Кіріспе
Ағылшын ақыны, әдеби сыншы және мәдени тарихшы (1840–1893) оның әкесі Джон Аддингтон Саймондс-младший (John Addington Symonds Jr.; 5 қазан 1840 – 19 сәуір 1893) – ағылшын ақыны және әдеби сыншы. Мәдениет тарихшысы ретінде ол Ренессанс дәуірі туралы еңбектерімен, сондай-ақ көптеген жазушылар мен суретшілердің өмірбаяндарымен танымал болды. Отбасы құрып, балалары болғанымен, Саймондс ерлерге деген махаббатты (гомосексуализмді) қолдады, оның пікірінше, ол педерастикалық және теңдікке негізделген қарым-қатынастарды қамти алады, оны «l'amour de l'impossible» (мүмкін емес махаббат) деп атады. Ол сондай-ақ өзінің бір жынысты қатынастарынан шабыттанған көптеген өлеңдер жазды.
his father
John Addington Symonds Jr. ('/s//ɪ//m//ən//d//z/; 5 October 1840 – 19 April 1893) was an English poet and literary critic. A cultural historian, he was known for his work on the Renaissance, as well as numerous biographies of writers and artists. Although married with children, Symonds supported male love (homosexuality), which he believed could include pederastic as well as egalitarian relationships, referring to it as l'amour de l'impossible (love of the impossible). He also wrote much poetry inspired by his same sex affairs.
Ерте өмір және білім
Саймондс 1840 жылы Англияның Бристоль қаласында дүниеге келді. Оның әкесі, дәрігер Джон Аддингтон Саймондс (1807–1871) «Қылмыстық жауапкершілік» (1869), «Көркемдік қағидалары» (1857) және «Ұйқы мен армандар» атты кітаптардың авторы болды. Кіші Саймондс 14 жасынан кейін Харроу мектебіндегі ойындарға қатыспады және ол ғалым ретінде ерекше көзге түспеді. Саймондс он жасында Клифтон Хилл Хаусқа көшіп барды, бұл оқиға оның денсаулығы мен рухани дамуына оңды әсер етті деп сенді. Саймондстың денсаулығы нашарлаған күйінде жалғасты, бала кезінде ол қорқынышты түстер көріп, төсегі мен астындағы өліктерден ұйқыда жүретін. Бірде Клифтон Хилл Хаусының шатырында ұйқыда жүріп, жаңбыр суы жиналған ыдысқа жеткенде, суға батып кетуге айналды. Саймондстың айтуынша, «көк көздері мен толқынды, сары шашы бар» періште оны оятып, қауіпсіз жерге алып келді; бұл бейне Саймондстың түсіне жиі кіріп, оның гомосексуалдық сезіміне алғашқы түрткі болды. 1858 жылдың қаңтар айында Саймондс досы Альфред Претордан (1840–1908) хат алды, онда Претордың мектеп директоры Чарльз Джон Вонмен болған қарым-қатынасы туралы айтылды. Саймондс қатты қысылып, ренжіді, өзінің гомосексуализміне қатысты сезімдері оны одан да шаршата түсті. Ол 1859 жылы Оксфорд университетінің студенті болғанға дейін осы оқиға туралы ешкімге айтпады, сонда латын тілінің профессоры Джон Конингтонға оқиғаны баяндады. Конингтон ерлер мен ұлдар арасындағы романтикалық қарым-қатынасты қолдады. Ол бұрын Саймондсқа Уильям Джонсон Коридің гомоэротикалық өлеңдер жинағы «Иониканы» сыйлаған еді. Конингтон Саймондсты досының абыройы туралы әкесіне айтуға шақырды, ал Саймондстың әкесі Вонды Харроу мектебінен кетуге мәжбүр етті. Претор жас Саймондстың рөліне ашуланып, одан кейін ешқашан сөйлеспеді. 1858 жылдың күзінде Саймондс Оксфордтың Баллиол колледжіне қарапайым студент ретінде қабылданды, бірақ келесі жылы стипендияға ие болды. Сол жылдың көктемінде ол Бристоль хорының мүшесі Уильям Фейр Дайерге (1843–1905) ғашық болды. Олар бір жыл бойы таза махаббатқа берілді, бірақ Саймондс олардың қарым-қатынасын тоқтатты. Олардың достығы бірнеше жылға созылды, кем дегенде 1864 жылға дейін. Дайер Бристольдегі Сент-Николас шіркеуінің органшысы және хормейстері болды. Оксфорд университетінде Саймондс оқумен шұғылданып, академиялық қабілетін көрсетті. 1860 жылы ол «Модс» пәні бойынша бірінші орын алды және «Эскориал» атты өлеңімен Ньюдигейт сыйлығын жеңіп алды; 1862 жылы «Литерае Гуманиорес» пәні бойынша бірінші орын алды, ал 1863 жылы Канцлердің ағылшын тіліндегі эссесін жеңіп алды. 1862 жылы Саймондс консервативті Магдален колледжіне ашық стипендиямен қабылданды. Ол Шортингпен достық қарым-қатынас орнатты және оны жеке шәкірті ретінде алды. Саймондс Шортингке Магдален колледжіне түсуге көмектесуден бас тартқанда, Шортинг мектеп басшылығына шағымданып, «Мен [Саймондс] оның Уолтер Томас Голденді (1848–1901) іздеуіне қолдау көрсеттім, мен оның әдеттерін бөлістім және сол жолға түстім» деп жазды. Саймондс кез келген кінәліліктерден ресми түрде ақталғанмен, стрестен күйзеліске ұшырап, көп ұзамай университетті тастап, Швейцарияға кетті.
Жеке өмір
Швейцарияда ол Джанет Кэтрин Нортпен (ботаникалық суретші Марианна Норттың қарындасы, 1830–1890 жж.) кездесті. Олар 1864 жылдың 10 қарашасында Гастингсте үйленді. Олар Лондонда қоныстанды және төрт қызы болды: Джанет (1865 жылы туған), Шарлотта (1867 жылы туған), Маргарет (Мадж) (1869 жылы туған) және Кэтрин (1875 жылы туған; кейіннен ол Dame Katharine Furse атағымен жазғандықтары үшін құрметке ие болды). Эдвард Лир үш жасар Джанет үшін "Сырт пен Мысық" өлеңін жазды. 1868 жылы Клифтон қаласында Симондс Норман Мурмен (10 қаңтар 1851 – 6 наурыз 1895) танысып, ғашық болды. Мур Оксфордқа оқуға дайындалып жатқан жас жігіт еді және Симондстың шәкірті болды. Симондс пен Мурдың төрт жылдық қарым-қатынасы болды, бірақ олар жыныстық қатынасқа түспеді. Алайда, Симондстың 1870 жылғы 28 қаңтардағы күнделігінде жазғанынша: "Мен оны жалаңаш қылып, осы дене мүшелерін көз, қол және ауызбен сезіндірдім". Бұл қарым-қатынас оның көп уақытын алды, тіпті бір рет ол отбасын тастап, Мурмен бірге Италия мен Швейцарияға сапар шекті. Бұл аяқталмаған махаббат оның поэзия жазудағы ең өнімді кезеңіне әсер етті, нәтижесінде 1880 жылы "Жаңа және Ескі: Өлеңдер жинағы" жарық көрді.
Мансап
Саймондс заңгер болуды ниеттенген, бірақ денсаулығы тағы нашарлап, саяхаттауға мәжбүр болды. Клифтонға оралған соң, ол колледжде де, қыздар мектебінде де дәріс оқыды. Дәрістерінен ол «Дантеді зерттеуге кіріспе» (1872) және «Грек ақындары туралы зерттеулер» (1873–1876) атты мақалаларын дайындады. Осы арада ол өзінің басты еңбегі – «Италиядағы Ренессанс» (1875–1886 жылдары жеті томдық болып жарық көрген) – үстінде жұмыс істеді. Оксфордта Ренессанс туралы эссесі үшін жүлде алғаннан бері Саймондс оны одан әрі зерттеп, Еуропадағы өнер мен әдебиеттің қайта жандануын көрсеткісі келді. Ауыр сырқаты жұмысын тоқтатты. 1877 жылы оның өміріне қауіп төнді. Давос-Плацта жазылғаннан кейін, ол осы жерде ғана өмірден ләззат ала алатынына сенді. Ол Давоста тұрақты түрде тұрып, «Швейцария тауларындағы өміріміз» (1891) атты кітабында осы туралы жазды. Саймондс қаланың азаматы болды, қалалық істерге қатысты, шаруалармен дос болып, олардың қызығушылықтарын бөлісті. Ол көптеген кітаптарын осы жерде жазды: Перси Биш Шеллидің (1878), Филип Сиднидің (1886), Бен Джонсонның (1886) және Микеланджелоның (1893) өмірбаяндары, өлеңдер мен мақалалар жинағы және Бенвенуто Челлинидің «Өмірбаянының» (1887) аудармасы. Сондай-ақ, ол осы жерде Ренессанс кезеңін зерттеуін аяқтады, ол үшін ең көп есте қалады. Өмірі бойы тынымсыз еңбек етті. Денсаулығы нашар болғандықтан, оның өнімділігі таңғажайып болды. Өлімінен бір жыл бұрын «In the Key of Blue» атты мақалалар жинағы мен Уолт Уитман туралы монография жарық көрді. Оның қызметі соңғы күндеріне дейін тоқтаған жоқ. Ол Италияға деген құштарлығымен белгілі болды және көп жыл бойы күзде Венециядағы Заттередегі досы Горацио Ф. Браунның үйінде тұрды. 1891 жылы ол Л’Акуила қаласындағы Карл Генрих Ульрихсті көруге тырысты. Ол Римде қайтыс болып, Перси Биш Шеллинің қабіріне жақын жерге жерленді.
Мұра
Саймондс өзінің еңбектері мен автобиографиясын Браунға тапсырды, ол 1895 жылы Эдмунд Госс баспаға шығару алдында гомоэротикалық мазмұнынан тазартылған өмірбаян жазды. 1926 жылы Саймондстың қағаздары Госске тиген соң, ол Саймондстың немересінің қайғысына орай, естеліктерден басқа барлығын өртеп жіберді. Саймондс терең ойлы, өзін-өзі зерделейтін, бірақ іс-қимылға қабілетті адам еді. «Сөздер мен сөйлеушілер» атты еңбегінде сол замандағы жазушы Роберт Луис Стивенсон Саймондсты (Стивенсоннің эссесінде «Опалштейн» деп аталған) «жер мен өнерді, гүлдер мен асыл тастарды, шарап пен музыканы ай жарығымен серсеңдеп ән салатын, гитарамен әндейтіндей ең жақсы сөйлеуші» деп сипаттады. Жақсы мінезінің астында ол мұңды адам еді. Оның мінезінің бұл жағы оның философиялық өлеңдерінде, әсіресе 1882 жылғы «Animi Figura» сонеттерінде көрінеді. Ол өзінің кейіпкерін өте нәзікпен бейнеледі. Оның поэзиясы көбінесе шабыттанған жыршыға қарағанда студенттің өлеңіне жақын, бірақ онда терең ойлар мен сезімдер бар. Шындығында, Саймондс өзінің ең жақсы жақтарын бөлімдер мен үзінділерде көрсетеді. Бай суреттемелерге толы, «көк түсті жаңқаларға» ие болған оның шығармалары философиялық ой-пікірлерді жүргізу үшін қажетті үйлесім мен біртүтаслықтан мүресіз. Оның аудармалары тілдегі ең жақсы аудармалардың қатарында; Мұнда ол өзіне тақырып тапты және оған өзінің ерекшелігі болған түстер мен тез сезімталдықтың байлығын сыйлай алды.
Гомосексуалистік жазбалар
1873 жылы Саймондс кейіннен «гей тарихы» деп аталатын «Грек этикасындағы проблема» атты еңбегін жазды. Ол Уолт Уитменнің поэзиясынан шабыттанды, және олар хат алмасып жүрді. Бұл еңбек, «грек махаббатының ең толық мақтауы» саналады, он жыл бойы жарияланбады, содан кейін жеке тарату үшін шектеулі тиражбен басылды. Оксфорд ағылшын тілінің сөздігі 1892 жылы «гомосексуалды» терминін ағылшын тіліне енгізгені үшін медициналық жазушы Ч.Г. Чэддокты көрсетсе де, Саймондс осы сөзді «Грек этикасындағы проблема» еңбегінде одан бұрын қолданған. Өзінің тақырыбының тыйым салынған екенін білген Саймондс, кітапты оқуға ниеттенген адамға жазған хатында педерастияны «айтуға болмайтын әдет» деп атады, бірақ эсседе «грек махаббатын» «адам мен жастың арасындағы, қоғам мойындаған және пікірмен қорғалған, құштарлық пен ынтаға толы, сезімталдықтан мүлдем ада болмаса да, жалтақтауға дейін төмендемеген сүйіспеншілік» деп түсіндірді. Саймондс Оксфордтың Балиол колледжінде Бенджамин Джоуэтттен классикалық пәндерді оқыды, кейін Платонның «Симпозиум» атты еңбегінің ағылшын тіліне аудармасы бойынша Джоуэттпен бірге жұмыс істеді. Джоуэтт Саймондстың сексуалдыққа қатысты пікірлерін сынады, бірақ Саймондс хор ұлдарына зиян келтірді деген жалған айыптауға ұшырағанда, оны қолдады, өзінің эллинизмнің гомосексуалдарға қатысты заманауи құқықтық және әлеуметтік мәселелерге қатысты беймазды көзқарастарына қарамастан. Саймондс гомоэротикалық тақырыптардағы классикалық поэзияны аударды, және «Эвдиада» сияқты, ежелгі грек бейнелері мен тілін пайдаланған өлеңдер жазды, ол «оның гомоэротикалық өлеңдерінің ең танымал туындысы» деп есептеледі. Өмірінің соңына қарай Саймондстың бисексуалдығы белгілі бір әдеби және мәдени орталарда ашық сырға айналды. Ол 1889 жылдан 1893 жылға дейінгі төрт жыл ішінде жазылған (бірақ аяқталмаған) жеке естеліктері, ең ерте белгілі өзіне-өзі мойыстаған гей-автобиографиясын құрайды. Саймондстың қызы Мадж Воган, жазушы Вирджиния Вульфтің алғашқы бір жынысты құмарлығының нысаны болған болуы мүмкін, бірақ бұл сезімнің өзара болғанына ешқандай дәлел жоқ. Вульф оның күйеуі Уильям Уаймар Воганның туысы болды. Тағы бір қызы Шарлотта Саймондс классик Уолтер Лифке үйленді. Генри Джеймс Саймондстың өмірінен алынған кейбір деректерді, әсіресе оның әйелімен қарым-қатынасын, «Белтраффио авторы» (1884) атты қысқа әңгімесінің бастапқы нүктесі ретінде пайдаланды. Саймондстың қайтыс болғаннан кейін бір ғасырдан астам уақыт өткен соң, 2007 жылы оның гомосексуализм туралы алғашқы еңбегі, «Солдат махаббаты және байланысты мәселелер», Саймондстың әріптесі Генри Грэм Дакинстің немересі Эндрю Дакинс тарапынан Англияның Истборн қаласында жарияланды. «Солдат махаббаты» немесе «Soldatenliebe», өйткені ол тек неміс тілінде жарық көрді. Саймондстың ағылшын тіліндегі мәтіні жоғалып кетті. Бұл аударма және басылым – автордың өз тілінде жарық көрген жалғыз нұсқасы.