Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс испанист Хуан Николас Бёль де Фабер (неміс тілінде: Johann Nikolaus Böhl von Faber, né Böhl und Lütkens; Гамбург, 1770 Кадис, 1836) - неміс библиофилі және испан әдебиеті мен мәдениетін жақсы көретін. Ол испандық / швейцариялық романшы Сесилия Бёль де Фабердің әкесі, "Фернан Кабальеро" деп те аталады.
German hispanist
Juan Nicolás Böhl de Faber (in German sources also: Johann Nikolaus Böhl von Faber, né Böhl und Lütkens; Hamburg, 1770 Cádiz, 1836) was a German bibliophile and lover of Spanish literature and culture. He was the father of Spanish/Swiss novelist Cecilia Böhl de Faber, aka "Fernán Caballero".
Өмірбаян
Ол Испанияда ата-анасының дүкенінде жұмыс істеген. Дүкен жұмысына қоса, ол өзінің туған қаласы Гамбургтегі Ганза консулы болды, сондай-ақ Сэр Джеймс Дафф пен оның немере інісі Уильям Гордонның Пуэрто-де-Санта-Мариядағы қоймаларын бақылады. Ол Кадисте Фраскита Ларреамен (Франсиска Хавьера Руиз де Ларреа и Ахеран, 1775-1838) кездесті. Ол Франция мен Германияны аралап, олардың тілдерін оңай меңгерген, Шекспирді оқыған, Кант пен Декарттың ойларын жақсы білген, Мадам Стаэльді оқыған және феминист Мэри Вулстонкрафттың шығармашылығына қызыққан жоғары қоғамның католик әйелі. 1790 жылы екеуі үйленді және қысқа уақыт бойы Женева көлінде, Вауд кантонында өмір сүрді, онда олардың қызы, болашақ романист Фернан Кабальеро дүниеге келді. Кейіннен олардың тағы екі баласы болды. Испанияға оралғаннан кейін олар Кадисте өмір сүрді, онда олар алғашқы тертулияларды енгізе отырып, жергілікті мәдени сахнаны байытты. 1805 жылы жұп екінші рет Германияға сапар шегеді, онда олардың одағының алғашқы белгілері көріне бастады. Фраскита Испанияға жалғыз оралды, онда ол Чиклана-де-ла-Фронтерада өмір сүріп жатқан екі қызымен бірге Пенисула соғысын бастан кешірді. Соғыс аяқталғаннан кейін отбасы Кадисте қайтадан кездесті. Бёль де Фабердің испанофилиясы оны көптеген испан әдебиеттерін жинауға және маңызды кітапхана құруға итермеледі. Германияда саяхаттаған кезінде ол ағайынды Аугуст Вильгельм Шлегель мен Фридрих Шлегельдің өнер, әдебиет және ең бастысы Педро Кальдерон де ла Барка туралы көптеген эстетикалық шығармаларын алды. 1814 жылы ол "Размышления Шлегеля о театре в переводе с немецкого" ("Шлегельдің неміс тілінен аударған театрға қатысты ойлары") атты мақаласын El Mercurio Gaditano газетінде жариялады. Бұл мақалада романтизм абсолютизммен бірдейленіп, дәстүрлі және католик ой-пікірлеріне оралуды ұсынады. Ол Ағартушылықты айыптайды және испан ұлтшылдығын жоғарылатады. Кальдерон де ла Барка театры испан рухын бейнелейтін символ ретінде қарастырылады, ал оған деген кез келген жеккөрушілік патриоттық емес деп саналады. Қазіргі заманғы неоклассикалық ағартушылық жазушы Хосе Хоакин де Мора испан мәдениетінің ең нашар заманы Кальдеронның шығармалары болды деп қарсылық білдірді, онда жаман дәм қалыпты жағдай болды. Бұл пікір алмасу екеуінің арасындағы дау-дамайға себеп болды, бұл Мадридтегі газеттерде жарияланды. 1818 және 1819 жылдар аралығында Бёль де Фабер "Diario Mercantil Gaditano" журналында "Siglo de Oro" испан театрын қорғап, мақалалар сериясын жариялады. Бұл жанрды испан неоклассицистері қатты жамандады. Кейіннен қызу романтиктерге айналған либералды жазушылар Мора мен Антонио Алкала Галиано оған қарсы қатты айтысты. Мораның сөздері әсіресе Фабердің әйелі Кальдеронның құрметіне ие болғаны және Кадисте ультра-католиктік тертулияны жүргізгендігіне назар аударды. Сонымен қатар, Фабер Фернандо VII-ді қолдаған болса, Мора мен Алкала Галиано либералдар болды; идеологиялық бөліну одан да көп дау-дамай тудырды және дау-дамай жеке шабуылдарға толы болды. Алайда Бёль Испанияға дәстүрлі романтизмді әкелуде үлкен үлес қосқан белсенді жарнамашы болды. Ол романтизмнен шыққан ағылшын поэзиясы туралы мақалалар жариялады. 1820-ші жылдардағы Триенио Либералды аяқтағаннан кейін Мора мен Алкала Галиано басқа либералды эмигранттармен бірге Испаниядан кетіп қалды, бірақ Боль де Фаберге жақсы қарсы тұру үшін олар Шлегельдің Романцеро мен Сигло де Оро театрына қатысты теорияларын зерттеуге мәжбүр болды. Осылайша Испанияға романтизм енгізілді. Фабер елдегі оның түп атасы болды. Фабер христиан дінін романтизммен байланыстырды және бұл қозғалыстың ортағасырлық Испанияда пайда болғанын және неоклассицизм шынайы жергілікті испан мәдени дәстүрін үзілді деп мәлімдеді. Ол сондай-ақ Лоп де Вега туралы очерктер, Кальдерон де ла Барка туралы эсселер және романстар мен танымал поэзия жинағын жариялады.
Böhl started his life in Spain at a shop owned by his bourgeois parents. In addition to the work of the store, he was also Hanseatic consul for his hometown Hamburg as well as overseeing the warehouses held by Sir James Duff and his nephew William Gordon at Puerto de Santa María. It was in Cádiz that he met Frasquita Larrea (Francisca Javiera Ruiz de Larrea y Aherán, 1775–1838) a Catholic lady of high society who had travelled through France and Germany and mastered their languages easily, read Shakespeare, was well versed in the thoughts of Kant and Descartes, read Madame Staël, and delighted in the work of the feminist Mary Wollstonecraft. The two were married in 1790 and lived for a short time on Lake Geneva, in the Canton of Vaud, where their daughter was born, the future novelist known as Fernán Caballero. Later, the couple would have two more children. Returning to Spain, they spent time living in Cádiz where they enriched the local cultural scene by introducing the first tertulias. In 1805, the pair journeyed to Germany for a second time where their union began to show the first signs of stress. Frasquita returned to Spain alone, where she would experience the Peninsular War with her two daughters while living in Chiclana de la Frontera. The family reunited after the end of the war in Cádiz. Böhl de Faber's hispanophilia prompted him to collect many works of Spanish literature and build an important library. While travelling in Germany he obtained many of the Aesthetic works of the brothers August Wilhelm Schlegel and Friedrich Schlegel concerning art, literature, and above all Pedro Calderón de la Barca. In 1814, he published an article entitled "Reflexiones de Schlegel sobre el teatro traducidas del alemán" (Schlegel's Reflections upon Theatre as Translated from German) in the newspaper El Mercurio Gaditano. This article identifies Romanticism with absolutism and argues for a return to traditional and Catholic thought. It totally condemns the Enlightenment and exalts Spanish nationalism. The theater of Calderón de la Barca is treated as a symbol of the Spanish spirit, and any dislike of it is deemed unpatriotic. The contemporary Neo classical Enlightenment writer José Joaquín de Mora countered that the worst thing to befall Spanish culture was the work of Calderón, in which bad taste was the norm. This exchange ignited a row between the two that would appear in newspapers in Madrid. Between 1818 and 1819, Böhl de Faber published in the Diario Mercantil Gaditano a series of articles defending Spanish theater of the Siglo de Oro, a genre much maligned by the Spanish Neo Classicists who rejected its style along with the reactionary and traditionalist ideology it represented. Mora and Antonio Alcalá Galiano, liberal authors who would later become fervent Romantics, argued bitterly against him. Mora's words especially focused on the way that Faber's own wife was a vocal admirer of Calderón, and that she ran an ultra Catholic tertulia in Cádiz. Additionally, whereas Faber was a supporter of Fernando VII, Mora and Alcalá Galiano were liberals; the ideological divide provoked still more disputes and the controversy became rife with personal attacks. Nevertheless, Böhl remained an active publicist whose labor did much to bring traditionalist Romanticism to Spain. He published articles about English poetry derived from Romanticism. With the end of the Trienio Liberal of the 1820s, Mora and Alcalá Galiano left Spain with other liberal emigrants, though in order to better counter Böhl de Faber they had to study Schlegel's theories concerning the Romancero and the theater of the Siglo de Oro, and in this way Romanticism was introduced into Spain. Faber actually became one of its progenitors in the country. Faber associated Christianity with Romanticism and maintained that the movement had already occurred in medieval Spain and that Neo Classicism constituted an interruption to the true indigenous Spanish cultural tradition. He would also eventually publish essays about Lope de Vega as well as Calderón de la Barca and a collection of romances and popular poetry.