Кіріспе
1997 жылы қабылданған "Крюгерге қарсы Комонвелл" деген шешімде Австралияның Жоғарғы соты 1918 жылдан 1957 жылға дейін Солтүстік территорияда қолданылған, абориген балаларды отбасыларынан ажыратуға рұқсат берген заңнаманың жарамдылығына қарсы дауды қабылдамады. Сотта 1918 жылғы аборигендер туралы заңның мақсаттылығы пайдалы екені анықталды, оның мақсаты не геноцид, не дінге тыйым салу емес. Жоғары Сот бір ауыздан конституциялық құқықты бұзғаны үшін жеке іс қозғалмағанын айтты.
In Kruger v Commonwealth, decided in 1997, also known as the Stolen Generation Case, the High Court of Australia rejected a challenge to the validity of legislation applying in the Northern Territory between 1918 and 1957 which authorised the removal of Aboriginal children from their families. The majority of the bench found that the Aboriginals Ordinance 1918 was beneficial in intent and had neither the purpose of genocide nor that of restricting the practice of religion. The High Court unanimously held there was no separate action for a breach of any constitutional right.
Өмірбаян
Солтүстік территорияда жергілікті австралиялықтар кем дегенде 40 000 жыл өмір сүрген. 1863 жылы Аумақ Оңтүстік Австралияның бақылауына өтті, 1910 жылы Солтүстік Аумақ аборигендер туралы заң қабылданды. Заңда "аумақтың аборигендерін қорғау және бақылау" туралы айтылған. Аталған заңға сәйкес, "Аборигендердің бас қорғаушысы" анасы абориген болған әрбір баланың заңды қамқоршысы болып тағайындалды. 1918 жылғы аборигендер туралы жарлық бұл өкілеттіктерді кеңейтіп, абориген әйелдерін Бас қорғаушының толық бақылауына алды. Аборигендер мекемелерінің көпшілігі шіркеулермен жұмыс істеді. Есепте бірқатар ұсыныстар жасалды, соның ішінде үкіметтерден, шіркеулерден және қайырымдылық ұйымдарынан кешірім сұрау, ақшалай өтемақы төлеу және федералды үкімет Геноцид туралы конвенцияны толықтай ішкі әсерімен жүзеге асыру үшін заң шығаруы керек.
Билікті бөлу
Арыз берушінің дәлелі екі ұсынысты қамтиды, сот билігін тек ІІІ тараудағы сот қана жүзеге асыра алады және адамдарды әкету мен ұстау тек сот билігі болып табылады. Федералды сот билігін тек сот қана жүзеге асыра алады деген шешім 1915 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс пен Комонвелл арасындағы жоғары соттың (Астық ісі) шешімінен кейін Конституцияның құрылымы сот билігін қатаң оқшаулауды талап етеді, сондықтан Конституцияның III тарауы бойынша құрылған сот қана Комонвеллдің сот билігін жүзеге асыра алады. Wheat ісі бойынша дәлелдемелер Waterside Workers' Federation of Australia v J W Alexander Ltd. ісінде одан әрі жалғастырылды, онда судьялардың көпшілігі, Griffith CJ, Barton, Isaacs, Powers және Rich JJ, сот үкімдерін орындау өкілеттігі, қылмыстар үшін айыптаулар және айыппұлдар мен жазалар қолдану, тек қана сот билігіне қатысты мәселелер деп тапты. Жоғары сот осы ілімді Бойлермейкерлер ісі бойынша күшейтіп, тек ІІІ тараудағы сот қана сот өкілеттігін жүзеге асыра алады және ІІІ тараудағы сот тек сот өкілеттігін жүзеге асыруға ғана құқылы деп шешті. Алайда, бұрын бұл аумақтар федералды сот билігінің құрамына кірмейтіндігі туралы шешім қабылданды. Екінші ұсыныстың авторитеті Чу Кхенг Лим иммиграция министріне қарсы, онда Бреннан CJ, Дине және Доусон JJ "Мемлекет қамауындағы азаматты еріксіз ұстау қылмыстық немесе жазалау сипаты бар және біздің үкімет жүйесінде қылмыстық кінәлілікті анықтау мен жазалаудың тек қана сот функциясының оқиғасы ретінде ғана бар. Алайда, осы жағдайда тек Toohey J ғана материалдық теңдік құқығы бар деп санайды; Gaudron J тек процессуалды теңдікті қолдау үшін Литтегі позициясынан ауысты. Гаудрон Дж. Доусон, МакХью және Гаммоу Дж. Бреннан CJ бұл мәселені қарастырмады, өйткені ол мұндай құқық аумақтарға қолданылмайды деп тапты, өйткені олар парламенттің шығармалары болды. Даусон судьясының айтуынша, ІІІ тарау соттарының болуымен қамтамасыз етілген тиісті процесс "мазмұндық емес, қайта іс жүргізу сипаты" бар. Конституцияда кемсітушілік бар екендігіне қатысты ол штаттарды кемсітушіл одақ заңдарынан қорғайтын ережелер болғандықтан, бұл қорғаулар әртүрлі қарарларға негізделген деген негізде жеке тұлғалар үшін қолданылатын заңдар болуы керек деген пікірмен келіспеді. Сонымен қатар, Конституция теңдікті талап еткен жағдайда, ол мұны 92 баппен қорғанысшылық сипаттағы кемсітушілікке тыйым салу сияқты нақты түрде жасады. Дегенмен, ол Дине мен Тухидің теңдік туралы ілімін "негізгі тұрғыдан қарастыруға" негіздегенін мойындады. Доусон судья сондай-ақ құқықтық теңдік Конституциядан халықтың еркін келісімі ретінде туындайтын деген түсінікке шабуыл жасады; ол әйелдер мен аборигендерге қатысты теңдіктің жетіспейтінін атап өтті. Жалпы құқықпен байланысты, тіпті жалпы құқықпен теңдік құқығы болса да, Достастық парламенті жалпы заңды узурпациялай алады, әйтпесе оның бір мезгілдегі күші штаттардың күшінен кем болады. Ақырында, тіпті ІІІ тараудағы соттар бар болса да, заңның күші жойылды деп жариялау мүмкін емес, өйткені ол мәні жағынан тең емес.
Қозғалыс және бірлесу бостандығы
Адамдардың еркін жүріп-тұруына қатысты талап мемлекетаралық коммерциялық сапарлар еркіндігі сияқты нақты құқыққа негізделген жоқ, керісінше, саяси байланыстың еркіндігіне байланысты, бұл еркіндік заңды мақсатқа жету үшін негізделген және орынды шектеулерге ұшырауы мүмкін. Toohey, Gaudron және McHugh JJ бірлестік пен қозғалыстың саяси қарым-қатынасқа тән екендігін, сондықтан қозғалыстың және бірлестіктің еркіндігі бар деп санайды. Toohey J 1918 жылғы Жарлықтың кезінде қалыптасқан стандарттар мен түсініктерді ескере отырып, оның міндетті түрде жарамсыз еместігін айтты. Бірақ Австралияда заңмен жүзеге асырылмаған. Жоғары соттың көпшілігі, Бреннан CJ, Доусон, Тухи, Годрон және МакХью JJ, 1918 жылғы қаулыда аборигендердің мүддесін көздейтін іс-қимылдар қажет деп тапты және осылайша геноцидке рұқсат бермеді. Егер геноцидтік әрекеттер орын алса, олар 1918 жылғы Жарлықпен берілген биліктен тыс болды. Талапкерлер абориген балаларды шіркеу ұйымдастырған мекемеге баруды діни рәсімдерді орындау деп санамай, бірақ аборигендердің рухани сенімдері мен іс-әрекеттерінің жүйесі дін болып табылады және заңдар абориген балаларына оларды жергілікті мәдениеттен бөліп, сол діннің еркін қолданылуына тыйым салады. "Оларды үйге қайтару" баяндамасында абориген балаларды әкетудің себебі олардың аборигендіктері "проблема" болғандықтан және балалардың аборигендік "тұрмысқа", мәдениет пен дәстүрге ие болуына жол бермеу үшін алынғаны анықталды. сот арқылы өтемақы алған. Жаңа Оңтүстік Уэльс пен Оңтүстік Австралияда өтемақының шектеулі жүйесі қолданылған.
The plaintiffs did not argue that making Aboriginal children attend a church run institution was the imposition of religious observance, but that the system of spiritual beliefs and practices of the Aboriginal people was a religion and the laws prohibited Aboriginal children from the free exercise of that religion by separating them from indigenous culture. The Bringing Them Home report had found that Aboriginal children were removed because their Aboriginality was 'a problem' and to prevent the children from acquiring Aboriginal 'habits', culture and traditions. has obtained compensation as a result of litigation. Limited compensation schemes have been implemented in New South Wales and South Australia.