Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Сындық ізгілік классигі" (қытайша Xiaojing) - Конфуцийдің ұлылық ізгілік туралы кеңес беретін классикалық трактаты. Мәтін, ең алдымен, Соғысқан мемлекеттер кезеңінің аяғы мен Хан әулетінің басында жазылған және Конфуций мен оның шәкірті Цзэнцзи арасындағы әңгіме деп есептеледі. Бұл мәтін Хан және кейінгі династиялар кезінде кішкентай балаларға оқуды үйренген кезде негізгі моральдық хабарларды үйрету үшін кеңінен қолданылған.
The Classic of Filial Piety, also known by its Chinese name as the Xiaojing, is a Confucian classic treatise giving advice on filial piety: that is, how to behave towards a senior such as a father, an elder brother, or a ruler. The text was most likely written during the late Warring States period and early Han dynasty and claims to be a conversation between Confucius and his student Zengzi. The text was widely used during the Han and later dynasties to teach young children basic moral messages as they learned to read.
Авторлығы
М. б. 4 - 3 ғасырларға жататын. Бұл құжатты кім жазғаны белгісіз. Бұл - Конфуций мен оның шәкірті Цзэнцзидің арасындағы әңгіме. ХІІ ғасырдағы Хе Ин есімді жазушы былай деп мәлімдеді: "Балалық құдайшылдық туралы классикалық кітапты Цэнцзи өзі жазған жоқ. Ол Кунг-немен "Балалық пәктігі" тақырыбындағы әңгімеден (немесе әңгімеден) бас тартқан кезде, ол өз мектебінің шәкірттеріне (оқытушының) айтқандарын қайталады, олар сөздерді жіктейді және трактат жасайды ".
The text dates from the 4th century BC to 3rd century BC. It is not known who actually wrote the document. It is attributed to a conversation between Confucius and his disciple Zengzi. A 12th century author named He Yin claimed: "The Classic of Filial Piety was not made by Zengzi himself. When he retired from his conversation (or conversations) with Kung ne on the subject of Filial Piety, he repeated to the disciples of his own school what (the master) had said, and they classified the sayings, and formed the treatise."
Ықпал
"Сындық құлшылықтың классигі" классикалық білім беруде маңызды орын алды, ол соңғы императорлық Қытайға дейін ең танымал негіздік мәтіндердің бірі болды. Бұл мәтін Аналектілер, Бастауыш білім және Үлгілі әйелдердің өмірбаяндарымен бірге бастауыш және моральдық білім беруде қолданылды. Жазбаларды зерттеу адамның жақсы мінез-құлқын білдіретін эпитафияларда да айтылған. Ата-анасының қайғысына ортақ болған бұл өлеңді дауыстап оқу әдеті болған. Бұл мәтін саяси тұрғыдан да маңызды болды, себебі ұлтшылдық пәктігі - бұл моральдық ізгілік танытудың және император сарайындағы отбасылық байланыстары бар адамдар үшін ресми қызметке кірудің құралы болды. Бұл мәтін неоконфуциандықта маңызды болды және ықпалды Сунь қайраткері және неоконфуциан философы Чжу Си келтірді.
The Classic of Filial Piety occupied an important position in classical education as one of the most popular foundational texts through to late imperial China. The text was used in elementary and moral education together with the Analects, Elementary Learning, and the Biographies of Exemplary Women. Study of the text was also mentioned in epitaphs as an indication of a person's good character. It was a practice to read aloud the text when mourning one's parents. The text was also important politically, partly because filial piety was both a means of demonstrating moral virtue and entering officialdom for those with family connections to the imperial court. The text was important in Neo Confucianism and was quoted by the influential Song figure and Neo Confucian philosopher Zhu Xi.
Аудармалар
Сяо Цзиньнің көптеген жапон аудармалары бар. Төменде батыс тілдеріндегі негізгі аудармалар келтірілген. Легге, Джеймс (1879). Хсиао патшасы, Шығыс қасиетті кітаптарында, том. III. Ауысу Оксфорд университетінің баспасы. Де Росни, Леон (1889). Ле Хяо патшасы. Париж: Maisonneuve et Ch. Леклерк. Конфуцийдің моральдық ұстанымы: қасиетті кітаптың қасиетті кітабы (1893) деп қайта басылды. Париж: Ж. Мейсоньове. Чен, Иван (1908). "Балалық борыштың кітабы". Лондон: Дж. Мюррей; Нью-Йорк: Э. П. Даттон және компания Вильгельм, Ричард (1940). Hiau Ging: Ehrfurcht кітабы. Пекин: Verlag der Pekinger Pappelinsel. "Бұл - біздің басты мұражай". Макра, Мэри Лелия (1961). The Hsiao Ching, Sih, Пол К. Т., ред. Нью-Йорк: Сент-Джон университетінің баспасы. Голдин, Пол Р. (2005). "Filial Piety" in Hawaii Reader in Traditional Chinese Culture, Victor H. Mair et al., eds. Гонолулу: Гавай университетінің баспасы. 106 12. Роузмонт, Генри, кіші; Эймс, Роджер Т. (2009). Қытайлық отбасылық құрметті классика: Сяо Цзиньның философиялық аудармасы. Гонолулу: Гавай университетінің баспасы.
Many Japanese translations of the Xiaojing exist. The following are the primary Western language translations. Legge, James (1879). The Hsiâo King, in Sacred Books of the East, vol. III. Oxford University Press. de Rosny, Leon (1889). Le Hiao king. Paris: Maisonneuve et Ch. Leclerc. Republished (1893) as Le morale de Confucius: le livre sacré de la piété filiale. Paris: J. Maisonneuve. Chen, Ivan (1908). The Book of Filial Duty. London: J. Murray; New York: E. P. Dutton & Co.
Wilhelm, Richard (1940). Hiau Ging: das Buch der Ehrfurcht. Peking: Verlag der Pekinger Pappelinsel. Makra, Mary Lelia (1961). The Hsiao Ching, Sih, Paul K. T., ed. New York: St. John's University Press. Goldin, Paul R. (2005). "Filial Piety" in Hawaii Reader in Traditional Chinese Culture, Victor H. Mair et al., eds. Honolulu: University of Hawaii Press. 106 12. Rosemont, Henry, Jr.; Ames, Roger T. (2009). The Chinese Classic of Family Reverence: A Philosophical Translation of the Xiaojing. Honolulu: University of Hawaii Press.