Кіріспе
Жоқ Францияда 5 және 12 маусымда 1988 жылы Францияның президенті болып Франсуа Миттеран қайта сайланғаннан кейін бір ай өткен соң Бесінші Республиканың тоғызыншы Ұлттық Ассамблеясын сайлау үшін заң шығарушы сайлаулар өткізілді. 1986 жылы президент Миттеранның Социалистік партиясы (ПС) парламенттік сайлауда жеңіліске ұшырады. Бесінші республика кезінде тұңғыш рет Президент парламенттегі көпшілік пен кабинетпен "қоштасуға" мәжбүр болды. Ол премьер-министр ретінде РПР көшбасшысы Жак Ширакты таңдады. Атқарушы биліктің екі басшысы 1988 жылғы президенттік сайлауда бәсекелестер болды. Рональд Рейган мен Маргарет Тэтчердің үлгісінен шабыт алған Ширак агрессивті оңшыл саясатты қолдады (соның ішінде жекешелендіру, байлыққа солидарлық салықты жою және иммиграцияға шектеулерді қатаңдату), бірақ ол француз қоғамында елеулі қарсылыққа ұшырады. Өз кезегінде Миттеран өзін ұлттық бірліктің қорғаушысы ретінде танытты. Ол "бірліктегі Франция" үшін науқан жүргізді және Ширак пен РПР-ді нысанаға алып, "мемлекетті кланның иеленуіне" қарсы ескертті. Социалистер мен оңшыл орталықтың UDF арасындағы одақ туралы айтылды. Миттеранның қайта сайлануынан кейін Ширак отставкаға кетті. Кейбір саясаткерлер мен комментаторлар Ұлттық Ассамблеяны таратып, оның орнына УДФ премьер-министрі (Валери Жискар д'Эстен немесе Симона Вейль) тағайындауын ұсынды. Президент Миттеран бұдан бас тартты. Сауалнамалар жаңа заң шығарушы сайлаулар ұйымдастырылса, "қызғылт толқын" пайда болатынын көрсетті. Алайда ол министрлік құрамын басқаруға орташа санатты социалист Мишель Рокарды тағайындады және бір партияның барлық билікті ұстауы демократия үшін зиянды екенін мәлімдеді. Бірінші турда өте жақсы нәтижеге қарамастан, "Президенттік көпшілік" (ПСР мен солшы радикалдылардан тұрады) екінші турдан кейін парламенттегі аз көпшілікке ие болды. ПСР және оның одақтастары 276 орынға ие болды, ал оңшыл республикалық коалиция 271 орынға ие болды және 27 коммунистер. Көпшілік екі сайлау жүйесіне қайта оралу нәтижесінде Ұлттық майдан 35 орынға ие болды, ал алдыңғы мерзімде тек бір орынға қалды. "Азаматтық қоғамның" кейбір қайраткерлері және UDF-тің төрт саясаткері үкіметке қатысты. Оларды партияның аз бөлігі қолдады, олар жаңа парламенттік топ құрды: Орталық одағы. Атқарушы билік "Президенттік көпшілікке" негізделген, ол үкімет қолдаған саясатқа байланысты Орталық одағына немесе Француз Коммунистік партиясына қарай кеңейтілді.
Legislative elections were held in France on 5 and 12 June 1988, to elect the ninth National Assembly of the Fifth Republic, one month after the re election of François Mitterrand as President of France. In 1986, the Socialist Party (PS) of President Mitterrand lost the legislative election. For the first time under the Fifth Republic, the President was forced to "cohabit" with a hostile parliamentary majority and cabinet. He chose the RPR leader Jacques Chirac as Prime Minister. The two heads of the executive power were rivals for the 1988 presidential election. Inspired by the example of Ronald Reagan and Margaret Thatcher, Chirac campaigned on an aggressively right wing set of policies (including privatizations, abolition of the solidarity tax on wealth and tightening restrictions on immigration) but he was faced with significant opposition in French society. For his part, Mitterrand presented himself as the protector of national unity. He campaigned for a "united France" and warned against "the appropriation of the state by a clan", targeting Chirac and the RPR. An alliance between the Socialists and the center right UDF was evoked. After Mitterrand's re election, Chirac resigned. Some politicians and commentators suggested not dissolving the National Assembly and instead nominating a UDF Prime minister (Valéry Giscard d'Estaing or Simone Veil). President Mitterrand refused. The polls indicated a "pink surge" if new legislative elections were organized. However, he nominated the moderate Socialist Michel Rocard to lead the cabinet and declared that it was unhealthy for democracy if one party held all the power. In spite of a very good result in the first round, the "Presidential Majority" (composed of the PS and the Left Radicals) obtained only a small parliamentary majority after the second round. The PS and its allies won 276 seats against 271 for the Republican right wing coalition and 27 Communists. The re establishment of the majoritarian two ballot system resulted in the National Front, which had held 35 seats during the previous term, dropping to only one seat. Some personalities from "civil society" and four UDF politicians participated in the government. They were supported by a minority of their party, which created a new parliamentary group: the Union of the Centre. The executive power relied on the "Presidential Majority" which widened towards the Union of the Centre or the French Communist Party depending on the policy being advocated by the government.
Ұлттық ассамблеядағы парламенттік топтар
1988 жылдың 15 шілдесінде коммунистік топ (24 мүше + 1 фракция) құрылды.