Кіріспе
Джулио Чезаре Бранкаччо (1515-1586) - XVI ғасырда Солтүстік Италияның бірқатар соттарында, әсіресе Феррарадағы сотта, сарай қызметкері, кавалер, актер, жазушы және әнші. Ол Неаполде асыл отбасында дүниеге келген. Ол алғаш рет 1535 жылы Неаполь корольдігінің қызметіндегі сарбаз ретінде, кейіннен әнші және әуесқой актер ретінде, соның ішінде Неаполдегі Салерно ханзадасы Ферранте Сансеверино үшін тарихи жазбада пайда болды. Ол Карл V армиясында қызмет етті және 1554 жылы испан солдатын өлтіргені үшін жазадан құтылу үшін Францияға көшті. Бұл жерде ол Генрих II-нің және кейіннен оның ұлдары Франсуа II мен Карл IX-тің корольдік палатасының джентльмені болды және 1558 жылы Кале қаласын ағылшындардан басып алуда және басып алуда атқарған басты рөлі үшін айтарлықтай атақ алды. 1571 жылы ол Венаға, Венецияға, Туринге, Флоренцияға, ал 1573 жылы Неапольге барды, содан кейін ол испандықтар үшін Тунисті қайта жаулап алу үшін Дон Хуан экспедициясына қосылды. Кейіннен ол Римде кардинал Луиджи д'Эстедің қызметінде болды. Бранкаччоның Феррарадағы Альфонсо д'Эсте II сарайында болғандығы туралы алғашқы жазба 1577 жылы, Concerto delle donne-нің бірінші кезеңіндегі әйелдермен, Люкреция Бендидио, Леонора Санвитале және Виттория Бентивоглиомен ән салған. 1581 жылы ол Юлий Цезарьдің "Commentarii de Bello Gallico" еңбегінің аудармасы мен түсініктемесін Венецияда жариялады, ол 1581, 1582 (Витторио Балдини) және 1585 (Альдо Мануццио) басылымдарында сақталған. Бранкаччоны Феррарадағы соттың алдына герцог Альфонсо II д'Эсте арнайы өзінің musica secreta үшін ән айту үшін әкелді, онда ол білікті бас музыканты ретінде жоғары бағаланды. Бір замандас сарапшының айтуынша, Бранкасионы алып келген кездегі келісімнің бір бөлігі "соғыс кереметтері туралы сөйлемеу" болды. Альфонсо мен Бранкаччо бір-бірімен жақсы қарым-қатынаста болған жоқ, бұл Бранкаччоның кәсіби музыкант ретінде көрінуіне қарсы тұруына байланысты, ол төменгі мәртебе деп қараған, ол сарайдың толық мүшесі емес, қызметшіге көбірек ұқсас болды, ал Бранкаччоның мақтануға бейімдігіне қатысты Альфонсоның шыдамсыздығына байланысты. Бранкаччо герцогтің қызметінде болған кезде жылына шамамен 400 скуди алады (1582 жылы бұл айына 130 лира), сондай-ақ қалаған немесе оларды қолданған кезде үй мен жылқылар алады. Осы кезеңде Торквато Тассо мен Джованни Баттиста Гуарини Бранкаччоның құрметіне өлеңдер жазды. 1581 жылы ол Венецияда болмағандықтан, соттың немесе нақтырақ герцогтың ықыласынан айырылды, онда ол өзінің "Commentarii de Bello Gallico" атты Венеция баспасын ұйымдастырды. Ол 1581 жылдың қазан айында патша сарайында қайтадан қызмет етті, бірақ бұл ұзаққа созылмады. 1583 жылы Бранкаччо бағынбаушылық үшін жұмыстан шығарылды; ол Анна, герцог де Джойеза үшін ән айтудан бас тартты. 1585 жылы ол герцогтың ықыласына қайта оралуға тырысты, оның ішінде Джованни Баттиста Гуаринидің көмегімен де; бірақ ол сәтсіз болды. Ньюкомб бұл хаттардағы тұлғаны "көктемді, мақтаншақ, ақымақ және әсерлі" деп сипаттайды. Түріктерді қалай жеңу керектігін сипаттайтын "Партенио" атты диалогтың қолжазбасы басқа жазбалармен бірге Миландағы Амброзиан кітапханасында сақталған. Оның тірі екендігіне соңғы дәлел 1586 жылы жазылған хат болып табылады, ол сол жылы немесе одан кейін қайтыс болды деп болжанады.