Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мұнараға негізделген сигнал беру желісі
Tower based signaling network
Оптикалық телеграф – визуалды сигналдар (оптикалық байланыс түрі) арқылы мәтіндік ақпаратты жеткізу мақсатындағы станциялардың, әдетте мұнаралардың желісі. Мұндай жүйелердің екі негізгі түрі бар: индикаторлардың бағытына қарай ақпаратты жеткізу үшін айналмалы индикаторларды пайдаланатын семафорлық телеграф және ақпаратты жеткізу үшін аспаннан келген жарықты тоқтату немесе өткізу үшін айналмалы панельдерді пайдаланатын жалюзилі телеграф. Ең көп қолданылған жүйе – 1792 жылы Францияда Клод Шапп тапқан Шапп телеграфы. Ол XVIII ғасырдың соңы мен XIX ғасырдың басында кең таралған. Шапп өзінің ойлап тапқан механизмін сипаттау үшін «телеграф» терминін қолданды – осыдан ағылшын тіліндегі «телеграф» сөзінің шығу тегі басталады. Жоғары жағында семафорлық құрылғысы бар релелік мұнаралар бір-бірінен көрінетіндей етіп орналастырылды. Әр мұнарадағы операторлар телескоп арқылы көрші мұнараны бақылап, семафор қолдары хабарды жазуды бастағанда, оны келесі мұнараға жіберетін. Бұл жүйе ұзақ қашықтыққа хабар жеткізу үшін пошташылардан әлдеқайда жылдам болды, сондай-ақ бір рет салынғаннан кейін ұзақ мерзімді пайдалану шығындары да арзан болды. Жарты ғасырдан кейін семафор желілері арзан, жылдам және құпиялырақ электр телеграфымен алмастырылды. Релелік станциялар арасындағы көру қашықтығы географиялық жағдайлар мен ауа-райымен шектелген, бұл оптикалық телеграфтың кең су кеңістіктерін кесіп өтуіне кедергі келтірді, егер релелік станция үшін қолайлы арал болмаса. Семафор жүйесінің қазіргі заманғы нұсқасы – қолда ұсталатын тулармен сигнал беруге арналған ту семафоры.
An optical telegraph is a line of stations, typically towers, for the purpose of conveying textual information by means of visual signals (a form of optical communication). There are two main types of such systems; the semaphore telegraph which uses pivoted indicator arms and conveys information according to the direction the indicators point, and the shutter telegraph which uses panels that can be rotated to block or pass the light from the sky behind to convey information. The most widely used system was the Chappe telegraph, which was invented in France in 1792 by Claude Chappe. It was popular in the late eighteenth to early nineteenth centuries. Chappe used the term "télégraphe" to describe the mechanism he had invented – that is the origin of the English word "telegraph". Lines of relay towers with a semaphore rig at the top were built within line of sight of each other, at separations of Operators at each tower would watch the neighboring tower through a telescope, and when the semaphore arms began to move spelling out a message, they would pass the message on to the next tower. This system was much faster than post riders for conveying a message over long distances, and also had cheaper long term operating costs, once constructed. Half a century later, semaphore lines were replaced by the electrical telegraph, which was cheaper, faster, and more private. The line of sight distance between relay stations was limited by geography and weather, and prevented the optical telegraph from crossing wide expanses of water, unless a convenient island could be used for a relay station. A modern derivative of the semaphore system is flag semaphore, signalling with hand held flags.
Этимологиясы мен терминологиясы
Семафор сөзін 1801 жылы француз өнертапқышы Клод Шапп ойлап тапты. Ол оны грек тіліндегі σῆμα (sêma, "белгі") және φορός (phorós, "әкелуші") немесе φορά (phorá, "әкелу") сөздерінен, ал олар φέρειν (phérein, "әкелу") сөзінен құралған. Шаппе "жылдам жазушы" деген мағынаны білдіретін тахиграф сөзін де жасады. Бірақ француз әскері Шаппенің семафор жүйесін телеграф деп атауды жөн көрді, яғни "алыстан жазушы", бұл атауды француз мемлекет қайраткері Андре Франсуа Миот де Мелито берген. Семафоралық сөзі алғаш рет 1808 жылы ағылшын тілінде қолданылды: "Жаңа салынған семафоралық телеграфтар ( ) жарылған", - деп жазылған The Naval Chronicle газетінде. Семафор сөзі алғаш рет ағылшын тілінде 1816 жылы қолданылды: "Жақсартылған семафор Әскери-теңіз министрлігінің шатырына орнатылды", бұл сэр Хоум Попхэм ойлап тапқан қарапайым телеграфты орнату туралы хабарлады. Семафорлық телеграфтарды "Шаппе телеграфтары" немесе "Наполеон семафоры" деп те атайды.
The word semaphore was coined in 1801 by the French inventor of the semaphore line itself, Claude Chappe. He composed it from the Greek elements σῆμα (sêma, "sign"); and from φορός (phorós, "carrying"), or φορά (phorá, "a carrying") from φέρειν (phérein, "to bear"). Chappe also coined the word tachygraph, meaning "fast writer". However, the French Army preferred to call Chappe's semaphore system the telegraph, meaning "far writer", which was coined by French statesman André François Miot de Mélito. The word semaphoric was first printed in English in 1808: "The newly constructed Semaphoric telegraphs ( ) have been blown up", in a news report in The Naval Chronicle. The first use of the word semaphore in reference to English use was in 1816: "The improved Semaphore has been erected on the top of the Admiralty", referring to the installation of a simpler telegraph invented by Sir Home Popham. Semaphore telegraphs are also called, "Chappe telegraphs" or "Napoleonic semaphore".
Алғашқы жобалары
Оптикалық телеграф ежелгі заманнан бастау алады, гидравликалық телеграфтар, от шамы (көне мәдениеттер отты ашқаннан бері қолданған) және түтін сигналдары түрінде. Семафорлардың қазіргі заманғы дизайнын алғаш рет британдық ғалым Роберт Хук 1684 жылы Корольдік қоғамға ұсынған, онда ол көрнекі телеграфияның толық және жан-жақты сипаттамасын берді, көптеген практикалық егжей-тегжейлерді келтірді. Бұл жүйе (1683 жылғы Вена шайқасынан кейін әскери қажеттіліктермен байланысты) ешқашан іске асырылмады. Оптикалық сигнал берудің алғашқы тәжірибелерінің бірін 1767 жылы ағылшын-ирландтық жер иесі және өнертапқыш сэр Ричард Ловелл Эджворт жасады. Ол досы, ат жарысына құмар Лорд Марчпен, жарыстың нәтижесін бір сағаттың ішінде жеткізе алатынына тіл білістірді. Биік жерге орнатылған сигнал беру бөлімдерінің желісі арқылы сигнал бір стансадан екінші стансаға телескоп көмегімен байқалатын болды. Сигналдың өзі 45 градус бұрылыспен сегіз түрлі позицияға қойылатын үлкен көрсеткіштен тұрды. Екі сигналдан тұратын тізбекте барлығы 64 кодтық элемент болды, ал үшінші сигнал оны 512-ге дейін жеткізді. Ол 1795 жылы Шаппенің жүйесі туралы естігеннен кейін бұл идеясына қайта оралды.
Optical telegraphy dates from ancient times, in the form of hydraulic telegraphs, torches (as used by ancient cultures since the discovery of fire) and smoke signals. Modern design of semaphores was first foreseen by the British polymath Robert Hooke, who gave a vivid and comprehensive outline of visual telegraphy to the Royal Society in a 1684 submission in which he outlined many practical details. The system (which was motivated by military concerns, following the Battle of Vienna in 1683) was never put into practice. One of the first experiments of optical signalling was carried out by the Anglo Irish landowner and inventor, Sir Richard Lovell Edgeworth in 1767. He placed a bet with his friend, the horse racing gambler Lord March, that he could transmit knowledge of the outcome of the race in just one hour. Using a network of signalling sections erected on high ground, the signal would be observed from one station to the next by means of a telescope. The signal itself consisted of a large pointer that could be placed into eight possible positions in 45 degree increments. A series of two such signals gave a total 64 code elements and a third signal took it up to 512. He returned to his idea in 1795, after hearing of Chappe's system.
Франция
Бірінші табысты оптикалық телеграфты 1792 жылы француз инженері Клод Шаппе мен оның бауырлары ойлап тапты, олар Францияны 556 станциядан тұратын, барлығы [белгілі бір] қашықтықты қамтитын желімен жабдықтады. Шаппе жүйесі 1850 жылдарға дейін әскери және мемлекеттік байланыс үшін қолданылды.
Credit for the first successful optical telegraph goes to the French engineer Claude Chappe and his brothers in 1792, who succeeded in covering France with a network of 556 stations stretching a total distance of Le système Chappe was used for military and national communications until the 1850s.
Францияның дамуы
1790–1795 жылдары Француз төңкерісінің қақ бөлігінде Франция өз жауларының соғыс күшін тойтарыс ету үшін жылдам және сенімді әскери байланыс жүйесіне зәру болды. Франция Ұлыбритания, Нидерланды, Пруссия, Австрия және Испания әскерлерімен қоршалған, Марсель мен Лион қалалары көтеріліс ұйымдастырды, ал британдық флот Тулонды басып алды. Францияның жалғыз артықшылығы – одақтас күштердің байланыс желілерінің нашарлығына байланысты ынтымақтастықтарының болмауы еді. 1790 жылдың ортасында Шапп ағайындары орталық үкіметке ақпаратты және бұйрықтарды ең қысқа мерзімде жеткізуге мүмкіндік беретін байланыс жүйесін жасауға кірісті. Шапп дыбыс және түтін сияқты көптеген мүмкіндіктерді қарастырды. Ол тіпті электр энергиясын пайдалануды ойлады, бірақ сол кездегі жоғары кернеулі электростатикалық көздерге төтеп бере алатын өткізгіштерге оқшаулау таба алмады. Шапп оптикалық жүйеге тоқтады және алғашқы ресми демонстрация 1791 жылдың 2 наурызында Брулон мен Парсе арасында өтті. Жүйе әр аяқтағы өзгертілген маятник сағатынан және он санмен белгіленген дискіден тұрды. Сағат тілдері әдеттегі сағаттан әлдеқайда жылдам қозғалды. Екі сағат та бір уақытта синхрондау сигналымен іске қосылды. Ал басқа сигналдар дискіді қай уақытта оқу керектігін көрсетті. Кейін жіберілген сандар код кітабынан іздестірілді. Алдын ала тәжірибелерде Шапптар синхрондау үшін қазанды соқты. Демонстрацияда олар телескоппен қара-ақ панельдерді пайдаланды. Жіберуге арналған хабарды Брулон қаласының шенеуніктері таңдады және Рене Шапп Клод Шаппқа Парсеге жіберді, ол хабар туралы бұрыннан хабардар емес еді. Хабарда: «Егер сәттілікке жетсеңіз, тез арада даңққа ие боласыз» делінген. Кейін Шапп ғана сағатсыз жұмыс істей алатынын және синхрондау жүйесін хабарларды жеткізу үшін пайдалануға болатынын түсінді. Шапптар келесі екі жыл бойы тәжірибелер жүргізді, және екі рет олардың құрылғысын Париждегі Place de l'Étoile-де мобтар жойды, олардың патшалық күштермен байланыс жасайтынын ойлады. Игнас Шапптың заң шығарушы жиналысқа сайлануы олардың ісіне көмектесті. 1792 жылдың жазында Клод Инженер-телеграфист болып тағайындалды және Париж мен Лилль арасындағы станциялар желісін құруды тапсырды, бұл арақашықтық 230 шақырымды (шамамен 143 миль) құрады. Ол Франция мен Австрия арасындағы соғысқа арналған хабарларды жеткізуге пайдаланылды. 1794 жылы ол Конде-сюр-л'Эскотты француздардың австриялықтардан бір сағаттан кем уақыт бұрын басып алғаны туралы хабарды жеткізді. Лилльге хабардың алғашқы символы 15 стансадан тек тоғыз минутта өтті. Желінің жылдамдығы ауа райына байланысты өзгерді, бірақ Лилльге дейінгі жол әдетте 32 минутта 36 символдан, яғни толық хабардан тұрды. 1798 жылы Париж мен Страсбург арасындағы 488 км қашықтықты қамтитын 50 стансадан тұратын тағы бір желі аяқталды. 1803 жылдан бастап француздар жағалаудағы 3 қолды Депилон семафорын британдықтардың шабуылдары туралы ескерту үшін де пайдаланды. Жеткізу жылдамдығын арттыру және қамтамасыз ету үшін семафор желілерімен пайдалануға арналған код кітабы жасалды. Шапптар корпорациясы негізгі символдардың 92ін екі рет алып, 8464 кодталған сөз бен тіркес жасауға мүмкіндік беретін кодты пайдаланды. 1795 жылғы қайта қарастырылған Шапп жүйесі кодтар жиынтығын ғана емес, сонымен қатар желілік өнімділікті арттыруға бағытталған операциялық протоколды ұсынды. Символдар «2 қадам және 3 қозғалыс» циклінде берілді. 1-қадам, 1-қозғалыс (орнату): Оператор индикатор қолдарын қиылысқа сәйкес бұрып, белгісіз белгіні жасады, содан кейін қиылысты келесі символға орналастырды. 1-қадам, 2-қозғалыс (өткізу): Оператор индикатор қолдарын ағымдағы символға орналастырып, оны көшіру үшін төменгі желі станциясының күтті. 2-қадам, 3-қозғалыс (аяқтау): Оператор тік немесе көлденең тік жолақты бұрып, циклдің аяқталғанын көрсетті. Осылайша, әрбір символ операторлар оны сәтті көшіре алғанша желі бойынша жылдам тарады, протокол растау және ағынды басқаруды қамтамасыз етті. Парижден жіберілген символ 22 станса арқылы Лилльге жету үшін 2 минут, ал 50 станса арқылы Лионға жету үшін 9 минут кетті. Минутына 2–3 символдың жылдамдығы әдеттегідей болды, жоғары көрсеткіш қателерге бейім болды. Бұл 0,4–0,6 wpm-ге ғана сәйкес келеді, бірақ код кітабында қамтылған хабарламалармен шектеліп, бұл күрт ұлғайтылуы мүмкін.
During 1790–1795, at the height of the French Revolution, France needed a swift and reliable military communications system to thwart the war efforts of its enemies. France was surrounded by the forces of Britain, the Netherlands, Prussia, Austria, and Spain, the cities of Marseille and Lyon were in revolt, and the British Fleet held Toulon. The only advantage France held was the lack of cooperation between the allied forces due to their inadequate lines of communication. In mid 1790, the Chappe brothers set about devising a system of communication that would allow the central government to receive intelligence and to transmit orders in the shortest possible time. Chappe considered many possible methods including audio and smoke. He even considered using electricity, but could not find insulation for the conductors that would withstand the high voltage electrostatic sources available at the time. Chappe settled on an optical system and the first public demonstration occurred on 2 March 1791 between Brûlon and Parcé, a distance of The system consisted of a modified pendulum clock at each end with dials marked with ten numerals. The hands of the clocks almost certainly moved much faster than a normal clock. The hands of both clocks were set in motion at the same time with a synchronisation signal. Further signals indicated the time at which the dial should be read. The numbers sent were then looked up in a codebook. In their preliminary experiments over a shorter distance, the Chappes had banged a pan for synchronisation. In the demonstration, they used black and white panels observed with a telescope. The message to be sent was chosen by town officials at Brûlon and sent by René Chappe to Claude Chappe at Parcé who had no pre knowledge of the message. The message read "si vous réussissez, vous serez bientôt couverts de gloire" (If you succeed, you will soon bask in glory). It was only later that Chappe realised that he could dispense with the clocks and the synchronisation system itself could be used to pass messages. The Chappes carried out experiments during the next two years, and on two occasions their apparatus at Place de l'Étoile, Paris was destroyed by mobs who thought they were communicating with royalist forces. Their cause was assisted by Ignace Chappe being elected to the Legislative Assembly. In the summer of 1792 Claude was appointed Ingénieur Télégraphiste and charged with establishing a line of stations between Paris and Lille, a distance of 230 kilometres (about 143 miles). It was used to carry dispatches for the war between France and Austria. In 1794, it brought news of a French capture of Condé sur l'Escaut from the Austrians less than an hour after it occurred. The first symbol of a message to Lille would pass through 15 stations in only nine minutes. The speed of the line varied with the weather, but the line to Lille typically transferred 36 symbols, a complete message, in about 32 minutes. Another line of 50 stations was completed in 1798, covering 488 km between Paris and Strasbourg. From 1803 on, the French also used the 3 arm Depillon semaphore at coastal locations to provide warning of British incursions. To speed up transmission and to provide some semblance of security, a code book was developed for use with semaphore lines. The Chappes' corporation used a code that took 92 of the basic symbols two at a time to yield 8,464 coded words and phrases. The revised Chappe system of 1795 provided not only a set of codes but also an operational protocol intended to maximize line throughput. Symbols were transmitted in cycles of "2 steps and 3 movements." Step 1, movement 1 (setup): The operator turned the indicator arms to align with the cross bar, forming a non symbol, and then turned the cross bar into position for the next symbol. Step 1, movement 2 (transmission): The operator positioned the indicator arms for current symbol and waited for the downline station to copy it. Step 2, movement 3 (completion): The operator turned the cross bar to a vertical or horizontal position, indicating the end of a cycle. In this manner, each symbol could propagate down the line as quickly as operators could successfully copy it, with acknowledgement and flow control built into the protocol. A symbol sent from Paris took 2 minutes to reach Lille through 22 stations and 9 minutes to reach Lyon through 50 stations. A rate of 2–3 symbols per minute was typical, with the higher figure being prone to errors. This corresponds to only 0.4–0.6 wpm, but with messages limited to those contained in the code book, this could be dramatically increased.
Францияның тарихы
Шаппенің алғашқы желісінен кейін (Париж мен Лилль арасындағы), 50 стансасы бар Париж-Страсбург желісі көп ұзамай (1798) құрылды. Наполеон Бонапарт телеграфты толыққанды пайдаланып, жау қозғалысы туралы жылдам ақпарат алды. 1801 жылы ол Абрахам Чаппеге Англияға шабуылға дайындалып, Англия арнасы арқылы сигнал беруге арналған аса ірі станция салуды тапсырды. Осындай екі станция салыстырмалы қашықтықтағы сынақ желісінде салынды. Кале желісі Болонға дейін созылды және Болон қаласында жаңа үлгідегі станция қысқа мерзімге жұмыс істеді, бірақ шабуыл болған жоқ. 1812 жылы Наполеон Абрахам Чаппен бірлесіп, жорыққа алып жүруге болатын мобильді телеграфтың тағы бір жобасын жасады. Бұл 1853 жылы Қырым соғысы кезінде де қолданыста болды. Телеграфтың пайда болуынан кейін тікелей демократияны қолдауға қабілеттілігіне байланысты үлкен қызығушылық туды. Мысалы, Руссоның тікелей демократия үлкен сайлау округтерінде мүмкін емес деген тұжырымына сүйене отырып, француз зиялысы Александр Теофиль Вандермонде былай деді:
After Chappe's initial line (between Paris and Lille), the Paris to Strasbourg with 50 stations followed soon after (1798). Napoleon Bonaparte made full use of the telegraph by obtaining speedy information on enemy movements. In 1801 he had Abraham Chappe build an extra large station to transmit across the English Channel in preparation for an invasion of Britain. A pair of such stations were built on a test line over a comparable distance. The line to Calais was extended to Boulogne in anticipation and a new design station was briefly in operation at Boulogne, but the invasion never happened. In 1812, Napoleon took up another design of Abraham Chappe for a mobile telegraph that could be taken with him on campaign. This was still in use in 1853 during the Crimean War. The invention of the telegraph was followed by an enthusiasm concerning its potential to support direct democracy. For instance, based on Rousseau's argument that direct democracy was improbable in large constituencies, the French Intellectual Alexandre Théophile Vandermonde commented:
Телеграф туралы меніңше толық дұрыс айтылған және оның маңыздылығын дұрыс бағалайтын бір ой бар. Мұндай өнертабыс демократияны ең кең ауқымда жүзеге асыруға жеткілікті болуы мүмкін. Көптеген беделді адамдар, соның ішінде Жан Жак Руссо, демократияның үлкен сайлаушылар арасында мүмкін емес деп ойлады. Телеграфты ойлап табу – Руссо күтпеген жаңалық. Ол ұзақ қашықтықтағы байланысты, тұрғын үйдің ішіндегі әңгіме сияқты бірдей жылдамдықпен және айқындықпен жүзеге асыруға мүмкіндік береді. Бұл шешім үлкен [тікелей] демократиялық республикаларға қарсы айтылған наразылықтарды өзі шеше алады. Ол тіпті өкілді конституциялардың болмауында да мүмкін. 1799/1800 жылдардағы телеграфтың операциялық шығындары 434 000 франк (2015 жылы күміс бағасымен 1,2 миллион доллар) құрады. 1800 жылдың желтоқсанында Наполеон телеграф жүйесінің бюджетін 150 000 франкқа (2015 жылы 400 000 доллар) қысқарды.
Something has been said about the telegraph which appears perfectly right to me and gives the right measure of its importance. Such invention might be enough to render democracy possible in its largest scale. Many respectable men, among them Jean Jacques Rousseau, have thought that democracy was impossible within large constituencies. The invention of the telegraph is a novelty that Rousseau did not expect to happen. It enables long distance communication at the same pace and clarity than that of conversation in a living room. This solution may address by itself the objections to large [direct] democratic republics. It may even be done in the absence of representative constitutions. The operational costs of the telegraph in the year 1799/1800 were 434,000 francs ($1.2 million in 2015 in silver costs). In December 1800, Napoleon cut the budget of the telegraph system by 150,000 francs ($400,000 in 2015)
1819 жылы Норвич Дафф, жас британдық теңіз офицері, Клермон-ан-Аргоннеге сапар шегіп, жергілікті телеграф станциясына барып, сигналшымен әңгімелесті. Оның жазбасы:
In 1819 Norwich Duff, a young British Naval officer, visiting Clermont en Argonne, walked up to the telegraph station there and engaged the signalman in conversation. Here is his note of the man's information:
Жалақысы күніне жиырма бес соу, және ол [сигналшы] күн шығысынан күн батуға дейін, қазіргі уақытта сағат үштен сағат сегізге дейін станцияда болуға міндетті; олардың екеуі ғана бар, және әрбір минут сайын жауапсыз қалған сигнал үшін олар бес соу төлейді: бұл Страсбургпен байланысатын тармақтың бөлігі, және хабар Парижден алты минутта келеді, ал осында – төрт минутта.
The pay is twenty five sous per day and he [the signalman] is obliged to be there from day light till dark, at present from half past three till half past eight; there are only two of them and for every minute a signal is left without being answered they pay five sous: this is a part of the branch which communicates with Strasburg and a message arrives there from Paris in six minutes it is here in four.|Norwich Duff
Желі үкіметтік қана пайдалануға берілген, бірақ 1834 жылы екі банкир, Франсуа және Жозеф Блан, Париж бен Бордо арасындағы желідегі станция операторларын Бордодағы серігіне Париж қор биржасы туралы ақпарат беру үшін пара берді. Ақпараттың 300 мильдік қашықтықты жүзеге асыруына үш күн кетті, бұл жоспарлаушыларға нарықта ойнауға жеткілікті уақыт берді. Париждікі нарық көтеріле ме, төмендей ме екенін газеттер Бордоға жеткенге дейін білді, содан кейін Бордо оған сөзсіз ілесіп кететін. Ақпаратты тікелей телеграфқа енгізуге болмады, себебі ол анықталар еді. Оның орнына, Бордодағы бақылаушыға көрінетін, алдын ала дайындалған қасақана қателер енгізілді. Турс таңдалды, өйткені ол хабарламаларды қателерден тазартатын инспектор бар бөлім станциясы еді, ол құпия кодты білді және операторларға белгісіз болды. Егер қателер Турсқа дейін енгізілсе, схема жұмыс істемейтін еді. Операторларға нарық көтеріле ме, төмендей ме дегенді пошта вагонымен жіберілген пакеттердің түсі (ақ немесе сұр қағаз орамасы) арқылы хабарланды, немесе басқа бір әңгіме бойынша, егер Турс операторының әйелі шұлық (төмен) немесе қолғап (жоғары) пакетін алса, бұл кез келген жазбаша дәлелді болдырмау үшін жасалды. Схема 1836 жылы ашылғанға дейін екі жыл бойы жұмыс істеді. Француздық оптикалық жүйе басқа елдер электр телеграфына ауысқаннан кейін де көп жылдар бойы қолданыста болды. Бұл біршама инерциямен байланысты болды; Францияда ең кең ауқымды оптикалық жүйе болды, сондықтан оны ауыстыру ең қиын болды. Бірақ оптикалық жүйенің артықшылығы туралы да аргументтер келтірілді. Олардың бірі – оптикалық жүйе электр жүйесі сияқты саботажға ұшырамайды, өйткені оның көп шақырымдық қорғалмаған сымдары бар. Сэмюэл Морз француз үкіметіне электр телеграфына сатуға сәттілік таба алмады. Ақырында электр телеграфының артықшылықтары – жақсырақ құпиялылық, кез келген ауа райында және түнде жұмыс істеу мүмкіндігі жеңіп шықты. 1846 жылы Руан желісінде сәтті сынақтан өткеннен кейін оптикалық телеграфты Фой-Бреге электр телеграфымен ауыстыру туралы шешім қабылданды. Бұл жүйе телеграф операторларына таныс болу үшін Шаппе телеграф индикаторларының көрінісін еліктейтін дисплейге ие болды. Жюль Гюйот осы шешімнің қателік екенін ескертіп, ауыр салдары туралы ескерту жасады. Оптикалық телеграфты толыққанды тоқтатуға шамамен он жыл кетті. Француздық семафор арқылы жіберілген соңғы хабарлардың бірі – 1855 жылы Севастопольдің құлауы туралы хабарлама болды.
The network was reserved for government use, but an early case of wire fraud occurred in 1834 when two bankers, François and Joseph Blanc, bribed the operators at a station near Tours on the line between Paris and Bordeaux to pass Paris stock exchange information to an accomplice in Bordeaux. It took three days for the information to travel the 300 mile distance, giving the schemers plenty of time to play the market. An accomplice at Paris would know whether the market was going up or down days before the information arrived in Bordeaux via the newspapers, after which Bordeaux was sure to follow. The message could not be inserted in the telegraph directly because it would have been detected. Instead, pre arranged deliberate errors were introduced into existing messages which were visible to an observer at Bordeaux. Tours was chosen because it was a division station where messages were purged of errors by an inspector who was privy to the secret code used and unknown to the ordinary operators. The scheme would not work if the errors were inserted prior to Tours. The operators were told whether the market was going up or down by the colour of packages (either white or grey paper wrapping) sent by mail coach, or, according to another anecdote, if the wife of the Tours operator received a package of socks (down) or gloves (up) thus avoiding any evidence of misdeed being put in writing. The scheme operated for two years until it was discovered in 1836. The French optical system remained in use for many years after other countries had switched to the electrical telegraph. Partly, this was due to inertia; France had the most extensive optical system and hence the most difficult to replace. But there were also arguments put forward for the superiority of the optical system. One of these was that the optical system is not so vulnerable to saboteurs as an electrical system with many miles of unguarded wire. Samuel Morse failed to sell the electrical telegraph to the French government. Eventually the advantages of the electrical telegraph of improved privacy, and all weather and nighttime operation won out. A decision was made in 1846 to replace the optical telegraph with the Foy–Breguet electrical telegraph after a successful trial on the Rouen line. This system had a display which mimicked the look of the Chappe telegraph indicators to make it familiar to telegraph operators. Jules Guyot issued a dire warning of the consequences of what he considered to be a serious mistake. It took almost a decade before the optical telegraph was completely decommissioned. One of the last messages sent over the French semaphore was the report of the fall of Sebastopol in 1855.
Швеция
Швеция Франциядан кейін әлемде оптикалық телеграф желісін енгізген екінші ел болды. Оның желісі Франциядан кейін екінші кеңейтілген желі болды. Желінің орталық станциясы Стокгольмдегі Катарина шіркеуінде орналасқан. Бұл жүйе швед басқару тақтасының және окталдық кодты жазудың қарапайымдығының арқасында француз жүйесінен жылдамырақ болды (француз жүйесі пиктограммалар түрінде тіркелді). Жүйе көбінесе кемелердің келгені туралы хабарлау үшін қолданылды, бірақ соғыс уақытында жаудың қимылын және шабуылдарын бақылауға да мүмкіндік берді. Тұрақты қызметте болған соңғы стационарлық семафор Швецияда, аралды құрлықтағы телеграф желісімен байланыстырып жұмыс істеді. Ол 1880 жылы қызметтен шығарылды.
Sweden was the second country in the world, after France, to introduce an optical telegraph network. Its network became the second most extensive after France. The central station of the network was at the Katarina Church in Stockholm. The system was faster than the French system, partly due to the Swedish control panel and partly to the ease of transcribing the octal code (the French system was recorded as pictograms). The system was used primarily for reporting the arrival of ships, but was also useful in wartime for observing enemy movements and attacks. The last stationary semaphore link in regular service was in Sweden, connecting an island with a mainland telegraph line. It went out of service in 1880.
Швециядағы даму
Шаппе телеграфы туралы жаңалықтан шабыттанған швед өнертапқышы Абрахам Николас Эделькранц Швецияда оптикалық телеграфты сынақтан өткізді. Ол 1794 жылы Стокгольмдегі патша сарайынан Транеберг арқылы Дротнингхолм сарайының жеріне дейін үш станциялық тәжірибелік желі құрды. Алғашқы демонстрация 1 қарашада өтті, онда Эделькранц патша Густав IV Адольфтың он төртінші туған күніне арналған өлең жіберді. 7 қарашада король Эделькранцты Швеция, Дания және Финляндия бойынша телеграф желісін салу мақсатында кеңесшілер кеңесіне қабылдады.
Inspired by news of the Chappe telegraph, the Swedish inventor Abraham Niclas Edelcrantz experimented with the optical telegraph in Sweden. He constructed a three station experimental line in 1794 running from the royal castle in Stockholm, via Traneberg, to the grounds of Drottningholm Castle, a distance of The first demonstration was on 1 November, when Edelcrantz sent a poem dedicated to the king, Gustav IV Adolf, on his fourteenth birthday. On 7 November the king brought Edelcrantz into his Council of Advisers with a view to building a telegraph throughout Sweden, Denmark, and Finland.
Эделькранц жүйесінің техникалық жұмыс істеуі
Шаппе стиліндегі индикаторлы қолдармен жасалған алғашқы тәжірибелерден кейін Эделькранц он темір жалюзиден тұратын дизайнды қабылдады. Олардың тоғызы 3 таңбалы сегіздік санды көрсетті, ал оныншысы жабық болғанда код нөмірі "A" әрпімен басталуы керек екенін білдірді. Бұл код кітабы арқылы әріптерге, сөздерге немесе сөз тіркестеріне аударылатын 1024 кодтық нүктені қамтамасыз етті. Телеграфта күрделі басқару тақтасы болды, ол алдыңғы сигналдың келесі станцияда қайталануын күтіп тұрып, келесі символды дайындауға мүмкіндік берді. Басқару тақтасы жалюзилерге жіптермен қосылған. Хабар жіберуге дайын болғанда, барлық жалюзилер бір мезгілде аяқ педалін басу арқылы орнатылды. 1809 жылы Эделькранц жаңартылған дизайнды ұсынды. Жалюзилердің айналасындағы жақтау алынып тасталды, нәтижесінде индикаторлық панельдері бар қолдардан тұратын қарапайым, көрінетін құрылым қалды. "A" жалюзисі басқа жалюзилермен бірдей өлшемге дейін кішірейтілді және қай жақтың ең маңызды цифр екенін көрсету үшін бір жаққа жылжытылды (кодтық нүктені солдан оңға немесе оңнан солға оқу екі жақын станцияның қай жағында екеніне байланысты өзгеше). Станцияның хабар тарата алатын қашықтығы жалюзилердің мөлшеріне және оларды бақылау үшін қолданылатын телескоптың қуатына тәуелді болды. Адам көзімен көрінетін ең кішкентай нысан – 40 секундтық бұрышқа тең, бірақ Эделькранц атмосфералық бұзылулар мен телескоптың қателіктерін ескеру үшін 4 минуттық бұрыш қолданды. Осы негізде және 32 есе ұлғайтуы бар телескоппен Эделькранц жалюзилердің өлшемдерін анықтады: швед милясының жартысы (5,3 км) қашықтық үшін 9 дюйм (22 см), ал 3 швед милясы (32 км) үшін 54 дюйм (134 см). Бұл көрсеткіштер бастапқы дизайнмен жасалған шаршы жалюзилерге қатысты. 1809 жылғы ашық дизайн ұзын тіктөртбұрышты жалюзилерді қамтыды, Эделькранц олардың көріну қабілеті жоғары деп есептеді. Бұдан гөрі қашық жерлерге Жердің қисықтығын жеңу үшін өте биік мұнаралар мен үлкен жалюзилер қажет болар еді. Эделькранц станциялар арасындағы қашықтықты 2 швед милясынан (21 км) асырмады, бірақ үлкен су кеңістіктері оны қажет еткен жағдайларда бұл шектеуден бас тартты. Швед телеграфы шамдарды қолдана отырып, түнде де жұмыс істей алды. Кіші станцияларда шамдар жалюзилердің артына орналастырылды, олар жалюзи ашылғанда көрінетін болды. Үлкен станцияларда мұндай мүмкіндік болмады. Оның орнына күндізгі жалюзилердің астына шыны терезелері бар жеке қаңқа жәшік орнатылды. Жәшіктегі шамдарды күндізгі жалюзилерді басқару тәрізді жіптерді тартып ашуға болады. Жәшіктің екі жағындағы терезелер шамдарды жоғары және төмен ағыстағы көршілес станциялардан көруге мүмкіндік берді. Түнде қолданылатын кодтық нүктелер күндіз қолданылатын кодтық нүктелерге кері болды. Бұл түнде ашық жалюзидегі шамдардың үлгісін күндіз жабық жалюзидегі үлгімен сәйкес етті.
After some initial experiments with Chappe style indicator arms, Edelcrantz settled on a design with ten iron shutters. Nine of these represented a 3 digit octal number and the tenth, when closed, meant the code number should be preceded by "A". This gave 1,024 codepoints which were decoded to letters, words or phrases via a codebook. The telegraph had a sophisticated control panel which allowed the next symbol to be prepared while waiting for the previous symbol to be repeated on the next station down the line. The control panel was connected by strings to the shutters. When ready to transmit, all the shutters were set at the same time with the press of a footpedal. Around 1809 Edelcrantz introduced an updated design. The frame around the shutters was dispensed with leaving a simpler, more visible, structure of just the arms with the indicator panels on the end of them. The "A" shutter was reduced to the same size as the other shutters and offset to one side to indicate which side was the most significant digit (whether the codepoint is read left to right or right to left is different for the two adjacent stations depending on which side they are on). The distance that a station could transmit depended on the size of the shutters and the power of the telescope being used to observe them. The smallest object visible to the human eye is one that subtends an angle of 40 seconds of arc, but Edelcrantz used a figure of 4 minutes of arc to account for atmospheric disturbances and imperfections of the telescope. On that basis, and with a 32× telescope, Edelcrantz specified shutter sizes ranging from 9 inches (22 cm) for a distance of half a Swedish mile (5.3 km) to 54 inches (134 cm) for 3 Swedish miles (32 km). These figures were for the original design with square shutters. The open design of 1809 had long oblong shutters which Edelcrantz thought was more visible. Distances much further than these would require impractically high towers to overcome the curvature of the Earth as well as large shutters. Edelcrantz kept the distance between stations under 2 Swedish miles (21 km) except where large bodies of water made it unavoidable. The Swedish telegraph was capable of being used at night with lamps. On smaller stations lamps were placed behind the shutters so that they became visible when the shutter was opened. For larger stations, this was impractical. Instead, a separate tin box matrix with glass windows was installed below the daytime shutters. The lamps inside the tin box could be uncovered by pulling strings in the same way the daytime shutters were operated. Windows on both sides of the box allowed the lamps to be seen by both the upstream and downstream adjacent stations. The codepoints used at night were the complements of the codepoints used during the day. This made the pattern of lamps in open shutters at night the same as the pattern of closed shutters in daytime.
Бірінші желі: 17951809
Стокгольмнен Ваксгольмға дейінгі алғашқы желі 1795 жылдың қаңтарында қолданысқа енгізілді. 1797 жылға қарай Стокгольмнен Фредриксборгқа және Грисслехамнан Сигнилсскер арқылы Аландтағы Экерёге дейінгі желілер де болды. 1799 жылы Гётеборг маңында, батыс жағалаудағы Марстрандқа қысқа желі орнатылды. Екінші коалиция соғысы кезінде Ұлыбритания Францияға қарсы блокада енгізуге тырысты. Өз саудасына тиетін зиянға алаңдаған Швеция 1800 жылы Екінші қарулы бейтараптық лигасына қосылды. Ұлыбританияның оған жауап ретінде солтүстік елдердің біріне шабуыл жасауы күтілді. Мұндай шабуылға қарсы қорғану үшін король Швеция мен Данияның телеграф жүйелерін байланыстыратын желі құруды бұйырды. Бұл әлемдегі алғашқы халықаралық телеграф байланысы болды. Эделькранц бұл байланысты Швециядағы Хельсинборг пен Даниядағы Хельсингор арасында, екі елді бөліп тұрған Оресунд таяз суы арқылы жасады. Швеция флотына қолдау көрсету және сигнал беру пункттерін қамтамасыз ету мақсатында Куллабергтен Мальмёге дейінгі жағалау бойында жаңа желі жоспарланды. Нельсонның 1801 жылы Копенгагендегі дания флотына жасаған шабуылы осы желі арқылы хабарланды, бірақ Швеция Данияға көмектеспеген соң, ол қайта қолданылмады және қолдау желісінде тек бір станция ғана салынды. 1808 жылы Корольдік телеграф институты құрылды және Эделькранц директор болып тағайындалды. Телеграф институты әскер басқармасына бағындырылды, бастапқыда Корольдік инженерлік корпустың құрамына кірді. 1796 жылғы код кітабының орнына 5120 мүмкін кодтық нүктесі және көптеген жаңа хабарламалары бар жаңа код енгізілді. Жаңа кодекстерде тәртіпсіз операторларға арналған жазалар көзделді. Оларға операторды телеграфтың бір тірегіне тұруға бұйрық беру (код 001 721) және көрші станциядан оны көріп тұрғанын растауды сұрау (код 001 723) кірді. 1809 жылға қарай желіде 200 км-ге созылған 50 станция болды, онда 172 адам жұмыс істеді. Бір кезде Швециядағы телеграф желісі дерлік тоқтатылды, 1810 жылға қарай тек төрт телеграфшы жұмыс істеді.
The first operational line, Stockholm to Vaxholm, went into service in January 1795. By 1797 there were also lines from Stockholm to Fredriksborg, and Grisslehamn via Signilsskär to Eckerö in Åland. A short line near Göteborg to Marstrand on the west coast was installed in 1799. During the War of the Second Coalition, Britain tried to enforce a blockade against France. Concerned at the effect on their own trade, Sweden joined the Second League of Armed Neutrality in 1800. Britain was expected to respond with an attack on one of the Nordic countries in the league. To help guard against such an attack, the king ordered a telegraph link joining the systems of Sweden and Denmark. This was the first international telegraph connection in the world. Edelcrantz made this link between Helsingborg in Sweden and Helsingør in Denmark, across the Öresund, the narrow strait separating the two countries. A new line along the coast from Kullaberg to Malmö, incorporating the Helsingborg link, was planned in support and to provide signalling points to the Swedish fleet. Nelson's attack on the Danish fleet at Copenhagen in 1801 was reported over this link, but after Sweden failed to come to Denmark's aid it was not used again and only one station on the supporting line was ever built. In 1808 the Royal Telegraph Institution was created and Edelcrantz was made director. The Telegraph Institution was put under the jurisdiction of the military, initially as part of the Royal Engineering Corps. A new code was introduced to replace the 1796 codebook with 5,120 possible codepoints with many new messages. The new codes included punishments for delinquent operators. These included an order to the operator to stand on one of the telegraph arms (code 001 721), and a message asking an adjacent station to confirm that they could see him do it (code 001 723). By 1809, the network had 50 stations over 200 km of line employing 172 people. For a while, the telegraph network in Sweden was almost non existent, with only four telegraphists employed by 1810.
Желілерді қайта құру
Телеграф инспекторы лауазымы 1811 жылы құрылған, бірақ Швециядағы телеграф 1827 жылға дейін, жаңа ұсыныстар енгізілгенге дейін тоқтап тұрды. 1834 жылы Телеграф институты Топографиялық корпустың құрамына қосылды. Корпустың басшысы Карл Фредрик Акрелл шведтік жапқыш телеграфын басқа елдердегі заманауи жүйелермен салыстырды. Ыңғайлылығымен ерекше көзге түріп, Карлскронда сынақтан өткен Англиядағы Чарльз Паслидің семафор жүйесіне назар аударды. Сынақтар Карлскрона мен Дротнингскер арасында, ал 1835 жылы Стокгольм мен Фредриксборг арасында түнде жүргізілді. Акрелл жапқыш телеграфтың жылдам әрі қолдануға ыңғайлы екенін анықтады және оны қайтадан бекітілген станциялар үшін пайдалануға ұсынды. Дегенмен, Паслидің семафоры арзан әрі құрастыруы оңай болғандықтан, жылдам станциялар үшін қолданылды. 1836 жылға қарай швед телеграф желісі толыққанды жаңарып, қалпына келтірілді.
The post of Telegraph Inspector was created as early as 1811, but the telegraph in Sweden remained dormant until 1827 when new proposals were put forward. In 1834, the Telegraph Institution was moved to the Topographical Corps. The Corps head, Carl Fredrik Akrell, conducted comparisons of the Swedish shutter telegraph with more recent systems from other countries. Of particular interest was the semaphore system of Charles Pasley in England which had been on trial in Karlskrona. Tests were performed between Karlskrona and Drottningskär, and, in 1835, nighttime tests between Stockholm and Fredriksborg. Akrell concluded that the shutter telegraph was faster and easier to use, and was again adopted for fixed stations. However, Pasley's semaphore was cheaper and easier to construct, so was adopted for mobile stations. By 1836 the Swedish telegraph network had been fully restored.}
Ұлыбритания
Ирландияда Ричард Ловелл Эджворт 1794 жылы бұрынғы жұмысына қайта оралды және күтілетін француз басқынынан ескерту үшін телеграф құруды ұсынды; алайда, бұл ұсыныс іске аспады. Лорд Джордж Мюррей, Шапп семафоры туралы естіген соң, 1795 жылы британдық Адмиралтействоға визуалды телеграфия жүйесін ұсынды. Пастор Гэмбл мырза да 1795 жылы екі түрлі бес элементтен тұратын жүйе ұсынды: біреуі бес жалюзилі, екіншісі бес он футтық бағаналы. Хабарламалар Лондоннан Дилге шамамен алпыс секундта жеткізілді, ал 1808 жылға қарай алпыс бес пункт пайдаланылды. Мюррейдің жалюзилі телеграф станцияларының тізбегі келесі бағыттар бойынша салынды: Лондон–Дил және Ширнесс, Лондон–Грейт Ярмут және Лондон–Портсмут және Плимут. Трафальгар шайқасынан кейін жаңалық Фалмут арқылы фрегатпен Лондонға жеткізілді, ал капитан хабарламаларды «Трафальгар жолы» деп аталған автобуспен Лондонға алып барды; саяхат 38 сағатқа созылды. Бұл кешігу Адмиралтействоны одан әрі зерттеуге итермеледі. Жаңа семафор жүйесі іздестірілді, ал ұсынылған көптеген идеялар мен құрылғылардың ішінде Адмиралтейство сэр Хоум Попхэм ойлап тапқан қарапайым семафор жүйесін таңдады. Қалыпты жағдайда хабарламалар Лондоннан Портсмутқа сегіз минуттан кем уақытта жіберілді. Бұл желі 1822 жылдан 1847 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін теміржол мен электр телеграфы байланыс құралының жақсы түрін ұсынды. Семафор желісі жалюзи тізбегімен бірдей жерлерді пайдаланбады, бірақ 15 станциясы бар дерлік сол бағытты ұстанды: Адмиралтейство (Лондон), Челси Корольдік госпиталі, Путни Хит, Кумбе Уоррен, Куперс Хилл, Чатли Хит, Пьюли Хилл, Банникл Хилл, Хаст Хилл (Хаслемер), Холдер Хилл (Мидхерст), Бикон Хилл, Комптон Даун, Камп Даун, Лумпс Форт (Саутси) және Портсмут доктары. Netley Heath станциясының орнын ауыстырған Чатли Хиттегі семафор мұнарасы қазіргі уақытта Landmark Trust қорымен қалпына келтірілуде және өздігінен қызмет көрсететін демалыс орны ретінде пайдаланылады. Қалпына келтіру аяқталғаннан кейін белгілі бір күндері жұртшылыққа қолжетімді болады. Ливерпуль портының басқармасы 1825 жылы Ливерпульден Холихедке дейін Попхэмнің оптикалық семафор станцияларының тізбегін салуға арналған парламенттік жеке актіні алды. Жүйені Барнард Л. Уотсон, теңіз жаяу әскерінің офицері жобалады және 1827 жылы пайдалануға берді. Бұл желі, мүмкін, таза коммерциялық мақсатта салынған оптикалық телеграфтың жалғыз мысалы. Ол Холихедтегі бақылаушылардың Ливерпуль портына келіп жатқан кемелер туралы хабарлауы үшін және кеме жағаға тұрмас бұрын жүк саудасын бастау үшін пайдаланылды. Желі 1860 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін теміржол желісі мен электр телеграфы оны қажетсіз етті. Мұнаралар салынған көптеген биік жерлер («телеграф төбелері») бүгінгі күнге дейін Телеграф төбесі деп аталады.
In Ireland, Richard Lovell Edgeworth returned to his earlier work in 1794, and proposed a telegraph there to warn against an anticipated French invasion; however, the proposal was not implemented. Lord George Murray, stimulated by reports of the Chappe semaphore, proposed a system of visual telegraphy to the British Admiralty in 1795. The Rev. Mr Gamble also proposed two distinct five element systems in 1795: one using five shutters, and one using five ten foot poles. Messages passed from London to Deal in about sixty seconds, and sixty five sites were in use by 1808.]] Chains of Murray's shutter telegraph stations were built along the following routes: London–Deal and Sheerness, London–Great Yarmouth, and London–Portsmouth and Plymouth. Following the Battle of Trafalgar, the news was transmitted to London by frigate to Falmouth, from where the captain took the dispatches to London by coach along what became known as the Trafalgar Way; the journey took 38 hours. This delay prompted the Admiralty to investigate further. A replacement semaphore system was sought, and of the many ideas and devices put forward the Admiralty chose the simpler semaphore system invented by Sir Home Popham. In good conditions messages were sent from London to Portsmouth in less than eight minutes. The line was operational from 1822 until 1847, when the railway and electric telegraph provided a better means of communication. The semaphore line did not use the same locations as the shutter chain, but followed almost the same route with 15 stations: Admiralty (London), Chelsea Royal Hospital, Putney Heath, Coombe Warren, Coopers Hill, Chatley Heath, Pewley Hill, Bannicle Hill, Haste Hill (Haslemere), Holder Hill, (Midhurst), Beacon Hill, Compton Down, Camp Down, Lumps Fort (Southsea), and Portsmouth Dockyard. The semaphore tower at Chatley Heath, which replaced the Netley Heath station of the shutter telegraph, is currently being restored by the Landmark Trust as self catering holiday accommodation. There will be public access on certain days when the restoration is complete. The Board of the Port of Liverpool obtained a Private Act of Parliament to construct a chain of Popham optical semaphore stations from Liverpool to Holyhead in 1825. The system was designed and part owned by Barnard L. Watson, a reserve marine officer, and came into service in 1827. The line is possibly the only example of an optical telegraph built entirely for commercial purposes. It was used so that observers at Holyhead could report incoming ships to the Port of Liverpool and trading could begin in the cargo being carried before the ship docked. The line was kept in operation until 1860 when a railway line and associated electrical telegraph made it redundant. Many of the prominences on which the towers were built ('telegraph hills') are known as Telegraph Hill to this day.
Ирландия
Ирландияда Р. Л. Эджворт үшбұрышты көрсеткіш негізінде, 16 футқа дейін биіктігі жететін оптикалық телеграф құрастырды. Жүйесін бірнеше жыл бойы насихаттағаннан кейін, ол адмиралтействоның мақұлдауын алып, 1803–1804 жылдары құрылысын жүргізді. Аяқталған жүйе Дублиннен Галвейге дейін созылып, Ирландияның батыс жағалауына француз басқыншылығы болған жағдайда жылдам ескерту жүйесі болып жұмыс істеді. Жұмыс істеудегі сәттілігіне қарамастан, француз басқыншылығының қаупі азайғандықтан 1804 жылы жүйе таратылды.
In Ireland R. L. Edgeworth was to develop an optical telegraph based on a triangle pointer, measuring up to 16 feet in height. Following several years promoting his system, he was to get admiralty approval and engaged in its construction during 1803–1804. The completed system ran from Dublin to Galway and was to act as a rapid warning system in case of French invasion of the west coast of Ireland. Despite its success in operation, the receding threat of French invasion was to see the system disestablished in 1804.
Канада
Канадада Кент герцогы Эдуард Солтүстік Америкадағы алғашқы семафор желісін құрды. 1800 жылы пайдалануға берілген бұл желі Галифакс қаласы мен Новая Шотландиядағы Аннаполис қаласы арасында, сондай-ақ Фанди шығанағы арқылы Нью-Брансуиктегі Сент-Джон мен Фредериктон қалаларына дейін созылды. Кемелердің жақындауы туралы хабар беруден басқа, герцог бұл жүйені әскери бұйрықтарды, әсіресе әскерлердің тәртібіне қатысты мәліметтерді жеткізу үшін де пайдаланды. Герцогтың жоспарында бұл желі Квебек қаласындағы британдық гарнизонға дейін жеткені жөн болған, бірақ көптеген төбелер мен жағалаудағы тұман салдарынан мұнаралардың арасы көріну үшін салыстырмалы түрде жақын орналастырылуы тиіс болды. Мұндай көптеген стансаларды салуға және оларды үздіксіз қамтамасыз етуге қажетті еңбек британдық әскердің күштерін барынша сарқып жіберді, сондықтан Нью-Брансуик желісінің жұмыс істегеніне күмән туды. Галифакс порты маңындағы мұнараларды есептемегенде, герцог 1800 жылдың тамызында кеткеннен кейін жүйе көп ұзамай тоқтатылды.
In Canada, Prince Edward, Duke of Kent established the first semaphore line in North America. In operation by 1800, it ran between the city of Halifax and the town of Annapolis in Nova Scotia, and across the Bay of Fundy to Saint John and Fredericton in New Brunswick. In addition to providing information on approaching ships, the Duke used the system to relay military commands, especially as they related to troop discipline. The Duke had envisioned the line reaching as far as the British garrison at Quebec City, but the many hills and coastal fog meant the towers needed to be placed relatively close together to ensure visibility. The labour needed to build and continually man so many stations taxed the already stretched thin British military and there is doubt the New Brunswick line was ever in operation. With the exception of the towers around Halifax harbour, the system was abandoned shortly after the Duke's departure in August 1800.
Мальта
Британдық әскери билік 1840 жылдардың басында Мальтада семафор желісін орнатуды қарастыра бастады. Алғашқыда, аралдағы шіркеулердің қоңырау мұнаралары мен күмбездеріне семафор станцияларын орнату жоспарланған, бірақ діни басшылар бұл ұсынысты қабылдамады. Осы себепті, 1848 жылы негізгі аралда Гаргур мен Ғашақ қалаларында жаңа семафор мұнаралары салынды, ал Гозо аралдағы Та' Кенонада тағы біреуі бой көтерді. Губернатор сарайы, Селмун сарайы және Джордан маяғында да қосымша станциялар құрылды. Әр станцияда Корольдік инженерлер қызмет етті.
The British military authorities began to consider installing a semaphore line in Malta in the early 1840s. Initially, it was planned that semaphore stations be established on the bell towers and domes of the island's churches, but the religious authorities rejected the proposal. Due to this, in 1848 new semaphore towers were constructed at Għargħur and Għaxaq on the main island, and another was built at Ta' Kenuna on Gozo. Further stations were established at the Governor's Palace, Selmun Palace and the Giordan Lighthouse. Each station was staffed by the Royal Engineers.
Үндістан
Үндістанда 1810 жылы семафор мұнаралары енгізілді. Калькуттадағы Форт Уильям мен Варанаси маңындағы Чунар форты арасында бірнеше мұнаралар салынды. Жазықтағы мұнаралар биік, ал таулардағылары да биік болды және олар шамамен арақашықтықта салынды.
In India, semaphore towers were introduced in 1810. A series of towers were built between Fort William, Kolkata to Chunar Fort near Varanasi. The towers in the plains were tall and those in the hills were tall, and were built at an interval of about .
Испания
Испанияда инженер Агустин де Бетанкур өзінің жүйесін жасады, оны осы мемлекет қабылдады; 1798 жылы ол Корольдік тағайындама алды, ал Мадрид пен Аранхуэсті байланыстыратын желінің алғашқы бөлігі 1800 жылдың тамызынан бастап жұмыс істеді. Испания 1840 және 1850 жылдары кең семафорлық телеграф желісімен жабылған. Үш негізгі семафор желісі Мадридтен тарады. Біріншісі солтүстікке қарай, Атлантика жағалауындағы Франция шекарасындағы Ирун қаласына дейін созылды. Екіншісі шығысқа қарай Жерорта теңізіне, содан кейін Барселона арқылы жағалау бойымен солтүстікке қарай Франция шекарасына дейін жетті. Үшіншісі Атлантика жағалауындағы Кадис қаласына дейін созылды. Бұл желілер Аранхуэз, Бадахос, Бургос, Кастельон, Сьюдад-Реал, Кордова, Куэнка, Герона, Памплона, Сан-Себастьян, Севилья, Таранкон, Тарагона, Толедо, Вальядолид, Валенсия, Витория және Сарагоса сияқты көптеген басқа испан қалаларына қызмет көрсетті.
In Spain, the engineer Agustín de Betancourt developed his own system which was adopted by that state; in 1798 he received a Royal Appointment, and the first stretch of line connecting Madrid and Aranjuez was in operation as of August 1800. Spain was spanned by an extensive semaphore telegraph network in the 1840s and 1850s. The three main semaphore lines radiated from Madrid. The first ran north to Irun on the Atlantic coast at the French border. The second ran east to the Mediterranean, then north along the coast through Barcelona to the French border. The third ran south to Cadiz on the Atlantic coast. These lines served many other Spanish cities, including: Aranjuez, Badajoz, Burgos, Castellon, Ciudad Real, Córdoba, Cuenca, Gerona, Pamplona, San Sebastian, Seville, Tarancon, Taragona, Toledo, Valladolid, Valencia, Vitoria and Zaragoza.
Португалия
Португалияда Наполеонға қарсы күрескен британдық әскерлер португал армиясының 1808 жылдан бері жұмыс істеп келе жатқан өте тиімді жер үстіндегі семафор жүйесі бар екенін анықтады, бұл Веллингтон герцогына барлауда маңызды артықшылық берді. Математик Франсиско Антонио Сиера [pt] есімді ғалым жасаған жаңашыл португал телеграфтары 3 түрге бөлінді: 3 жапқыш, 3 шар және 1 көрсеткіш/қозғалмалы қол. Ол сонымен қатар 3 телеграф түрі үшін де қолданылатын "Táboas Telegráphicas" атты код кітабын жазды. 1810 жылдың басынан бастап бұл желі "Corpo Telegráfico" – Португалияның алғашқы әскери сигнал корпусының қызметінде болды.
In Portugal, the British forces fighting Napoleon in Portugal soon found that the Portuguese Army had already a very capable semaphore terrestrial system working since 1808, giving the Duke of Wellington a decisive advantage in intelligence. The innovative Portuguese telegraphs, designed by Francisco António Ciera [pt], a mathematician, were of 3 types: 3 shutters, 3 balls and 1 pointer/moveable arm. He also wrote the code book "Táboas Telegráphicas", the same for the 3 telegraph types. Since early 1810 the network was operated by "Corpo Telegráfico", the first Portuguese military Signal Corps.
Басқа өңірлер
Францияда оптикалық телеграф сәттілігін дәлелдегеннен кейін, оны көптеген басқа елдер де еліктеді, әсіресе Наполеон оны өзінің империясы мен әскерін үйлестіру үшін қолданғаннан кейін. Осы елдердің көпшілігінде пошта органдары семафор желілерін басқарды. Көптеген ұлттық қызметтер Шаппе жүйесінен өзгеше сигнал беру жүйелерін қабылдады. Мысалы, Ұлыбритания және Швеция жапқыштардан жасалған панельдерді пайдаланды (Шаппе ағайындарының бұрышты таяқшалар жақсы көрінеді деген пікіріне қарсы). Кейбір жағдайларда жаңа жүйелер жақсарту деп есептелгендіктен қабылданды. Бірақ көптеген елдер ұлттық мақтаныш сезімінен немесе бәсекелес және жау елдерден көшірме жасағысы келмегендіктен өздерінің, көбінесе нашаррақ, жобаларын жасады. 1801 жылы Дания поштасы Storebæltstelegrafen атты семафор желісін Ұлы белдеу боғазы арқылы, Фюн және Зеландия аралдары арасында орнатты. Желіде Nyborg (Фюн), Sprogø (шағын арал, боғаздың ортасында) және Korsør (Зеландия) станциялары болды. Ол 1865 жылға дейін қолданыста болды. Пруссия Корольдігінде Фридрих Вильгельм III 1819 жылы тәжірибелік желі құрылысын тапсырды, бірақ қорғаныс министрі Карл фон Хаке кешіктіргендіктен, 1830 жылға дейін ештеңе істелмеді. Сол кезде Берлин мен Потсдам арасында үш станциядан тұратын қысқа желі салынды. Дизайны швед телеграфына негізделген, бірақ жалюзилердің саны он екіге дейін артты. Пошта қызметкері Карл Пистор Уотсонның Англиядағы жобасына негізделген семафор жүйесін ұсынды. Бұл жоба бойынша Берлин-Магдебург-Дортмунд-Кёльн-Бонн-Кобленц желісі 1833 жылы аяқталды. Желіде Швециядағыдай шамамен 200 адам жұмыс істеді, бірақ желі дамымады және басқа ресми желілер салынбады. 1849 жылы желі электр желісі пайдасына тоқтатылды. Мемлекеттік қолдаумен жұмыс істейтін ресми желілер болмаса да, жеке кәсіпорындар да болды. 1837 жылы Иоганн Людвиг Шмидт Гамбургтен Куксхафенге дейін коммерциялық желі ашты. 1847 жылы Шмидт Бременнен Бремерхафенге екінші желі ашты. Бұл желілер коммерциялық кемелердің келуі туралы хабарлау үшін пайдаланылды. Кейіннен екі желі үш қосымша станциямен байланыстырылып, оптикалық телеграф дәуіріндегі, мүмкін, жалғыз жеке телеграф желісі құрылды. Бұл желідегі телеграф инспекторы Фридрих Клеменс Герке болды, ол кейін Гамбург-Куксхавен электр телеграф желісіне көшіп, Халықаралық Морзе кодын жасады. Гамбург желісі 1850 жылы, ал Бремен желісі 1852 жылы қолданыстан шығарылды. Ресейде патша Николай I 1833 жылы Мәскеу мен Варшава арасындағы желіні іске қосты, оның ұзындығы шамалы емес, 220 станцияға және 1320 операторға қажеттілік тудырды. 1859 жылы станциялар пайдаланылмаған және құлап бара жатқаны байқалды, сондықтан желі одан бұрын көп бұрын тоқтатылған болуы мүмкін. Шаппе мен Эделькранц қазіргі заманғы желілерде кең таралған көптеген мүмкіндіктерді дербес ойлап тапты, бірақ сол кезде бұл революциялық және жүйелердің тиімді жұмыс істеуі үшін маңызды болды. Бұл мүмкіндіктерге басқару белгілері, маршрутизация, қателерді басқару, ағынды басқару, хабарламалардың басымдығы және символдар жылдамдығын басқару кірді. Эделькранц 1794 жылдан бастап барлық басқару кодтарының мағынасы мен қолданылуын толыққанды құжаттады. Шаппе жүйесінің алғашқы кезеңінің егжей-тегжейі нақты белгісіз, ал сақталған алғашқы нұсқаулар 1809 жылға дейін созылады, француз жүйесі швед жүйесі сияқты толыққанды түсіндірілмеген. Бұл жүйелердің кейбір ерекшеліктері қазіргі заманғы тәжірибеде озық деп саналады және жақында қайта ойлап табылды. Мысалы, Эделькранц кодіндегі 707 қателерді басқару коды. Бұл белгілі бір символдың қайталануын сұрау үшін пайдаланылды. 707 нөмірінен кейін журналдың ағымдағы бетінде қайталау қажеттілігі көрсетілген жол мен бағанды анықтайтын екі символ келді. Бұл таңдамалы қайталаудың мысалы және көптеген заманауи желілерде қолданылатын қарапайым n стратегиясына қарағанда тиімдірек. Бұл кейінірек қосылған мүмкіндік болды, Эделькранц (272 кодтық нүкте) және Шаппе (2H6 кодтық нүкте) бастапқыда қателерді басқару үшін Гуктің 1684 жылғы ұсынысынан тікелей алынған қарапайым "соңғы таңбаны өшіру" мүмкіндігін ғана қолданды. Француз жүйесіндегі маршрутизация дерлік тұрақты болды, хабарды бастауға Париж мен желінің шетіндегі станцияға ғана рұқсат етілді. Шведтердің алғашқы жүйесі икемдірек болды, кез келген станциялар арасында хабар байланысын орнатуға мүмкіндік берді. Қазіргі заманғы желілерге ұқсас, инициализациялау сұранысында сұраныс беруші және мақсатты станцияның идентификациясы болды. Сұраныс мақсатты станциядан алынған кодтың қосымшасын жіберу арқылы расталды. Бұл протокол ерекше және қазіргі заманғы аналогы жоқ. Тағы бір мүмкіндік, қазіргі заманғы электрондық жүйеде озық деп есептелер еді, - беру жылдамдығын динамикалық түрде өзгерту. Эделькранцта жылдамырақ (770) және баяу (077) кодтық нүктелер болды. Шаппеде де мұндай мүмкіндік болды.
Once it had proved its success in France, the optical telegraph was imitated in many other countries, especially after it was used by Napoleon to coordinate his empire and army. In most of these countries, the postal authorities operated the semaphore lines. Many national services adopted signalling systems different from the Chappe system. For example, the UK and Sweden adopted systems of shuttered panels (in contradiction to the Chappe brothers' contention that angled rods are more visible). In some cases, new systems were adopted because they were thought to be improvements. But many countries pursued their own, often inferior, designs for reasons of national pride or not wanting to copy from rivals and enemies. In 1801, the Danish post office installed a semaphore line across the Great Belt strait, Storebæltstelegrafen, between islands Funen and Zealand with stations at Nyborg on Funen, on the small island Sprogø in the middle of the strait, and at Korsør on Zealand. It was in use until 1865. In the Kingdom of Prussia, Frederick William III ordered the construction of an experimental line in 1819, but due to the procrastination of defence minister Karl von Hake, nothing happened until 1830 when a short three station line between Berlin and Potsdam was built. The design was based on the Swedish telegraph with the number of shutters increased to twelve. Postrat Carl Pistor proposed instead a semaphore system based on Watson's design in England. An operational line of this design running Berlin Magdeburg Dortmund Köln Bonn Koblenz was completed in 1833. The line employed about 200 people, comparable to Sweden, but no network ever developed and no more official lines were built. The line was decommissioned in 1849 in favour of an electrical line. Although there were no more government sponsored official lines, there was some private enterprise. Johann Ludwig Schmidt opened a commercial line from Hamburg to Cuxhaven in 1837. In 1847, Schmidt opened a second line from Bremen to Bremerhaven. These lines were used for reporting the arrival of commercial ships. The two lines were later linked with three additional stations to create possibly the only private telegraph network in the optical telegraph era. The telegraph inspector for this network was Friedrich Clemens Gerke, who would later move to the Hamburg Cuxhaven electrical telegraph line and develop what became the International Morse Code. The Hamburg line went out of use in 1850, and the Bremen line in 1852. In Russia, Tsar Nicolas I inaugurated a line between Moscow and Warsaw of length in 1833; it needed 220 stations staffed by 1,320 operators. The stations were noted to be unused and decaying in 1859, so the line was probably abandoned long before this. Chappe and Edelcrantz independently invented many features that are now commonplace in modern networks, but were then revolutionary and essential to the smooth running of the systems. These features included control characters, routing, error control, flow control, message priority and symbol rate control. Edelcrantz documented the meaning and usage of all his control codes from the start in 1794. The details of the early Chappe system are not known precisely; the first operating instructions to survive date to 1809 and the French system is not as fully explained as the Swedish. Some of the features of these systems are considered advanced in modern practice and have been recently reinvented. An example of this is the error control codepoint 707 in the Edelcrantz code. This was used to request the repeat of a specified recent symbol. The 707 was followed by two symbols identifying the row and column in the current page of the logbook that it was required to repeat. This is an example of a selective repeat and is more efficient than the simple go back n strategy used on many modern networks. This was a later addition; both Edelcrantz (codepoint 272), and Chappe (codepoint 2H6) initially used only a simple "erase last character" for error control, taken directly from Hooke's 1684 proposal. Routing in the French system was almost permanently fixed; only Paris and the station at the remote end of a line were allowed to initiate a message. The early Swedish system was more flexible, having the ability to set up message connections between arbitrary stations. Similar to modern networks, the initialisation request contained the identification of the requesting and target station. The request was acknowledged by the target station by sending the complement of the code received. This protocol is unique with no modern equivalent. Another feature that would be considered advanced in a modern electronic system is the dynamic changing of transmission rates. Edelcrantz had codepoints for faster (770) and slower (077). Chappe also had this feature.
Танымал мәдениетте
19 ғасырдың ортасына қарай оптикалық телеграф жеткілікті деңгейде танымал болды, оны ерекше түсіндірмесіз танымал еңбектерде атауға болады. Шапп телеграфы замандас көркем әдебиеттер мен комикстерде кездеседі. Родольф Төпфердің "Мырза Қалам" (1831) комиксінде ит Шапп телеграфының иесіне құлап, оны түсіруге көмектесуге тырысқан қожайынының салдарынан, қателікпен алаңдататын хабарламалар жіберіліп, халықаралық дағдарыс туындайды. Лусьен Левен (1834) романында Стендаль Люсьен Левен мен префект М. де Серанвиллдің телеграф директоры М. Ламорте арасындағы билік күресін бейнелейді. Александр Дюманың "Конт Монте-Кристо" (1844) кітабының 60-тарауында ("Телеграф") басты кейіпкер семафор желісінің қозғалатын қолдарын қызығушылықпен сипаттайды: «Кейде мен жолдың соңында, төбеде, күннің жарқын сәулесінде, қара, бүктеліп тұрған қолдарды, алып қоңыздан шыққан аяқтар сияқты көретінмін». Кейіннен ол француз қаржы нарығын манипуляциялау үшін жалған хабарды жеткізу үшін семафор операторын сатып алады. Дюма сондай-ақ Шапп телеграф желісінің жұмыс істеуін егжей-тегжейлі сипаттайды. Гектор Малоның "Ромен Калбрис" (1869) романында кейіпкерлердің бірі, Диелет есімді қыз, Париждегі үйін «бір шіркеудің жанында, оның жанында сағат мұнарасы бар» деп сипаттайды. Мұнараның үстінде күні бойы осылай да, солай да қозғалатын екі үлкен қара қол болды. [Кейін маған] бұл Сент-Эвсташ шіркеуі екені және осы үлкен қара қолдар телеграф екені айтылды. 21 ғасырда оптикалық телеграф тұжырымы көбінесе халықтық мәдениетте, мысалы, "Павейн" романы және Терри Пратчеттің "Клэкс" романы арқылы, әсіресе 2004 жылғы "Поштаға бара жатыр" романында сақталады.
By the mid 19th century, the optical telegraph was well known enough to be referenced in popular works without special explanation. The Chappe telegraph appeared in contemporary fiction and comic strips. In "Mister Pencil" (1831), a comic strip by Rodolphe Töpffer, a dog fallen on a Chappe telegraph's arm—and its master attempting to help get it down—provoke an international crisis by inadvertently transmitting disturbing messages. In Lucien Leuwen (1834), Stendhal pictures a power struggle between Lucien Leuwen and the prefect M. de Séranville with the telegraph's director M. Lamorte. In Chapter 60 ("The Telegraph") of Alexandre Dumas' The Count of Monte Cristo (1844), the title character describes with fascination the semaphore line's moving arms: "I had at times seen rise at the end of a road, on a hillock and in the bright light of the sun, these black folding arms looking like the legs of an immense beetle." He later bribes a semaphore operator to relay a false message in order to manipulate the French financial market. Dumas also describes in detail the functioning of a Chappe telegraph line. In Hector Malot's novel Romain Kalbris (1869), one of the characters, a girl named Dielette, describes her home in Paris as " next to a church near which there was a clock tower. On top of the tower there were two large black arms, moving all day this way and that. [I was told later] that this was Saint Eustache church and that these large black arms were a telegraph." In the 21st century, the optical telegraph concept is mainly kept alive in popular culture through fiction such as the novel Pavane and Terry Pratchett's "Clacks" in his Discworld novels, most notably the 2004 novel Going Postal.