Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Антиох Палестиналық (Άντίοχος ό Μοναχός; 7 ғасыр), сондай-ақ Антиох Монах немесе Антиох Монахус деп те аталады, христиан монахы және жазушысы. Ол Анкира (қазіргі Анкара, Түркия) маңында дүниеге келген деп есептеледі. Ол алдымен оқшау өмір сүрді, содан кейін Иерусалимге жақын Мар-Сабаның әйгілі лаврасының монах және архимандриты болды. 614 жылы Персияның Палестинаға басып кіргеніне және қырық төрт серігін бедуиндер өлтіргеніне куә болды. 619 жылы Хосростың Киелі жерді жаулап алғаннан кейін бес жыл өткен соң Анкира парсылар тарапынан басып алынып, жойылып кетті, бұл көрші Атталин монастырының монахтарын үйлерін тастап, бір жерден екінші жерге көшуге мәжбүр етті. Олар, әрине, көптеген кітаптарды алып жүруге қабілетсіз болғандықтан, Евстафий аббат өзінің досы Антиохтан Киелі жазбалардың қысқаша мазмұнын жинақтауды сұрады. Осы өтінішті орындап, ол "Пандект Киелі жазба" деп аталатын шығарма жазды (130 тарау, латын аудармашысы қате түсіндірді, өйткені көптеген уағыздар). Бұл - Киелі жазбалардан және ертедегі шіркеу жазушыларынан алынған моральдық сөйлемдер жинағы. Ол сондай-ақ Exomologesis немесе дұға жазды, онда ол парсы шапқыншылығынан бері Иерусалимге түскен қайғы-қасіретті баяндап, қасиетті қаланың көптеген ауруларын емдеу үшін Құдайдың мейірімін сұрайды. Бұл шығармалар Палестинаны Хосростың басып алуы мен 628 жылы император Гераклидің оны қайтадан басып алуы арасындағы кезеңде жазылған көрінеді. Пандекттердің кіріспе тарауы аталған шейіт болу туралы айтады; оның соңғы тарауында Симон Магустан бастап Антиохиялық Северустің монофизиттеріне дейінгі еретиктердің тізімі бар. Бұл кітаптың ерекше құндылығы - оның жазушысы ертедегі христиан әдебиеттеріне қызығушылық танытқан, бірақ бұл әдебиеттер қазір жоқ. Шығыс православиелік литургияда оған арналған толық дұғалардың бірі. Антиохтың сасанидтердің Иерусалимді жаулап алуы туралы жазба жазған сабайлық монах Стратегиуспен бірдей тұлға болғаны болжанған. Бұл дәлелденген жоқ.
Antiochus of Palestine (Άντίοχος ό Μοναχός; 7th century AD), also known as Antiochus the Monk or Antiochus Monachus, was a Christian monk and writer. He is believed to have been born near Ancyra (now Ankara, Turkey). He lived first as a solitary, then became a monk and archimandrite of the famous lavra of Mar Saba near Jerusalem. He witnessed the Persian invasion of Palestine in 614, and the massacre of forty four of his companions by the Bedouins. In 619, five years after the conquest of the Holy Land by Chosroes, Ancyra was taken and destroyed by the Persians, which compelled the monks of the neighbouring monastery of Attaline to leave their home, and to move from place to place. As they were, naturally, unable to carry many books with them, the Abbot Eustathius asked his friend Antiochus to compile an abridgment of Holy Scripture for their use, and also a short account of the martyrdom of the forty four monks of St. Sabbas. In compliance with this request he wrote a work known as the Pandects of Holy Scripture (in 130 chapters, mistaken by the Latin translator for as many homilies). It is a collection of moral sentences, drawn from Scripture and from early ecclesiastical writers. He also wrote an Exomologesis or prayer, in which he relates the miseries that had befallen Jerusalem since the Persian invasion, and begs the divine mercy to heal the Holy City's many ills. These works seem to have been written in the period between the conquest of Palestine by Chosroes and its reconquest by the Emperor Heraclius in 628. The introductory chapter of the Pandects tells of the martyrdom referred to; its last chapter contains a list of heretics from Simon Magus to the Monophysite followers of Severus of Antioch. The book is of special value for its extracts of works no longer existing; the writer had an interest, then uncommon, in early Christian literature. In Eastern Orthodox liturgy, one of the compline prayers is attributed to him. It has been conjectured that Antiochus was the same person as the Sabaite monk Strategius, who wrote an account of the Sasanian conquest of Jerusalem. This has not been proved.