat mentioned "bitterns" in his 1708 memoir A New Voyage to the East Indies about his stay on the Mascarene island of Rodrigues from 1691–93. Leguat was the leader of a group of nine French Huguenot refugees who settled on Rodrigues after they were marooned there. The bones examined by Milne Edwards included the skull, tarsometatarsus, tibiotarsus (lower leg bone), femur (thigh bone), sternum (breast bone), coracoids (part of the shoulder girdle), humerus (upper arm bone), and metacarpals ("hand" bones). The American ornithologist Pierce Brodkorb kept the species in Nycticorax in 1963. The British ecologist Anthony S. Cheke referred to the bird as Nycticorax ('Megaphoyx') megacephalus in 1987; in the same book, the British ornithologist Graham S. Cowles stated that a then recently rediscovered skull in the NHM confirmed that the species was a Nycticorax night heron. He also considered the two extinct herons of the other Mascarene islands, the Mauritius night heron (N. mauritianus) and the Réunion night heron (N. duboisi), to belong to that genus. In 1999, the French palaeontologist Cécile Mourer Chauviré and colleagues considered the tarsometatarsi of the Mascarene night herons closer in proportion to the black crowned night heron (N. nycticorax) than to other members of the genus, particularly the nankeen night heron (N. caledonicus). An associated but incomplete skeleton preserving the skull and jaws was discovered in Caverne Poule Rouge in 2006. Cheke and the British paleontologist Julian P. Hume stated in 2007 that although the Mascarene night herons may have originated in Madagascar, the black crowned night heron that they probably descended from is so widespread that they could also have colonised from Asia. Due to the diminished flight capabilities of the Rodrigues and Mauritius night herons, they suggested that the Mascarenes must have been colonised twice in any case, as these birds could not have been the ancestors of the longer winged Réunion night heron. The Rodrigues night heron is estimated to have been long. Measurements of the bones available by the late 19th century show that the skull was long, the upper mandible was long and wide at the base, and the lower mandible was long. The sternum was long, the scapula , the coracoid , the humerus , the ulna , the radius , and the metacarpal The pelvis was long, the femur , the tibiotarsus , the tarsometatarsus , and the second phalanx bone Hume speculated in 2023 that the increased sexual dimorphism in the species was a result of competition between the sexes. This kind of difference is mainly an effect of food availability, and each sex may have exploited different food items due to living on an island with limited resources. He also noted that the comparatively long and wide jaws suggest that the bird fed on larger prey. It may have inhabited and foraged in open forests containing palms with geckos, which is also the main habitat of invertebrates that live in leaf litter, such as terrestrial crabs, and at other times of the year it could have scavenged from coastal seabird colonies and giant tortoise breeding grounds. Hume suggested that it probably nested on the ground or in low bushes.

Ұшу және жердегі қабілеттер

Мильн Эдвардс 1873 жылы Родригес түнгі құнының кеуде сүйегі әлсіз екенін және сондықтан күшті қанаттары бар құсқа тиесілі емес екенін (сұр құс, күлгін құс немесе құс) және олардың сүйектері аса үлкен болмағандықтан, қанаттары да әлсіз екенін айтты. Ол сондай-ақ аяқтардың үлкен баспен салыстырғанда қысқа екенін, бірақ жақсы дамыған жамбас сүйегі бар екенін анықтады, бұл құстың денесі үлкен екенін білдіреді. Коулз 1987 жылы Хачисуканың ұшуға қабілетсіздігі туралы мәлімдемесінің күмәнді екенін және Гюнтер мен Ньютон салыстыру үшін қара тәжді түнгі құйрықтың еуропалық түршіктерінің сүйектерін пайдаланамыз деп ойлағандарын, бірақ олар шын мәнінде Оңтүстік Американың ірі түршіктерінің сүйектерін қолданғанын атап өтті. Бұл оларға Родригес түнгі құрттарының қанаттары әдеттегіден кіші деген әсер қалдырды; Каулз оларды еуропалық түрге қарағанда емес екенін атап өтті. Оның орнына ол Родригес түнгі құйрығының жамбас сүйегі, тік сүйегі және тарсометатарсы Еуропалық қара тәжді түнгі құйрықтан кеңірек, ұзын және мықты екенін анықтады, бұл оның ұшу қажеттілігі азайып, аяқтары нығайып кеткенін көрсетеді, бұл бейімделуді мұхит аралдарына тән басқа да түрлерде көруге болады. Кейінгі кездері келген қонақтар Родригес түнгі құс құсын туралы ештеңе айтпаған, ал ол сол кезде жойылып кеткен болуы мүмкін. 2013 жылы Чек сол кезде орманның жойылмағанын, түрдің еншілес қасқырлардан аман қалғандығы және мысықтардың басты кінәгері болғанын айтты. Хьюм 2023 жылы Родригес түнгі құйрығы Легуат пен Таффордің сапарлары кезінде көп болған, бірақ 1736 жылы шағын француз халқы аралды алып торғайларды аулау үшін отарлаған кезде, бұл құйрық пен басқа да құрлық құстарының аяқталуының басталуы болды. 1770 жылдары тасбақаны аулау мүмкін емес болды, және аңшылар құстарды өлтірген болса да, 1750 жылы мысықтарды енгізу олардың жойылуына әкелді, әсіресе Пингренің 1761 жылғы сапарынан кейін. Хьюм түнгі құстар алыс аралдарды отарлауда шебер екенін дәлелдеді (адамдар әлі де жаңа аралдарға жетуде), бірақ судағыдан құрлықтағы өмірге ауысқанда осал болып табылады, бұл шамадан тыс аңшылық, тіршілік ортасын жою, инвазивті жыртқыш аңдар және азық-түлік жоғалтудың әсерін арттырады. Сондықтан ол аралдардағы құс жануарларының жойылуы туралы түсінік үшін қазба деректерін маңызды деп санайды, бірақ көптеген аралдарда жеткіліксіз деректер бар екенін және жойылған арал саздар табылғанын күтіп отырғанын ескертті, бұл топтың жойылу қарқыны қазіргі кездегіден әлдеқайда жоғары.

Milne Edwards concluded in 1873 that the sternum of the Rodrigues night heron was weak, and therefore did not belong to a bird with powerful wings (like the grey heron, purple heron, or egrets), and the wings were weak as well, since their bones were not particularly large. He also found the legs to be proportionally short in relation to the large head, but with a well developed femur, which he inferred to mean that the body of the bird was bulky. Cowles argued in 1987 that Hachisuka's claim of flightlessness was dubious, and pointed out that Günther and Newton had thought they were using the bones of the European subspecies of the black crowned night heron for comparison, but they had actually used the bones of the large South American subspecies (N. n. obscurus). This gave them the impression that the wings of the Rodrigues night heron were unusually small; Cowles noted they are not when compared to the European subspecies. He instead found that the femur, tibiotarsus, and tarsometatarsus of the Rodrigues night heron were broader, longer, and more robust than those of the European black crowned night heron, showing that its legs had become stronger as its need to fly decreased, an adaptation which can also be seen in other species endemic to oceanic islands. No later visitors mentioned the Rodrigues night heron, and it had probably gone extinct by this time. Cheke responded in 2013 that there was no deforestation at the time, the species appeared to have survived introduced rats, and that cats were the main culprits. Hume stated in 2023 that the Rodrigues night heron had been numerous during Leguat's and Tafforet's visits, but that when a small French population colonised the island in 1736 to hunt giant tortoises, this marked the beginning of the end for the heron and other terrestrial birds. Tortoise hunting was no longer viable by the 1770s, and although the hunters probably also killed the birds, it was probably the introduction of cats in 1750 that led to their extinction, most likely by Pingré's 1761 visit a decade later. Hume noted that night herons have proven adept at colonising remote islands (with populations still reaching new islands) but are vulnerable when switching from aquatic to terrestrial life, which increases the impact of overhunting, habitat destruction, invasive predators, and loss of food. He therefore considered the fossil record important to the understanding of extinctions of island avifauna, but cautioned that many islands have inadequate records, and that more extinct island herons await discovery, the group having a much higher extinction rate than currently known.