Үйлену сақинасы – неке құрғандықтың белгісі. Алтын немесе басқа қымбат металлдан жасалады. Тарихы көне Римге дейін жетеді, мағынасы мен кию орны әртүрлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саусаққа тағылатын жүзік, иесінің үйленгенін көрсетеді.
Finger ring which indicates that its wearer is married
Неке жүзігі немесе үйлену сақинасы – иесінің үйленгенін көрсететін саусаққа тағылатын жүзік. Ол әдетте металдан, дәстүрлі түрде алтыннан немесе басқа да құнды металдан жасалады. Сақиналар ежелгі Римде неке кезінде қолданылған. Мәдениетке байланысты, неке жүзігі көбінесе сол қолдың саусақ жүзік тағатының түбіне тағылады; егер иесі сол жақ қолмен жазатын болса, көбінесе оң қолға тағады. Саусақ жүзік тағатының "махаббат тамыры" (vena amoris) деп аталатын дәстүрлі сеніммен байланысты екені жиі айтылады.
A wedding ring or wedding band is a finger ring that indicates that its wearer is married. It is usually forged from metal, traditionally gold or another precious metal. Rings were used in ancient Rome during marriage. Depending on the culture, a wedding ring is typically worn on the base of the left ring finger; if the wearer is left handed, often it will go onto the right hand. The ring finger is widely claimed to be associated with the traditional belief known as vena amoris ("vein of love").
Тарих
Батыс елдеріндегі үйлену сақиналарының тамыры ежелгі Рим мен Грекияға дейін жетеді, және бастапқыда олар некелік мүлікпен, кейіннен адалдыққа берілген уәдемен байланысты болған. Қазіргі кездегі сақина алмасу орта ғасырлардағы Еуропаның христиандық дәстүрінен пайда болды. Осы мәдениеттерден сақина тағылатын саусақ таңдалды, себебі сол саусақтан жүрекке тікелей тамыр жетеді деп сенген.
The Western traditions of wedding rings can be traced to ancient Rome and Greece, and were first associated with the marital dowry and later with a promise of fidelity. The modern exchange of rings derived from the customs of Europe in the Middle Ages as part of Christendom. It is from these cultures that the choice of the ring finger was chosen, as it was believed that there was a vein from the left ring finger that ran directly to the heart.
Жүгірткі шаңғылары
16-шы және 17-ші ғасырларда еуропалық күйеулер әйелдеріне гиммель жүзігін сыйға тартқан. Құрастырмалы жүзікке ұқсас, гиммель жүзігі екі бір-біріне келіп түсетін шеңберден тұрған. Келіңдер осы шеңберлердің біреуін құдалықтан кейін тағып жүрген, ал екі шеңбер неке тойында біріктірілген. Кейіннен әйелі біріктірілген жүзікті таққан.
During the 16th and 17th centuries, European husbands bestowed a gimmel ring upon their wives. Similar to the puzzle ring, the gimmel ring consisted of two interlocking bands. The bride and groom both wore one of these bands after their engagement, and the two bands were reunited during the wedding ceremony. Subsequently, the wife wore the combined ring.
Поэзиялық сақиналар
Поэзиялық сақина – Ренессанс дәуірінде кең таралған сақина түрі. Ол өлең немесе "поэзия" жазылған таза күмістен жасалған сақина болатын. Дегенмен, жиналмалы сақинаны жолақтары шашырамай оңай шешіп алуға болады. Феде сақинасы – екі қолдың құшақтасқан бейнесін көрсететін, некеге тұрумен байланысты еуропалық ежелгі дәстүр.
The poesy ring was a style of ring that was popular during the Renaissance era. It was a band of sterling silver inscribed with a poem or "poesy". However, a puzzle ring can be easily removed without the bands falling apart. The fede ring, being a band consisting of two hands clasped in betrothal, is another historical custom of Europe that ostensibly dates from antiquity.
Ұлыбританияда алтынның мөлшері шектеулі
1942 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдықтар зергерлік бұйымдар жасауға шектеулер салғандықтан, "қажеттік" неке сақиналары шығарылды. Олардың максималды салмағы екі пеннивейтке дейін шектелді, бұл оларды сәл ауыррақ етіп жасады және дәстүрлі 22 карат емес, 9 карат алтыннан жасалды. Аймақтық сынақ кеңсесі осы сақиналарды алтынның құрамын және соғыс уақытындағы ережелерге сәйкестігін кепілдікпен белгіледі, сондай-ақ сақинаның ішкі жағындағы жыл белгісіне жақын арнайы "қажеттік" белгісін қойды; бұл белгі төменгі қисығы жоқ үлкен "U" әрпіне немесе екі жақшамен қоршалған бос орынға (" ") ұқсас болды.
In 1942 during the Second World War, British wartime restrictions on the manufacture of jewelry resulted in "utility" wedding rings that were limited to a maximum mass of two pennyweights, being slightly heavier than , and were forged of 9 carat gold rather than the traditional 22 carat. The Regional Assayer Office hallmarked these rings, which guaranteed their gold content and compliance with the wartime regulations with a special utility mark adjacent to the mark for the year on the inside of the band; the hallmark resembled a capital "U" with the bottom curve absent or two parentheses enclosing a space, i. e., " ".
Екі сақиналы рәсім
Екі сақиналы рәсім – бұл екі жұбайдың да неке сақиналарын алмасуы. Еуропаның бірнеше елінде, мысалы, скандинавия елдерінде, ерлер мен әйелдер бір-біріне бірдей формадағы, әдеттегі жай неке сақиналарын тағады, ал әйелге көбінесе одан да қымбат, әшекейленген неке сақинасы сыйланады. Той кезінде күйеу жігітінің сақинасы да неке сақинасы болып есептеледі және оны әйел той рәсімінің бір бөлігі ретінде қайта сыйлай алады. Некеге тұру әдетте екі адамның келісімімен жүзеге асады, ал сақиналар бірге таңдалады. Құдалық және неке сақиналары екі қолға да тағылады, әйел екі сақинаны бірге киеді. Кейде күйеу жігітіне жеке неке сақинасы беріледі. Германия мен Австрияда екі жақ та сол қолға тағылатын құдалық сақинасын қолданады. Той кезінде, сондай-ақ Болгария, Польша және Ресей сияқты шығыс Еуропаның бірнеше елінде, сақина оң қолға тағылады. Бұл әйелге немесе екеуіне де жаңа сақина болуы мүмкін, немесе құдалық сақиналарын қайта пайдалануға болады. Құдалық сақиналарын сол қолда қалдыруға немесе оң қолға ауыстыруға болады. Германияда, кем дегенде 1870 жылдан бері күйеу жігіт пен әйел екеуі де неке сақинасын тағу қалыпты жағдай, ал Нидерландыда той кезінде жұбайлардың сақина алмасуы туралы мәліметтерді кем дегенде 1815 жылдан бастап табуға болады. АҚШ және Канадада неке сақиналарын бастапқыда тек әйелдер таққан, бірақ 20-шы ғасырда екі жұбай үшін де дәстүрге айналды. Бразилияда, Мексикада және Испанияда екі жақ та құдалық сақинасын тағады, ал күйеу жігітінің сақинасы той кезінде неке сақинасы болып есептеледі. Нидерландыда жай сақиналарды екі қолға да тағуға болады, католиктер сол қолға, ал протестанттар оң қолға тағады. Құда болған кезде, күйеу жігіт пен әйел болашақ неке сақинасын қарсы қолына тағып, тойдан кейін қолдарын ауыстырады.
The double ring ceremony describes the exchange of wedding rings by and for both spouses. In several European nations such as the Nordic countries, it is common to exchange plain engagement rings of the same form for both sexes, and typically, an additional, more precious, and bejeweled wedding ring is given to the bride. In the nuptials, the groom's ring becomes a wedding ring also, and can be bestowed anew by the bride as a part of the wedding ceremony. The engagement is commonly a matter of agreement between the two, and the wedding rings are chosen together. Both engagement and wedding rings are worn on the left hand, the bride having both rings together. Occasionally, the groom receives a separate wedding ring. In Germany and Austria, both parties use engagement rings worn on the left hand. At the nuptials, a wedding ring is placed on the right hand, as in several east European nations, including Bulgaria, Poland, and Russia. This can be a new ring for the bride or both, or reusing the engagement rings. Any engagement rings can then remain on the left hand or be transferred to the right hand. In Germany, it has been customary for both the bride and the groom to wear a wedding ring since at least the 1870s and mentions of couples exchanging rings during the wedding ceremony in the Netherlands can be found at least as far back as 1815. In both the United States and Canada, wedding rings were initially only worn by wives, but became customary for both spouses during the 20th century. In Brazil, Mexico, and Spain both sexes also wear engagement rings, and the groom's ring often becomes a wedding ring in the nuptial exchange ceremony. In The Netherlands plain bands can be worn on either hand, left for Catholics and right for Protestants. When engaged, both bride and groom wear what will be the wedding band on the opposite hand and switch hands after the wedding.
Композициялар мен стильдер
Батыс елдерінде неке сақиналары көбінесе алтын, палладий, платина, аргентиум күміс, титан, вольфрам немесе соңғы кезде силиконнан жасалады. Сақинаның ішкі бетіне жұбайдың аты, екі жұбайдың есімі, неке күні немесе жұбайлар үшін маңызды сөздер қазылып жатады. Көптеген елдерде құдалық жүзі қарапайым, ал әйелдің неке жүзі әдетте әшекейленген болады. Кейбір салты бойынша, неке сақинасы – сыйлықтардың соңғысы, оған дәстүрлі түрде құдалық жүзі де кіреді. Бұл әдет ежелгі Римде қолданылған.
In Western nations, wedding rings are often forged of gold, palladium, platinum, argentium silver, titanium, tungsten, or more recently, silicone. Common engravings on the inside of the ring include the name of one's spouse, the names of both spouses, the date of the wedding or a phrase of significance to the spouses. In many nations the engagement rings are plain while the bride's wedding ring commonly is bejeweled. Some customs include the wedding ring as the final of a series of gifts, which also may include the engagement ring, traditionally given as a betrothal present. This custom was practiced in ancient Rome.
Үйлену салты
Бірнеше дәстүрде, күйеу жігітінің ең жақсы досы немесе құрметті қыз келіннің және күйеудің неке сақиналарын сақтап, оларды дәстүрлі неке рәсімінде сақиналарды беру және қабылдаудың символды сәтінде көрсетуге міндетті. Көлемді тойларда, сақина тасушы (көбінесе күйеу жігітінің немесе келіннің туысы) сақиналарды рәсімдік түрде шерумен әкелуге, кейде арнайы жастықшада көмектесе алады. Батыс Христиандығында, жағу сақиналары келісім шарт жасалған кезде алмастырылады, ал неке сақиналары қасиетті неке тойының өзінде беріледі. Шығыс Православие, Шығыс Лютеран және Шығыс Католик христиандары арасында сақина алмасу техникалық түрде үйлену рәсімінің бөлігі емес, керісінше, келісім шарт жасалған кезде алмастырылады. Ол әрқашан дін қызметкері немесе күйеу жігітінің досы берген екі сақинадан тұрады. Бұл неке жеке ғашықтар емес, отбасылар арасындағы келісім-шарт болған кездің қалдығы. Сондықтан екі отбасы да жас жұптың экономикалық тұрақтылығын қамтамасыз етуге тырысқан. Кейде бұл шартты алмасуға дейін жеткен, мысалы, осы ескі (қазірде ескірген) неміс формуласы көрсеткендей: «Мен сізге осы сақинаны арамыздағы уәде етілген неке белгісі ретінде беремін, егер сіздің әкеңіз 1000 рейхсталер (шамамен күміс) мөлшерінде некелік бөлік берсе». Кейбір мәдениеттер қосымша сақиналар алмасады. Үндістанның кейбір аймақтарындағы индуист әйелдері саусақ сақинасының орнына бақай сақинасы немесе бичия кие алады, бірақ бичия көбінесе саусақ сақинасымен бірге тағылады. Шығыс Үндістанда, әсіресе Батыс Бенгалияда, әйелдер алтынмен немесе күміспен қапталған темір білезік киеді, ол лоха деп аталады. Румынияда жұбайлар күміс тойларын, яғни жиырма бес жылдығын күміс сақиналар алмастыру арқылы тойлайды, оларды сол қолының төртінші саусағында, әдетте алтын сақиналарымен бірге тағады.
In several traditions, the best man or maid of honor has the duty of keeping track of a couple's wedding rings and to produce them at the symbolic moment of the giving and receiving of the rings during the traditional marriage ceremony. In more elaborate weddings, a ring bearer (who is often part of the family of the bride or groom) may assist in the ceremonial parading of the rings into the ceremony, sometimes on a special cushion. In Western Christianity, engagement rings are exchanged during the betrothal rite, while wedding rings are given during the celebration of holy matrimony itself. Among Eastern Orthodox, Eastern Lutheran and Eastern Catholic Christians, the exchange of rings is not technically part of the wedding service, but rather are exchanged at the betrothal. It is always a two ring set given to her by the priest or by the best man. It is a relic of the times when marriage was a contract between families, not individual lovers. Both families were then eager to ensure the economic safety of the young couple. Sometimes it went as far as being a conditional exchange as this old (and today outdated) German formula shows: "I give you this ring as a sign of the marriage which has been promised between us, provided your father gives with you a marriage portion of 1000 Reichsthalers" (approximately of silver). Some cultures exchange additional rings. In some parts of India, Hindu women may wear a toe ring or bichiya instead of a finger ring, but the bichiya is increasingly worn in addition to a finger ring. In eastern India, primarily in West Bengal, women wear an iron bangle, which may be gold or silver plated, called a loha. In Romania, spouses celebrate their silver wedding anniversary, i. e. twenty fifth anniversary, by exchanging silver rings, which are worn on the fourth finger of the left hand along with their original, and usually gold, wedding rings.
Христиандық
Англикан (Бірлік дұғалар кітабы): "Осы сақинамен сені үйлендіремін, саған денеме ғибадат етемін және барлық дүниелік иелігіммен сені марапаттаймын: Әке, Ұл және Киелі Рухтың атымен. Әмин." Шығыс православие: Шығыс православиелік үйлену рәсімінде діни қызметкер күйеушінің басынан үстіне үш рет сақинамен крест жасайды және былай деп жариялайды: "Құдайдың құлы (күйеу жігіт) Құдайдың құлына (күйеушіге) Әке, Ұл және Киелі Рухтың атымен үйленді." Әмин. Содан кейін, аттары ауыстырылып, тағы үш рет жарияланады, одан кейін сақиналар үш рет ауыстырылады, діни қызметкер немесе куәгер арқылы. Діни қызметкер Құдайдан "осы сақиналарды киюді аспан батасымен қабылдауын және осы құлдарыңыздың өмір бойы алдынан Жаратқан Иенің періштесі жүруін" сұрайды. Шығыс православие шіркеуінде неке сақинасын дәстүр бойынша оң қолға тағады. Лютеран: "Махаббатым мен адалдығымның белгісі ретінде осы сақинаны саған сыйлаймын." Рим-католик шіркеуі: "[Есім], махаббатым мен адалдығымның белгісі ретінде осы сақинаны қабылда. Әке, Ұл және Киелі Рухтың атымен." Рим-католик некесінде әйел мен ердің теңдігі баса назарда болғандықтан, күйеу мен күйеуші әдетте бір-біріне неке сақинасын тағып, жоғарыда айтылған сөздерді кезекпен оқиды.
Anglican (Book of Common Prayer): "With this ring I thee wed, with my body I thee worship, and with all my worldly goods I thee endow: in the Name of the Father and of the Son and of the Holy Ghost. Amen." Eastern Orthodoxy: In the Eastern Orthodox Service of Betrothal, the priest makes the Sign of the Cross with rings over the bride's head while declaring three times "The servant of God (Groom) is betrothed to the handmaid of God (Bride), in the Name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit. Amen". Next, it is declared three times again over the bride's head with the names reversed, after which the rings are exchanged three times, either by the priest or best man. The priest asks God "to bless this putting on of rings with a heavenly blessing and that an Angel of the Lord will go before these Your servants, all the days of their life." In the Eastern Orthodox Church, wedding rings are traditionally worn on the right hand. Lutheran: "I give you this ring as a sign of my love and faithfulness." Roman Catholic Church: "[Name], receive this ring as a sign of my love and fidelity. In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit." Because the equality of the spouses is emphasized in the Roman Catholic Sacrament of Marriage, generally the bride and groom each give to the other a wedding ring and recite the above formula in turn.
Басқа христиан шіркеулерінде аралас қолданылу және қолданылмау
Христиандық шіркеулердің көпшілігі (католик, лютеран және англикан сияқты) некелік рәсімдерінде сақина алмасуды қабылдаса, кейбір христиан дінтері неке сақиналарын пайдаланудан бас тартады. Көптеген методист шіркеулері тарих бойы қарапайым киім кию дәстүрін сақтап келеді, бұл Джон Уэслидің «Адамдар алтынмен, жемчугпен немесе қымбат киіммен әшекейленбеуі керек» деген үйретіміне сәйкес келеді (бұл талап Методист шіркеуінің Бас Ережелерінде қамтылған). Методистердің алғашқы литургиялық мәтіні – «Методистердің жексенбілік қызметі» сақина алмасу рәсімін қамтымады. Осылайша, Allegheny Wesleyan Methodist Connection және Bible Methodist Connection of Churches сияқты кейбір методист шіркеулерінің мүшелері неке сақиналарын тақпайды. Дегенмен, басқа методист шіркеулері қасиетті неке рәсімдерінде сақина алмасуды қамтиды. Мысалы, Free Methodist Church-тің некелік литургиясында күйеу мен күйеу жігіт сақина алмасып тұрғанда былай дейді: «Бұл сақинаны тұрақты сеніміміз бен берік махаббатымыздың нышаны және кепілі ретінде саған беремін». «Христиандық некеге арналған қызмет, бірінші рәсім» («A Service of Christian Marriage, Rite I») атты The United Methodist Book of Worship еңбегінде сақина алмасудың міндетті емес екендігі, бірақ орындалған жағдайда, оларға бата беріліп, «ішкі және рухани рақымның сыртқы және көрінетін белгісі» ретінде жарияланатыны айтылады, бұл Иса Мәсіх пен Оның шіркеуі арасындағы одақты білдіреді. Кейбір консервативті меннониттер әшекейлерді, оның ішінде неке сақиналарын да кимейді, осылайша қарапайым киім кию дәстүрін сақтайды. Амиштер неке сақиналарын тақпайды, бірақ ерлер үйлену алдында сақалын қырып, үйленгеннен кейін толық сақал қояды. Квакер христиандары, әсіресе консервативті достар мен қасиетті достар, қарапайымдылыққа берілгендігінің бір бөлігі ретінде неке сақиналарын кимейді. Неке сақиналарын тағатын квакер топтарында күйеу мен күйеу жігіт сақина алмасып тұрғанда былай дейді: «Осы сақинамен сені үйлендіремін». Мысалы, Friends General Conference үйлену кезінде неке сақиналары міндетті емес екенін, бірақ ниеті бар жұбайлар оларды алмаса болады деп үйретеді, және бұл көбінесе ант бергеннен кейін жасалады. Дәстүр бойынша, жетінші күнгі адвентистер шіркеуінің жамағаттары неке сақиналарын тақпайды. Алайда, жетінші күнгі адвентистер арасында неке сақиналарын пайдалану жиілеуде.
While most Christian Churches (such as the Catholic, Lutheran, and Anglican) have the exchange of rings within their wedding liturgies, some Christian denominations eschew the use of wedding rings. The wearing of plain dress has historically been practiced by many Methodist Churches, in keeping with the teaching of John Wesley, who stated that people should not be "adorned with gold, or pearls, or costly apparel" (this clause is contained in The General Rules of the Methodist Church). The first Methodist liturgical text, The Sunday Service of the Methodists, omitted the ring ceremony. As such, members of some Methodist Churches, such as the Allegheny Wesleyan Methodist Connection and Bible Methodist Connection of Churches, do not wear wedding rings. However, other Methodist Churches contain the exchange of wedding rings within their services for Holy Matrimony. In the wedding liturgy for the Free Methodist Church, for example, the groom and bride say the following when exchanging rings: "This ring I give you in token and pledge of our constant faith and steadfast love". "A Service of Christian Marriage, Rite I" contained in The United Methodist Book of Worship states that the exchange of rings is optional but when it is done, they are blessed and pronounced as "the outward and visible sign of an inward and spiritual grace, signifying to us the union between Jesus Christ and His Church". Some conservative Mennonite groups do not wear jewelry, including wedding rings, as part of their practice of plain dress. The Amish do not wear wedding rings but the men are clean shaven before marriage and grow a full beard after marriage. Among Quaker Christians, especially Conservative Friends and Holiness Friends, the wedding ring is traditionally not worn as a part of their testimony of simplicity. Among Quaker groups that do wear wedding rings, the following wording is used by the bride and groom as they are exchanged: "With this ring, I thee wed." The Friends General Conference, for example, teaches that "Although wedding rings are not necessary in a Quaker wedding, the couple may exchange them if they wish. This is often done after they speak their vows." Traditionally, adherents of the Seventh day Adventist Church do not wear wedding rings. The usage of wedding rings among Seventh day Adventists, however, has increased.
Яһудилік
Иудаизм: "Осы сақинамен сен маған Мұса мен Израиль заңдары бойынша қасиетті деп белгілендің". Православ яһудилігінде бұл сөзді тек күйеу жігіт қана иврит тілінде айтады; бірақ реформалық яһудилігінде бұл сөзді келін де, күйеу жігіт те айтады. Көптеген православ яһуди еркектері үйленгенде сақина тақпайды.
Judaism: "You are consecrated to me with this ring according to the law of Moses and Israel." In Orthodox Judaism, only the groom declares this in Hebrew; but in Reform Judaism, both the bride and groom declare it. Many Orthodox Jewish men do not wear wedding rings.