Кіріспе

Сан-Бияжо-ди-Каллальта () - Италияның солтүстік-шығысындағы Венето провинциясының Тревизо провинциясындағы коммуна. Бұл Пьер Карденнің туған жері.

Ежелгі тарих

Қазіргі Сан-Бьяжио-ди-Каллальтада б.з.д. екінші мыңжылдықтың ортасынан кейін Солтүстік-Шығыс Италияға қоныс аударған және келесі мыңжылдықта өзінің алғашқы өркениетін дамытқан венетилер тұрды. Рим дәуірінде Венето X Regio Venetia et Histria құрамына кірді. Аумақтың маңызы Via Annia, Via Postumia және оларды байланыстыратын жолдың құрылысы арқасында күшейді. Сол кезеңдегі артефакттер Роваре (терракота сынықтары) және Сперсениго (жәбірлік урна және шарап амфорасы) елді мекендерінен, сондай-ақ Ка'Лион қаласындағы кремация пешінің қирауынан табылған. Сан-Бьяжио-ди-Каллальта өзінің атын Сан-Бьяжиодан (епископ және шейіт) және бастапқыда 10 немесе 11 ғасырда салынған "Каллис-Альта" әскери жолынан алады. Рим дәуірінің аяғында (б.з.б. 3-ші және 4-ші ғасырлар) Сан-Биажионың аумағында болған екі сайт туралы айтылады: Prandecinum, қазіргі Ровареге сәйкес келеді, және Caurillium, қазіргі Кавриеге сәйкес келеді.

Орта ғасырлар

Христиан дінінің пайда болуымен осы екі жерде екі шіркеу тұрғызылды: Санта-Мария-де-Кауриллиум, Тарвизиумның жаңа епархиясының бөлігі ретінде аталған алғашқы шіркеулердің бірі және Прандецинодағы Сан-Лоренцо, ол он тоғызыншы ғасырдың алғашқы онжылдықтарында қираған. Сан-Биажио аумағындағы басқа көне шіркеулер - Сан-Мартино, Сан-Флориано, Сан-Менна, Сан-Систо-а-Нербон, ежелгі үйіндіге салынған, Сперчениго шіркеуі және Сан-Биажионың ескі приход шіркеуі, 1300-ші жылдардың аяғында салынған, бірақ қазір қираған. Х ғасырдың соңында болашақ Сан-Биажионың аумақтары Монастиердің күшті аббатшылығының ықпал ету аймағының бөлігі болды. Бұл жерде бенедиктиндік монахтардың жұмысы Роваре, Фагаре және Сан-Андреа ди Барбарана елді мекендерінің дамуына әкелді. 1314 жылы Каурилл деп аталатын приход Каллис-Альта әскери жолынан оңтүстікке қарай жылжыды. Осылайша он төртінші ғасырдан бастап осы жол бойында жаңа қала пайда болды - Сан-Биажио, қазіргі муниципалдық астана - Кавриэ мен Праденчиноның құлдырауымен. Каллальта Сан-Бьяджо аумағын екіге бөлді: солтүстік бөлігі Зосанья ди Сопраға тиесілі (1339 жылдан бастап Венеция Тревизо аумағының немесе подестерияның әкімшілік құрылымын ұсынды, ол Сан-Бьяджоны қамтыды) және Кавриэ, Валдриго, Кампороколер, Сан-Бьяджо, Камполонго, Фагаре, Вольта-ди-Фагаре және Виллателла жерлерін қамтыды, оңтүстік бөлігі Зосанья ди Сотоға тиесілі және Сперсениго, Багнон, Роваре, Рива-де-Перденсин, Нербон, Сан-Флориан және Вилла-Кукканы қамтыды. Бұл аймақ Тревизо орбитасына түсіп, он төртінші ғасырдың соңында Венеция Республикасына қосылғанға дейін өз тағдырын ұстанды. Венеция республикасы кезінде Сан-Биаджио салыстырмалы тыныштыққа ие болды. Венеция үлкен көлемде емен мен бук ағаштарын сатып алуды қажет етті. Арал қаласының өзінде орман жоқ еді, сондықтан ол осы маңызды ресурс үшін құрлықтағы қожалықтарына бет бұрды. Мұнда Венеция ақсүйектері мен патрициялары, соның ішінде Сугана, Сала, Джудичи, Да Леззе, Навагеро және Каоторта салған керемет виллалар салынған.