Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сан-Карло-ай-Катинари, Санти-Биажио-е-Карло-ай-Катинари ("Блаза және Карло-ай-Катинари" - "Блаза мен Карлоның ыдыс жасаушылары") деп те аталады, Италияның Рим қаласында барокко стиліне тән ерте шіркеу. Ол Piazza Benedetto Cairoli, 117 -де, Via Arenula және Via dei Falegnami көшелерінің қиылысында, Сант-Андреа делла Валле шіркеуінен оңтүстікке қарай бірнеше блокқа орналасқан. Catinari атрибуты ai оның құрылысы кезінде осы аймақта жұмыс істеген ағаш бассейндерді (итальяндық catini) жасаушылардың көп болуына қатысты. Шіркеу Барнабиттер орденінің тапсырысы бойынша Римдегі Милан қауымы қаржыландырып, өздерінің миландықтары Қасиетті Карл Борромеоның құрметіне салынған. Бұл оған арналған кем дегенде үш рим шіркеуінің бірі, соның ішінде Сан-Карло ал-Корсо және Сан-Карло алле Кварто Фонтан (Сан-Карлино).
San Carlo ai Catinari, also called Santi Biagio e Carlo ai Catinari ("Saints Blaise and Charles at the Bowl Makers"), is an early Baroque style church in Rome, Italy. It is located on Piazza Benedetto Cairoli, 117 just off the corner of Via Arenula and Via dei Falegnami, a few blocks south of the church of Sant'Andrea della Valle. The attribute ai Catinari refers to the presence, at the time of its construction, of the many makers of wooden basins (Italian catini) who worked in the area. The church was commissioned by the Order of the Barnabites and funded by the Milanese community in Rome to honour their fellow Milanese St. Charles Borromeo (Italian: San Carlo). It is one of at least three Roman churches dedicated to him, including San Carlo al Corso and San Carlo alle Quattro Fontane (San Carlino).
Тарих
Миландағы Барнабиттер кардинал Боромеомен тығыз қарым-қатынаста болған. Ол 1576 жылы індет кезінде орденнің конституциясын жасауға көмектесті, ал олар қызметте көмектесті. Римдегі Сан-Биажио-ал-Анельо кішкентай шіркеуі тым кішкентай болғанда, олар оған іргелес жер сатып алып, үлкен шіркеу салды. Боромео 1610 жылдың қарашасында қасиетті деп жарияланды. Құрылыс 1611 жылдың қыркүйегінде басталды, бұл Римдегі оған арналған алғашқы шіркеу болды. 1618 жылы С. Биагио жермен-жексен етіліп, жаңа атау ресми түрде еншіге берілді. Травертин қасбеті Джованни Баттиста Сориямен жобаланған және 1635 жылы салынған. Күмбез қаладағы ең үлкендердің бірі. Жобаның авторы Джованни Джакомо Семенцаға бастапқыда тапсырма беріліп, сотқа берумен қорқытқан болатын. Жұмысты бітіргеннен кейін көп ұзамай Доменичино Неаполге кетті. Жолдың төсеніші мармардан жасалған. Хорда Сан-Карло Борромеоның даңқындағы фрескасы орналасқан; 1646-1647 жылдары орындалған, бұл Джованни Ланфранконың соңғы суреті. Бас құрбандық үстелінің артында Пьетро да Кортонаның "Ақтару кезінде жүріп жатқан қасиетті тырнақты" көтеріп жүрген Сан-Карлоның майлы суреті орналасқан. Бас құрбандық үстелінің өзін Мартино Лонги Жас жобалаған. Кіреберіс қабырғасында Грегорио мен Маттия Претидің фрескалары бар, олар "Қасиетті Карл өмірі" (1642) эпизодтарын көрсетеді. Бас құрбандық үстелінің оң жағында Антонио Герарди жобалаған және 1695-1700 жылдары салынған сәулет өнерінің соңғы барокколық шіркеу орналасқан. Жоғарыға қарай қараған көздер қараңғы, терең емес күмбездің ортасында періштелермен қоршалған окулус арқылы төменнен көрінбейтін терезелермен жарықтандырылған төртбұрышты жарықпен толтырылған бөлмеге қарай. Сонымен қатар ол шіркеудегі С. Сесилияның құрбандық үстелінің кескінін суретке түсірді. Геррарди сондай-ақ Трастевередегі Санта-Мариядағы бірдей өнертапқыштық Авила часовнясын да жобалаған. Оң жақтағы бірінші шіркеуде Ланфранконың "Бақыттандыру" (1624) бейнесі бар; екінші шіркеуде Джацинто Брандидің "Сан-Биажионың шейіт болуы" бейнесі бар. Сол жақтағы екінші шіркеуде Андреа Саккидің "Аннаның өлімі" атты бейнесі бар. Осы шіркеудің оңтүстік-батыс жағасында кардинал Гердилдің ескерткіші орналасқан. Үшінші часовняны Паоло Марушелли Жован Франческо Романеллидің парсы шейітінің (1641) фрескаларымен және Джацинто Гиминьянидің лунеттерімен жобалаған. Бас құрбандық үстелінің артындағы жолдарда Гвидо Ренидің "Иерусалимдегі Қасиетті Карл дұғада" (1620) және Андреа Коммодидің "Иерусалимдегі Қасиетті Карл" (1620) суреттері бар, сондай-ақ Серринидің "Иерусалимдегі Қасиетті Блездің кереметі" (1669) суреттері бар. Сакристиядағы қоладан жасалған айқыш Алесандро Алгардиге және Кавалье Д'Арпиноның "Қайраттанған Мәсіхке" (1598) қатысты. Шіркеуде кейбір елеулі монументтер бар, соның ішінде Нисибис қаласының әулие Фебронияның бас сүйегі, бұл жерде Киги сарайының құрылысы үшін құлатылған ескі Пауыл шіркеуінен көшірілді. Бұл монумент басқа екі қасиеттілердің бас сүйегімен бірге сақталған, ол фенестелла конфессионис құрбандық үстелінде көрінеді.
The Barnabites in Milan had had close ties to Cardinal Borromeo. He had helped draft the order's constitutions, and they had assisted in ministering during the plague of 1576. When their little church of San Biagio all'Anello in Rome had become too small, they purchased adjoining land and constructed a larger one. Borromeo had been canonized in November 1610. Construction began in September 1611 making this the first church in Rome dedicated to him. In 1618 S. Biagio's was razed, and the new name was formally conferred on the parish. The travertine façade was designed by Giovanni Battista Soria and construction occurred in 1635–38. The dome is one of the largest in the city. Giovanni Giacomo Semenza had originally been given the commission and threatened to sue. Shortly after finishing the work, Domenichino left for Naples. The pavement is of inlaid marble. In the choir is the fresco of S. Carlo Borromeo in Glory; executed in 1646–1647, this is the last painting by Giovanni Lanfranco. Directly behind the high altar is the oil painting of S. Carlo carrying the Holy Nail in Procession during the Plague by Pietro da Cortona. The high altar itself was designed by Martino Longhi the Younger. On the entrance wall are frescoes by Gregorio and Mattia Preti, showing episodes from the Life of Saint Charles (1642). To the right of the High Altar is an architecturally inventive late Baroque chapel designed by Antonio Gherardi and built 1695–1700. The view upwards is through an oculus surrounded by angels in the centre of a dark shallow dome, to a rectangular light filled room above illuminated by windows which are not visible from below. In addition, he painted the altarpiece of S. Cecilia in the chapel. Gherardi also designed the equally inventive Avila Chapel in Santa Maria in Trastevere. The first chapel on the right has an Annunciation (1624) by Lanfranco; in the second chapel, there is a Martyrdom of San Biagio by Giacinto Brandi. The second chapel on the left has an altarpiece depicting the Death of Saint Anne by Andrea Sacchi. Adjoining this chapel, on the southwest pier is a monument of Cardinal Gerdil, a Barnabite theologian buried in the church. The third chapel was designed by Paolo Maruscelli with frescoes of the Persian Martyrdoms (1641) by Giovan Francesco Romanelli and lunettes by Giacinto Gimignani. The passage behind the High Altar has canvases depicting St. Charles in Prayer (1620) by Guido Reni and St. Charles by Andrea Commodi, as well as a Miracle of St. Blaise (1669) by Cerrini. The bronze crucifix in the sacristy is attributed to Alessandro Algardi and Christ Derided (1598) by Cavalier D'Arpino. The church contains some notable relics, including the skull of St. Febronia of Nisibis, moved here from the old church of St. Paul after the latter was demolished for the construction of Palazzo Chigi. This relic, kept together with two other skulls of saints, is visible in the fenestella confessionis altar.