Кіріспе
Қытай әйелдерінің иммигранттарына тыйым салатын АҚШ заңы 1875 жылғы Пейдж актісі (Сек. 141, 18 Stat. 477, 3 наурыз 1875) - АҚШ-та қытайлық әйелдерге кіруге тыйым салған, ашық шекараның аяқталуын белгілейтін алғашқы шектеуші федералдық иммиграциялық заң. Жеті жылдан кейін 1882 жылы Қытайларды шеттету туралы заң қытайлық ер адамдарға да көшіп келуіне тыйым салды. Бұл заңға оның иесі, Калифорнияның республикашыл өкілі Хорас Ф. Пейдждің есімі берілген. Ол оны "арзан қытайлық жұмыс күші мен азғын қытай әйелдерінің қауіпін жою" үшін енгізген. Заң "көрілмеген" деп саналатын иммигранттарды техникалық тұрғыдан тыйым салады және оны АҚШ-қа мәжбүрлі жұмысшы ретінде келетін Шығыс Азиядан келген адам, жезөкшелікпен айналысатын кез келген Шығыс Азия әйелдері және өз елінде сотталған деп саналатын барлық адамдар деп түсіндіреді. "Пейдж" заңына сәйкес, "кули" жұмысшыларына тыйым салуды күшейту керек еді. Бұл заң бойынша Қытайдан, Жапониядан немесе Шығыс Азияның кез келген елінен "оларды қызмет мерзіміне дейін ұстау мақсатында олардың ерікті және ерікті келісімінсіз" адамды АҚШ-қа әкелуге тырысқан адамға 2000 долларға дейінгі айыппұл салу және бір жылға бас бостандығынан айыру жазасы тағайындалды. Тек Шығыс Азиядан келген әйелдерге тыйым салу ғана тиімді және қатаң түрде орындалды және Шығыс Азиядан көшіп кетуге тырысатын барлық әйелдер үшін, әсіресе қытайлық әйелдер үшін кедергі болды. Сонымен қатар, Пейдж Акты иммигранттардың жыныстық қатынасына қатысты полиция қызметін жасады, ол "келесі уақытта Америкаға кіруге ұмтылған әрбір иммигрантқа таралды" және кейбір ғалымдардың айтуынша, иммиграциялық шектеудің негізгі белгісі болып қалды. 1875 жылы президент Улисс Грант АҚШ Сенаты мен Өкілдер палатасына жетінші жыл сайынғы хабарламасын жолдады. Президент Грант Қиыр Шығыстан келген әйелдердің көшіп келуіне қатысты АҚШ-тың ұстанымын қайталады.
The Page Act of 1875 (Sect. 141, 18 Stat. 477, 3 March 1875) was the first restrictive federal immigration law in the United States, which effectively prohibited the entry of Chinese women, marking the end of open borders. Seven years later, the 1882 Chinese Exclusion Act banned immigration by Chinese men as well. The law was named after its sponsor, Representative Horace F. Page, a Republican representing California who introduced it to "end the danger of cheap Chinese labor and immoral Chinese women." The law technically barred immigrants considered "undesirable" and defined that as a person from East Asia who was coming to the United States to be a forced laborer, any East Asian woman who would engage in prostitution, and all people considered to be convicts in their own country. The Page Act was supposed to strengthen the ban against "coolie" laborers, by imposing a fine of up to $2,000 and maximum jail sentence of one year upon anyone who tried to bring a person from China, Japan, or any East Asian country to the United States "without their free and voluntary consent, for the purpose of holding them to a term of service." Only the ban on female East Asian immigrants was effectively and heavily enforced and proved to be a barrier for all East Asian women trying to immigrate, especially Chinese women. Moreover, the Page Act created the policing of immigrants around sexuality, which "gradually became extended to every immigrant who sought to enter America" and has remained a central feature of immigration restriction, according to some scholars. In 1875, President Ulysses Grant delivered a Seventh Annual Message to the United States Senate and House of Representatives. President Grant reaffirmed the United States bearing regarding the immigration of women originating from the Far East.
Page Act-ті құруға ықпал еткен факторлар
Америка Құрама Штаттарына алғашқы қытай иммигранттары негізінен ер адамдар болды, олардың көпшілігі 1848 жылы Калифорниядағы алтын Rush бөлігі ретінде келген. Калифорнияның заң шығарушы органы қытайлық еркектер ұзақ мерзімді келісімшарттар бойынша жұмыс істеуге мәжбүр болды деп болжады, бірақ шын мәнінде Америкаға көшіп келгендер кули емес, бірақ сапар үшін брокерлерден қарыз алып, ақшаны пайызбен қоса бірінші жұмыста жұмыс істеу арқылы төледі. Олардың әйелдеріне жеткілікті ақша жібермегендіктен, қытайлық иммигранттар қауымдастығында жезөкшелік индустриясы дамыды және Сан-Францискода тұратын американдықтар үшін маңызды мәселе болды. Американың батысында көптеген ұлттар арасында жезөкшелік кең тараған болса да, қытайлық иммигранттарға арнайы бағытталған заңдар жасалды. Қытайдың еркек "кулилері" де, қытай әйелдерінің жезөкшелері де құлдықпен байланысты болды, бұл 1865 жылы құлдық пен еріксіз құлдық жойылғаннан бері оларға деген американдық жеккөрушілікті арттырды. Ерлер жұмысшылары қытайға қарсы қозғалыстың басты бөлігі болды, сондықтан заң шығарушылар ерлерді иммиграциядан шеттетуге назар аударады деп күтуге болады, бірақ оның орнына олар американдық моногамия жүйесін қорғау үшін әйелдерге назар аударды. Сондықтан, Қытайдан АҚШ-қа кірген иммигранттардың саны (әдетте ерлер) Пейдж Актының күшіне енуі кезінде "1882 жылы Шектендіру Актысын қабылдамас бұрын, кез-келген басқа жеті жылдық кезеңдегі жалпы санынан кем дегенде он үш мыңға асып түсті", бірақ әйелдер саны 6,4% -дан 1870 жылы 4,6% -ға дейін төмендеді. Бұдан басқа, Америка медицина қауымдастығы қытайлық иммигранттар "өздерінің иммунитеті жоқ, бірақ ақ нәсілді адамдар жұқтырса, өлетін түрлі микробтармен жүреді" деп есептеді. Бұл қорқыныш қытайлық әйелдерге қатысты болды, өйткені кейбір ақ американдықтар аурулар мен микробтар ақ ер адамдарға қытайлық жезөкшелердің еңбегі арқылы оңай беріледі деп сенді. Сонымен қатар, Қытайда қиын-қыстау кезеңдерде әйелдер мен қыздарды "үй шаруасына, кәнизеге немесе жезөкшелікке" салған. Кейбір қытай еркектерінің әйелдері мен кәнизактары болды, әдетте, сатып алынған төменгі таптағы әйелдер және отбасының заңды мүшесі ретінде танылды. Әйелдің мәртебесі қытайлық еркектермен қарым-қатынасына байланысты болды; "бірінші әйелдер ең жоғары мәртебеге ие болды, содан кейін екінші әйелдер мен кәнизактер, содан кейін бірнеше топтағы жезөкшелер". Қытайлық жұптардың балалары он төртінші түзету бойынша АҚШ азаматтары болатыны және олардың мәдени үрдістері американдық демократияның бір бөлігі болатыны туралы қосымша алаңдаушылық болды. Нәтижесінде Пейдж заңы "ақтардың құндылықтарына, өміріне және болашағына төнген қауіп деп саналғандарға" жауап берді. Калифорнияның заңдары әйелдерді қытайлық болғандықтан алып тастай алмады, сондықтан олар қоғамдық мораль ережелері ретінде жасалды, бірақ заңдар әлі де "федералды иммиграциялық билікке тыйым салынған қол сұғушылық" ретінде жойылды. Алайда, Пейдж заңы Конгресс арқылы иммиграцияны нәсілдік тұрғыдан шектейтін немесе 1868 жылғы Берлингэм шартын бұзған федералды заңға ие болу туралы ешқандай алаңдаушылық білдірмей, Қытай халқының еркін көші-қоны мен көшіп кетуіне мүмкіндік берді, өйткені американдықтар неке мен моральдың әлеуметтік идеалдарын қорғауға назар аударды.
Қытай отбасыларына және АҚШ-қа болашақ көшіп келушілерге әсері
Қытай әйелдерін жыныстық жұмысшылар емес екендерін дәлелдеу үшін инвазивті тексеруден өтуді мәжбүрлеу арқылы Пейдж Акты Қытай әйелдерінің АҚШ-қа көшіп келуіне кедергі келтірді және қытайлық америкалық қоғамдастық арасында жыныстық қатынас кескіленіп кетті. Бұл гендерлік теңгерімсіздік ХХ ғасырдың ортасына дейін сақталды. 1860 және 1870 жылдары АҚШ-қа көшіп келген қытайлық әйелдердің көпшілігі "екінші әйелдер, көп әйел алудағы кәнизактер немесе жезөкшелер" болды, бірақ қытайлық әйелдердің бәрі жезөкше болып жұмыс істеген жоқ. Пейдж Актінің күшін жоюдың нәтижесінде аздап жезөкшелер ғана емес, сонымен қатар "Қытай әйелдерінің АҚШ-қа кіруі мүлдем тоқтатылды". Тек 1882 жылы, 1882 жылғы қытайларды шеттету туралы заңның күшіне енуінен және оның күшіне енуінен бірнеше ай бұрын, 39 579 қытай АҚШ-қа кірді, олардың ішінде 136 әйел. Сондықтан қытай иммигранттары АҚШ-та бір-бірімен отбасы құра алмады. Пейдж актісі қытайлық әйелдердің иммиграциясынан және әйелдер мен еркектердің арақатынасын төмен ұстауда өте сәтті болды, сондықтан заң "парадоксально көтермеледі, ол күресуге тиіс болатын жамандық: жезөкшелік". Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана жыныстық теңгерім орнатылды, өйткені 1946 және 1952 жылдар аралығында барлық қытайлық иммигранттардың 90% -ы әйелдер болды. Қытайлықтардың жат жерлік менталитеті иммиграция үшін таңдаған әйелдердің санын шектеді, сондай-ақ саяхаттың қаржылық шығындары; дегенмен, Пейдж актісін жүзеге асыруға қатысты құжаттар кейбір әйелдердің бұл кедергілерді жеңіп, күйеулеріне қосыла алатындығын көрсетеді, бірақ бұл заң болмаса, сандар әлдеқайда жоғары болар еді. Тарихшы Джордж Пеффердің айтуынша, "барлық дәлелдер осы азаптан аман қалған әйелдер қытайлық жұмысшылардың әйелдері болғанға ұқсайды", өйткені олар жауапқа төзуге қажетті табандылыққа ие болған, ал жезөкшелерді импорттаушылар "қазақтарға қарсы іс-қимылға дайын болмаған болуы мүмкін". Алайда, бұл дәлелді дәлелдеу қиын, әсіресе Пеффердің өзі иммиграцияның құны және американдық консулдарға төленетін пара "басқаша қаражаты бар иммигранттардың әйелдері үшін, АҚШ-қа жезөкшелерді жіберген" байлар үшін қарағанда үлкен қиындықтар туғызатынын атап өтті.