Кіріспе
Венеция адмиралы (1731 - 1792) Анжело Эмо (3 қаңтар 1731 - 1 наурыз 1792) - Венеция ақсүйектері, әкімші және адмирал. Ол Венеция флотының реформалары мен теңіз науқандары үшін танымал, ол Венеция Республикасының соңғы ұлы адмиралы деп саналады. Атақты отбасының ұрпағы болған Эмо өте жақсы білім алды және 1752 жылы әскери курсант ретінде теңіз карьерасын бастады. Ол тез арада өзінің қабілетімен танылып, екі жылдан кейін бірінші рет желкенді кемеге қолбасшылық етті. 1758 жылы ол үш кемеден тұратын эскадрильяның басында Лондоннан сауда конвойының қайтуын қамтуға жіберілді. Ауа райының нашарлауы оның кемелерін кеме апатына ұшыратып, көп адам қаза тапты. Бұл эпизодта Эмо өзінің ерік-жігерін және кеме жүргізу қабілетін дәлелдеп, шетелде де, отандық деңгейде де танымал болды. 1759 жылы Венецияға оралғаннан кейін, келесі жылдары ол Венецияда әскери-теңіз командалары мен әкімшілік тағайындаулар арасында ауысып жүрді, онда ол әрдайым жаңғырту және реформалау саясатын жүргізді. Теңіз командирі ретінде ол Венеция флотын Барбария мемлекеттеріне қарсы күштер көрсетуде, сондай-ақ 1768-1774 жылдардағы орыс-түрік соғысында орыс флотын көлеңкелеуде жетекшілік етті. 1775 жылы ол британдық Корольдік теңіз флотының тәжірибесіне негізделген теңіз реформаларын ұсынды, бірақ оларды 1782 жылға дейін іс жүзінде қолдана алмады, сонда оған Венеция арсеналын басқару тапсырылды: жаңа техникалар енгізілді, оқу мен жалақы жақсартылды, жаңа соғыс кемелері жасалды. 1784 - 1785 жылдары Эмо Венеция флотилиясын Тунис белигінің порттарына рейдтер сериясына бастап, Венеция туын көтерген кемелерге корсарлық шабуылдар жасады, бірақ Тунисті басып алу үшін қону туралы өтініші қабылданбады. Ол өмірінің соңғы жылдарын пираттарға қарсы патрульдерде өткізді және 1792 жылы 1 наурызда қысқа аурудан қайтыс болды. Оның денесі Венецияға қайтарылып, ол жерде батырлықпен жерленген, ал мүсінші Антонио Канованың құрметіне жерлеу монументі жасалды.
Angelo Emo (3 January 1731 – 1 March 1792) was a Venetian noble, administrator, and admiral. He is notable for his reforms of the Venetian navy and his naval campaigns, being regarded as the last great admiral of the Venetian Republic. The scion of a distinguished family, Emo received an excellent education, and began his naval career as a cadet in 1752. He was quickly recognized for his ability and given his first command of a ship of the line two years later. In 1758, he was sent to cover the return of a trade convoy from London at the head of a squadron of three ships. Adverse weather resulted in a near shipwreck for his ships, which suffered heavy casualties. In this episode, Emo gave proof of his determination and seamanship, earning acclaim both abroad and at home. Returning to Venice in 1759, over the following years he alternated between naval commands and administrative appointments in Venice, in which he invariably pursued modernizing and reformist policies. As naval commander, he led the Venetian fleet in shows of force against the Barbary states, as well as shadowing the Russian fleet in the Russo Turkish War of 1768–1774. In 1775, he proposed naval reforms based on the practices of the British Royal Navy, but was not able to convert them into practice until 1782, when he was given control of the Arsenal of Venice: new techniques were introduced, training and pay were improved, and new warships were constructed. In 1784–1785 Emo led the Venetian fleet in a series of raids on the harbours of the Beylik of Tunis in retaliation for corsair attacks on Venetian flagged shipping, but his requests for a landing to capture Tunis were rejected. He spent the last years of his life in anti piracy patrols, and died after a brief illness on 1 March 1792. His body was returned to Venice, where he received a hero's funeral, and a funerary monument by the sculptor Antonio Canova was commissioned in his honour.
Ерте өмір
Анджело Эмо 1731 жылы қаңтарда Венецияда дүниеге келді; нақты күн әдетте 3 қаңтар деп беріледі, бірақ бұл белгісіз, өйткені кейбір дереккөздер оның туған күні ретінде 4-ші немесе 5-ші деп атайды, бір дереккөз 23-ші деп мәлімдейді. Ол бұрын Диедо отбасына тиесілі болған Сан-Симеоне Пикколо еншісінде Эмо сарайында дүниеге келді. Ол 10 ғасырдың соңғы жылдарынан бері Венецияда тұратын аристократтар отбасының мүшесі болды, бірақ оның мүшелері 18 ғасырға дейін Венеция саясатында маңызды рөл атқарған жоқ. Анджело Эмоның әкесі Джованни ди Габриэле, Венеция дожынан төмен Венеция азаматының ең жоғары атағы - Санкт-Марк прокуроры лауазымына қол жеткізді. Оның анасы Люция Ломбардо, әкесі екінші әйелі. Анджело Эмо - әкесі Фиордализодан үлкен әпкесі, Алвизе немесе Луиджи ағасы Джованнидің Аполлония Бонмен алғашқы некеден туған үшінші баласы. Оның ана жағынан тұңғыш туысы, 1725 жылы туған Джакомо Нани, Эмоның өзінен бірнеше жыл бұрын атақты адмирал болды. Эмоның бойы орташа, дене бітімі нашар, терісі сарқыраған, ал маңдайы кең, қалың қаш және үлкен көздері ерекше болды. Тарихи деректерде оның өмірінің соңғы жылдары күрделі, өсектес әрі менмен адам ретінде суреттелген. Отбасылық байлықтың таралуын болдырмау үшін Эмо отбасындағы кіші ұлдары үйленбейді; Соған сәйкес, Анджело Эмо үшін шіркеу мансабы қарастырылды. Нәтижесінде он екі жасында Брешиядағы иезуит колледжінде білім алды, 1748 жылы Венецияға оралғаннан кейін, оның әкесі өз ұстаздары ретінде ғалымдар Якопо Стеллини мен Карло Лодолиді таңдады. Өте жақсы гуманистік білім алған жас Эмо философияда ерекшеленсе де, басқа ғылыми салаларда көп жетістіктерге қол жеткізе алмады. Оқу барысында Эмоны бірнеше рет діни ордені алуға шақырды, бірақ ол бас тартты. Ол Венеция тарихын қызу зерттеген, өмірінің кейінгі кезеңдерінде әскери жетістіктерін, сондай-ақ өзінің сүйікті авторы болған ежелгі римдік тарихшы Тацитті еліктеуге тырысқан.
Теңіз карьерасының басталуы
Заң бойынша, жас дворян үшін дәстүрлі венециандық cursus honorum венециандық теңіз флотында төрт жыл қызмет етуден басталды. Эмо 1751 немесе 175 жылы қызметке кіріп, Nobile di Nave (жантльмен кадет) болды. 1752 жылы ол өзінің алғашқы теңіз сапарына аттанды. Саяхат қатерлі болды: оның кемесі, үлкен фрегат Сан-Винченцо, 11 мамырда Корфудағы Говино шығанағындағы зәкірлеуде жанып, батып кетті. Эмо теңіз мәселелерін тез үйренетін адам болды, оның бірінші қолбасшысы оның теңіз офицері ретінде уәдесін атап өтті. Оның өсуі тез болды, ал 1755 жылдың қаңтар айында ол бірінші деңгейдегі кемеде капитан (Governatore di Nave) болды, Сант-Игнацио желісінің 74 пулеметті кемесі. XVIII ғасырда бір кездері Жерорта теңізіне үстемдік еткен Венеция теңіз саудасы құлдырап кетті. Бай патрицистер теңіздің қауіп-қатерлеріне қарағанда Террафермадағы өздерінің меншіктерінде сенімді инвестицияларды артық көрді, Ливорно мен Триест сияқты жаңа сауда орталықтарының пайда болуы Венециядан трафикті алып тастады, қарақшылар шабуылдары үнемі қауіп төндіріп тұрды, ал Генуя, Голландия және ағылшын саудагерлері Атлантикаға батысқа қарай бағыттарға үстемдік жүргізді. Барбарлық пираттардың Осман әмірліктеріне қарасты Алжир мен Тунис княздіктеріне шабуыл жасауы, сондай-ақ Бар (Антивари) және Ульцин (Дулцигно) кішігірім далматиндық пират қалаларының шабуылдары да тұрақты қауіп болды. Корфудағы Венеция флотының басты міндеті - Венеция теңіздерін осындай шабуылдардан қорғау еді. Австрияның мұрагерлік соғысы салдарынан болған үзіліс бейтарап күйде қалған Венеция үкіметінің Батыс Еуропаның Атлантика порттарымен сауданың бір бөлігін қайтарып алуға, жаңа және жақсы кемелерді жабдықтауға және саудагерлерге субсидиялар беруге мүмкіндік берді. Венеция жетістіктері қысқа мерзімді болды, өйткені 1748 жылы соғыс аяқталғаннан кейін ағылшын және голланд саудагерлері өздерінің саяхаттарын қайта бастауға мүмкіндік алды, бірақ Венеция үкіметі біраз уақыт бойы Атлантика саудасын қайта жандандыруға тырысты. Осы уақыт ішінде Венеция флоты да құлдырап кетті; 1718 жылы Пасаровиц келісімінен кейін және әсіресе 1733 және 1736 жылдары келісімді қайта растағаннан кейін Осман империясымен жаңа соғыс қаупі азайды, ал кейде соғыс қорқынышына қарамастан, республика қатаң бейтараптықты негізге ала отырып, барған сайын пассивті сыртқы саясатты ұстанғандықтан, теңіз флоты қысқарды. Венеция арсеналында жасалатын кемелер онжылдықтар бойы жартылай дайын күйде қалдырылды. Бірінші деңгейлі Форза 55 жылдан кейін аяқталды. Сонымен қатар, Арсеналдың өзі ескіру мен техникалық ескіру кезеңінде болды, сонымен қатар сыбайлас жемқорлық пен қайта-қайта, бірақ нәтижелі емес реформалар. Бұл жағдай тіпті Венецияның өзінің теңіз орталығы - Адриатика теңізіндегі (немесе "Венеция шығанағы", Республика мақтанатыны сияқты) бақылауына қауіп төндірді, ол пираттық шабуылдарға және Габсбургтердің жаңа Триест пен Фьеме теңіз орталықтарының қол сұғушылықтарына ұшырады. 1756 жылға қарай Корфудағы Венеция желкен флоты жеті кемеден тұратын тарихи төменгі деңгейге дейін қысқарды, бірақ Венеция Арсеналында дайын күйде жиырма кеме болды, ал Барбариялық қарақшылық шабуылдарының өсуі Венеция билігін оларды пайдалануға беруді бастауға мәжбүр етті. Осы жылдар ішінде Эмо Смирнаға сауда конвойындарын сүйемелдеуде ерекше болды, ол қарақшылардың, әсіресе Дульцигнотидің шабуылдарын теріске шығарды, оның қолынан ол венециандық сауда кемесін қайтарып алды. Содан кейін 58 пулеметті екінші дәрежелі "Сперанца" жасағына қолбасшылық етті. 1758 жылы Эмо 74 пушкалы бірінші дәрежелі Сан-Карло-Боромео, содан кейін Венеция флотының ең жаңа кемесі және өз класының жетекші кемесі командалығын қабылдады. Осы командада Эмо жаңа мачта конфигурациясын сынады. Ол бір ағаштан емес, ағылшын үлгілерінен әсер алған түрлі ағаштан жасалды. Эмо жаңа мачтаның қабілеттерін Корфудағы орнына жаңа Provveditore Generale da Mar, Francesco Grimani-ді алып жүргенде көрсетті: Солтүстік-шығыс желінің күшті болуына қарамастан, желкендерді азайтудың орнына, Эмо жаңа мачталарды сынау және көрсету үшін толық желкендерді орнатты, Гримани желкендерді азайтуды бұйырғанға дейін.
Португалияға экспедиция
Осы әрекеттердің бір бөлігі ретінде 1758 жылы Эмоға Лиссабонға экспедицияны жүргізуді тапсырды. Ол алты венециялық сауда кемесінің Лондоннан қайтуын күтіп, оларды күтілетін Барбариялық қарақшылардың шабуылдарынан қорғауға тиіс еді. Оған үш кемеден тұратын эскадрилья берілді, оның ішінде Сан-Карло-Боромео, екінші деңгейлі (сонымен қатар "үлкен фрегат") Сан-Винченцо-Феррер 58 пушкадан және 28 пушкалы фрегат Костанца, олардың барлығы жаңадан салынған кемелер. Эмоның эскадрильясы Корфудан 1758 жылдың 27 қыркүйегінде кетті. Үш күннен кейін ол Мальтаға жетіп, Барбариялық қарақшылар туралы ақпарат жинады және Лиссабонға дейін Атлантика суларын білетін білікті ұшқыш табуға тырысты. Эмо қазан айының ортасында батысқа қарай жүзіп кетті. Малага маңында қарсы желдер кемені кешіктірді, ал венециялықтар Гибралтар боғазынан өтіп, Лиссабонға бара алды. Өкінішке орай, Эмоның пилоты "Кейп-да-Рока" мен "Эспишель" аралығын шатастырып, жағаға жақындап, Сан-Карлоны құлатқысы келді. Эмо қателігін түсінген соң, бағытты түзетуге тырысты, бірақ қатты жел маневрды қиындатты. Эмо желкенді азайтып, жел соққан кезде үш желкенді алмастырды. Сан-Карло Берленга аралдарын тазартуға қол жеткізді, бірақ қалған екі кеме бұл процесте қалды. Екі күн бойы желмен күрескеннен кейін Эмо Мондего өзенінің сағасына тоқтады, бірақ кеме дереу рульден айырылды. Жаңа теректі орнату қиынға соқты, бірақ ол түнде сынып қалды, көп ұзамай бүкіл рульді де бұзды. Кейбір офицерлер дүрбіліп, кемені жағаға тастауды ұсынды, бірақ Эмо тәртіпті қалпына келтіруге қол жеткізді. Ол жағалауға жетіп, Фигейрадағы британдық вице-консулдың көмегімен португал кемелерін Сан-Карлоны Лиссабонға сүйреп әкетуге жағдай жасады. Кейп-да-Рокаға жеткенде, шығыстан соққан қатты жел сүйрейтін кемелерді жұмыстан босатуға мәжбүр етті. Сан-Карло бірнеше күн бойы рульсіз жүріп, экипаж жаңа рульді орнатуға тырысты. "Костанца" да қатты зақымдалған және су ағып жатқан көрінді. Екі кеме бір күн бойы байланыста болды, кейін олар қайтадан бір-бірінен бөлініп кетті. Сан-Карлодағы су қоры бітіп қалды. Кемеде уақытша руль орнатылды, бұл Сан-Карлоны солтүстікке қарай итеріп, оңтүстіктен тағы бір күшті жел соғуынан бұрын кеме тағы да Рока моронына жетуге мүмкіндік берді. Жаңа рульді босату керек болды, ал тек үлкен қиындықпен, алдымен соқпақпен жүзіп, экипаж Берленгаларда кеме апатынан қашып құтылды. Бұл кезде экипаж апат, ауру және шаршау салдарынан 590-дан 130-ға дейін азайды. Кеме мачталары мен арматурасына зақым келгенімен, Мондего өзенінің сағасындағы бастапқы зәкірленген жерінен солтүстікке қарай бара алды. Бұл жолы Эмо өз бетімен жағаға шығып, жергілікті португал губернаторының көмегін алды. Жаңа рульді жасау үшін 17 күн, ал оны кемеге орнату үшін тағы бес күн қажет болды, оның тиімді экипажы 70-ке дейін төмендеді, олардың көпшілігі тәжірибесіз және шаршаған сарбаздар болды. Эмо жөнделген кемесін сынап көргенде, апаттар жалғасты, бірақ ақырында ол оны оңтүстікке Лиссабонға бұра алды, 1759 жылы 5 ақпанда Тежу өзеніне кірді. Сол жерде ол өзінің басқа екі кемесін тапты: Сан-Винченцо 8 желтоқсанда және Костанца 22 желтоқсанда келді. Лиссабонда Эмоның табиғат элементтерімен күресі мен бақытсыздығы үлкен қызығушылықпен бақыланған, оны король Иосиф I елшіге лайықты құрметпен қабылдады. Лондоннан Венеция сауда кемелерін қолға алып, ол Генуя мен Неаполь арқылы үйіне оралды, 1759 жылдың шілде айының ортасында Корфуға жетті. Саяхат барысында Сан-Карлодан 250-ден кем емес адам қаза тапты, ал Сан-Винченцодан 90 адам, ал Костанцадан төрт адам қаза тапты. 76 адам (барлық эскадрильяның бастапқы 1236 адамнан құралған) дезертир болды. Эмоның сапарындағы жүріс-тұрысы оның теңізшілік және командалық қабілеттерін дәлелдеді, ал тамыз айында Венецияға оралғанда үкімет тарапынан мақтау алды. Дегенмен, Эмоның білікті ұшқыштарсыз алға басу шешімі, мүмкін, оның миссиясының шұғыл екендігі туралы ойға алған болса да, кейбір замандастары мен тарихшыларының айыптауына әкелді. Ресми түрде апатқа жақын болған Сан-Карлоның нашар дизайнына байланысты болды, ол нәтижесінде жөндеу мен өзгертулерге ұшырады, бірақ 1768 жылы тағы бір дауыл кезінде барлық қолмен суға батып кетті.
Азаматтық лауазымдар мен жоғары басшылыққа көтерілу
Венеция дәстүріне сәйкес әскери қызметке тағайындалғаннан кейін азаматтық қызметке тағайындалды. Осылайша 1760 жылы Эмо Provvedditore della Sanità (денсаулық комиссары) болды, бұл тағайындауды Эмо қабылдады, бірақ тек еріксіз. Тарихшының айтуынша, әскери офицер үшін бұл лауазым "азаттыққа" тең болды және оны ресми емес ретінде түсіндіру қиын. Оның отбасының беделін ескере отырып, оның Португалиядағы әрекеттері үшін одан да ауыр жаза күмәнді. Алайда Эмо өз міндеттерін құлшыныспен және қатаңдықпен орындады, ал жыл сайынғы қызмет мерзімі аяқталғаннан кейін 1761-62 жылы Савио алле Аки (су комиссары) болып сайланды. Осы қызметінде ол алты айда аяқталған Венеция лагунасының жоспарын тапсырды. Бұл әдіс өте дұрыс болғандықтан, 19 ғасырға дейін қолданылып келді. 1763 жылы Эмо ақыры теңіз флотына оралды, ол Патрон делле Нави (кеме флотының адмирал) жоғары командалық дәрежесіне сайланды және Адриатика теңізіндегі қарақшылыққа қарсы операцияларды жүргізуді тапсырды. Алайда сайлау оңай болған жоқ: бірінші сайлауда бұл лауазымға Альвизе да Рива тағайындалды, ал соңғысы теңізде жағдай тым ауыр болғандықтан, отставкаға кеткеннен кейін ғана Эмо оның орнына сайланды. Бастапқыда Емоны уақытша үмітсіздігіне ұшыратып жіберген қарсылық себептері белгісіз. Да Рива жоғары лауазымға түсу үшін теңіз командалығы баспалдақ бола алатындықтан, ол лауазымға ие болу үшін жұмылдырған саяси қолдауды көбірек пайдаланған болуы мүмкін. Сонымен қатар, Эмоның туысы Джакомо Нани Капитано делле Нави, сонымен бірге желкенді флоттың толық адмиралы болды, және теңіз флотын басқаруды бір кланның қолына шоғырландыру туралы алаңдаушылықтар болған болуы мүмкін. Алайда Эмо Корфудағы флотқа теңіз арқылы қосылудың орнына Италия арқылы Флоренция, Рим және Неаполь қалаларына барып, сол жерде патша Карл VII-ге келіп, Отрантоға дейін кемеге мініп қалады. Алдағы он алты ай бойы Эмо сауда кемелерін пираттық шабуылдарға қарсы қорғауға арнады. Оның басты жетістігі - Дульцигнотиден екі венециялық кеме мен олардың барлық жүгін қайтарып алу, бұл жетістік сол жылы (1765 ж.) жасалған оселлада атап өтілді. Сол жылы Эмо Альмиранте (Венеция) (келісу флотының вице-адмиралы) қызметіне көтерілді. Адриатикадағы қарақшылыққа қарсы күштерге қарама-қарсы, 1760 жылдары Венеция Барбария мемлекеттеріне қарсы басқа саясатты таңдады. 1763 жылы Алжирмен және Туниспен, 1764 жылы Триполимен және 1765 жылы Мароккомен келісімдер жасалды, бұл мемлекеттердің билеушілері жауынгерлердің Адриатикадағы және Иония аралдары айналасындағы 30 теңіз милялық аймақта Венеция кемелеріне шабуыл жасауын болдырмайтын болды. Барбария билеушілері әрдайым келісімдерді сақтаған жоқ; 1766 жылы Эмоның туысы Джакомо Нани тұтқынға алынған венециандық кемені босату үшін Триполиден теңіз демонстрациясын жүргізуі керек болды. Келесі жылы Эмоға Алжирге қарсы ұқсас операция жүргізу кезегі келді, оның бегі жыл сайынғы соманың көбеюін талап етуге тырысты және Венеция кемелері мен олардың экипаждарын тұтқынға алды. Эмо фрегат Ercole-мен бірге Сан-Микеле Архангеле мен Костанцамен бірге Алжирге жөнелтілді және қаланы бомбалаумен қорқытты. Алжир биі кемелерді және олардың экипаждарын босатып, өтемақы төледі және Венециямен келісімді бұрынғы шарттарға қайталады. Содан кейін Эмо Марсельге жолға шығып, мұнда Венеция флотына қызмет ету үшін екі кебек сатып алды. Республика Эмоны Алтын Stole орденіне тағайындаумен құрметтеп, Эмоның ағасы Альвизеді Марсельге орденнің белгілерін жеткізуге жіберді. 1768 жылы 12 маусымда Эмо Капитано делле Нави болып тағайындалды.
Ресей-Түрік соғысы
1768-1774 жылдардағы орыс-түрік соғысының бір бөлігі ретінде Алексей Орловтың басшылығымен Ресей флоты Жерорта теңізіне 1770 жылы келген кезде Эмо Венеция эскадрильясын Эгей теңізінде рейдке шығарып, ресейліктерді көлеңкелеуге және Венеция мен француз субъектілерін және сол аймақтағы коммерциялық мүдделерді қорғауға алып барды. Эмо өзінің тапсырмаларын үлгілі түрде орындап, ресейлік операциялар туралы үнемі жаңартып отыратын және соғыс кезінде ресейлік стратегия туралы көрегендікпен баяндаған. Бұл қақтығыста сондай-ақ, Осман сұлтанының азаматтары ретінде әрекет ететін Ульциньдің қарақшылары Венецияның Иония аралдарына шабуыл жасады. Эмо оларды Китирада (Кериго) қуып, екі тұтқынға алынған кемені қайтарып алды. 1771 жылы 19 желтоқсанда Матапан мысығының маңында дауылға ұшырап, Эмоның флоты ауыр зардап шекті: оның эскадрильясының жартысы, 74 пушкалы Corriera және 28 пушкалы фрегат Tolleranza, Элос маңындағы суға батып кетті. Эмоның 74 пулемётты "Эрколь" атты флагманы тек мачталарын кесіп құтқарылды. Эмоның өзі маневр кезінде теңізге ұшып кетті, оны экипаж қиындықпен құтқарып алды. Өзінің жеке сәтсіздікке ұшырағанын сезінген Эмо шығынды өтеуге жеке байлығын тартуды ұсынды. Эмоның әскери-теңіз командалығы 1772 жылы аяқталды. Ол Венеция сенатына кірді, сондай-ақ шетелге шығып, Пруссияның Фридрих II және Австрияның Мария Терезияның соттарына барды. Бірнеше рет [[цензори]] (Венеция Республикасы) болып сайланған ол Мурано шынысын өндіруді қайта жандандыру үшін жұмыс істеді. 1775 жылы наурыз айында Эмо Венеция флотының реформаларын тексеруге арналған жеті мүшелік комиссияға тағайындалды. Венеция флотының нашар жағдайы жақсы белгілі болған және ондаған жылдар бойы талқылау мен реформалау ұсыныстарының тақырыбы болғанмен, ештеңе қол жеткізілген жоқ. Эмо комиссияның "Скриптура суль системаре ла марина да вора ин куи ерави ил кав" атты баяндамасын шығарды. Эмоция үңгірден алынған. Эмоцио. Есепте британдық Корольдік теңіз флотының үлгісі бойынша реформалар ұсынылды, бірақ комиссия кейбір ықпалды сенаторларды санаса да, оның ұсыныстары қабылданбады. 1776-1778 жылдары, тағы да Савио алле Аки лауазымында, Эмо Лагунаның айналасындағы, Брента өзеніндегі, Терраглио жолындағы және Кава каналындағы бірнеше жөндеу жұмыстарына жауапты болды.
Триполидің маңында өткен демонстрация
1778 жылы 18 шілдеде Эмо тағы да теңіз командасын алды, ол Capitano delle Navi болып сайланды, оның флагманы ауыр фрегат Lt'Sirena болды. Оның миссиясы - Венеция кеме қатынасы туралы келісім бойынша оларға берілген "іздестіру құқығын" келісілген шектерден тыс пайдалануға тырысқан Триполитанияның Пашалигімен күресу болды. Эмо өзінің флотын Триполидің алдында күш көрсетуде бастап, пашаны Республикамен жаңа бейбіт келісімге қол қоюға жеткізді. Эмоның тағайындалуы келесі жылға қайта жаңартылды, бірақ ол сапарға шығуы қажет емес еді. 1779 жылы Эмо Савио Алла Мерканзия (сауда комиссары) ретінде жібекке салынатын салықты азайту, Шибеникте (Себенико) жаңа дүкендер ашу және Египеттегі Венеция консулдығын Каирден порт қаласы Александрияға ауыстыру сияқты реформаларды қолға алды. 1780 жылы ол Provveditore ai Beni Inculti (өсірілмеген жерлер жөніндегі комиссар) болды және Веронаның айналасындағы Валли Веронези, Адидже батпақтарын суғару жоспарларын жасады, бұл жобаны Zaccaria Betti бастаған болатын. Алайда, қаржының жетіспеушілігіне байланысты бұл жоспарлар жүзеге асырылмады.
Арсенал және әскери-теңіз реформаларының директоры
1782 жылдың қаңтарында Ұлы княз Павел (болашақтағы Ресей патшасы Павел I) Венецияға келген кезде Эмо Пауылды Венеция теңіз аппаратының егжей-тегжейі туралы жеке оқытты. Венеция Санкт-Петербургке тұрақты елші жіберуді шешкенде, Эмоның есімі тізімде бірінші орында болды, бірақ ол денсаулықтың нашар екенін айтып, қымбат және тартымды емес кездесуден аулақ болды. 1783 жылы Емо ерекше комиссар ретінде Габсбургтердің елшісі Филипп фон Кобенцльмен Истрия мен Далмациядағы кеме қатынасы бостандығы туралы келіссөздерді басқарды. 1782 - 1784 жылдары Эмо Венеция Арсеналында (Inquisitore Straordinario all'Arsenale) үш ерекше инквизитордың бірі болды. Бұл тағайындау реформашы сенатор Франческо Пезароның бастамасымен және осы маңызды институтты қинаған созылмалы проблемаларды шешу міндетімен жүзеге асырылды. Оның режиссер серіктері Джованни Зусто мен Николо Эриццо болды. Ол Англия мен Франциядан жаңа кеме үлгілерін әкелді, соғыс кемелерінің жылдамдығын арттыру және техникалық қызмет көрсету шығындарын азайту үшін мыс жапсырмасын енгізді, сондай-ақ терістеу және токарлық қондырғылар жасау әдістерін жетілдірді. Сонымен қатар, ол абыройлы емес офицерлердің жалақысын арттырды, теңіз курсанттары үшін теориялық оқытуды енгізді, сондай-ақ мүгедек және қарт теңізшілерге мемлекеттік қаржыландырылатын әлеуметтік бағдарлама енгізді. 1783 жылы Маламуккода зәкірленген Fenice кемесі кенеттен батқаннан пайдаланып, инквизиторлар дәстүрлі ойлы бас кеме жасаушылардың (проти) теңіз құрылыстарын құлатуды бұза алды және оларды теңіз архитекторлары корпусымен алмастырды. Сенатор ретінде өзінің позициясын және республика үкіметіндегі байланыстарын пайдаланып, Эмо жаңа соғыс кемелерін салуға қаражат жинады: 15 -і оның өкілеттігі аяқталғаннан кейін және 1797 жылы республика аяқталғанға дейін салынды.
Туниске қарсы теңіз науқандары
1784 жылы 6 наурызда Эмо Тунис билігіне қарсы теңіз экспедициясының Capitano Straordinario delle Navi (кеме флотының бас қолбасшысы) болып сайланды. Жаңа бей Хаммуда ибн Әли республикамен араздыққа түсіп, тез арада соғыс басталды. Тунистен тауармен жүктелген венециялық кемені Мальта билігі обамен жұқтырғандықтан өртеп жібергенде, бей орасан зор өтемақы сұрады, ал венециялық адмирал Андреа Кверини келіссөзге кіріскенде, оған бей ұйымдастырған көтеріліс шабуыл жасады. 21 маусымда Эмо Венециядан Корфуға баяу сапармен жөнелтілді, онда оған тағы да көп кеме қосылды. Оның флотына бірнеше кеме, оның ішінде Эмоның флагманы, 64 пушкалы "Фама", бірнеше шебек, екі бомбалау кемесі және галиоты кірді. Флот 12 тамызда Туниске жөнелтілді. Эмоның эскадрильясы 1 қыркүйекте Тунис қаласынан бес миль қашықтықтағы Карфаген мысығына шығып, кемеге отырды. Тунистің сауда кемелеріне қарсы пираттық әрекеттерге бағытталған флоты 3/4 түнде Ла Гулет портына кіріп, пираттар тұтқындаған неаполиттік сауда кемесін қайтарып алған венециандықтарға қарсылық білдірмеді. Сардинияда су мен заттарды толтырғаннан кейін Эмо Сусске қарай жүзіп, оны 5-7 және 12 қазанда бомбалады, ал күзгі дауылдар оны қыста Сицилия мен Мальтадағы Трапаниге оралуға мәжбүр етті. Эмо 1785 жылы сәуірде Туниске оралды. Тунис биімен келіссөздер сәтсіз аяқталып, Эмо Мальта мен Сицилияға қайтып оралды. Венеция флоты ауа райының нашарлауына байланысты қайтадан Сусс қаласын ара-тұра (27 шілде 21 және 31 шілде 4 тамыз) бомбалады, бірақ аз нәтижеге қол жеткізді. Сфакс соңынан (15-17 тамыз) флоты тағы Трапаниге қайтып оралғанға дейін. Венециядан күш-жігер алғаннан кейін, оның флоты бес бірінші дәрежелі кемені, бір жеңіл фрегат, екі шебек, бір галиотты және екі бомбалау кемесін жинады, Эмо Ла Гулетке оралды. Бұл жерде Эмо өзінің ойлап тапқан сүзгі батареяларын қолданды: бос бочкалардан жасалған, ылғал құм қаптарымен нығайтылған және 40 фунтлық қарулармен және минометтермен жабдықталған үлкен жүзушілер. Бұл бомбалау кемелерімен бірге венециялықтарға 3, 5 және 10 қазан түндері теңіз қабырғаларының артындағы елді мекендерге шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Бейдің қасарысып, Емо өз жағаларын бөлшектей отырып, Трапаниге оралды. Бей өзінің бұрынғы талаптарын жалғастыра бергендіктен, Эмо 1786 жылдың басында Тунистің жағалауына оралып, Сфаксқа шабуыл жасады (6 - 18 және 22 наурыз, 30 сәуір және 4 мамыр). Тунистер оның келуіне дайындалып, қабырғаларын жөндеп, ауыр қаруларын орнатты, бұл қала мен флот арасында қатты артиллериялық жекпе-жекке әкелді. Эмо да өзінің жүзбелі батареяларының әсерін бағалап, одан да көп салмақты минометтермен жасақтады; түнгі операцияларда олар теңіз қабырғаларына дейін жеткізілді және қаланың ішкі бөлігін соншалықты қиратып жіберді, сондықтан Сфакс тұрғындары бейге келіссөздерді қайта бастауды өтінді, бірақ аз нәтиже берді. Венеция флоты Мальтаға кетіп, 28 мамырда Эмоның Сент-Марк прокуроры болып сайланғаны туралы хабар флотқа жетті, бұл оқиға үш күн мен түн бойы атап өтілді. Бей әлі де келіссөздер жүргізуден бас тартқандықтан, Эмо 30 шілдеден 10 тамызға дейін Бизертаға, содан кейін 26 қыркүйек пен 6 қазан аралығында Соссаға шабуыл жасады, ол қазір толығымен қираған күйде қалды. Бұл операциялар бұл қалаларда үлкен залал мен зардаптарға әкеліп қана қоймай, сонымен қатар Тунистің қарақшылар флотын өзінің порттарына шектеді. Олар Эмоны бүкіл Еуропаға танытты, оның түнгі бомбалау сияқты сауық-сауық бейнелері ой елегін оятты. Алайда олар өздерінің басты мақсатына қол жеткізе алмады, атап айтқанда, Тунис биін келіссөз үстеліне мәжбүрлеу. Венеция, басқа да еуропалық теңіз күштеріндей, пираттар қатерінен толықтай құтылу үшін қажет болатын ұзақ және әлдеқайда қымбат әскери науқандарға қатыспай, жыл сайынғы төлемдерді қоса алғанда, пираттармен келісімге келуді жөн көрді. Осылайша Эмоның Тунис қаласына шабуыл жасап, басып алу үшін 10 000 адамнан тұратын экспедициялық күш туралы өтініші Венеция Сенатымен қабылданбады.
Соңғы жылдары және өлімі
1787 жылдың басында Сенат Эмоны өзінің флотының басым бөлігімен бірге қайтарып алды, Тунистің жағалауын қарауылдауға Patron delle Navi Tommaso Condulmer қолбасшылығындағы кішкентай эскадрилья қалды. Эмоның есіне алуы Ресей мен Осман империясы арасындағы тағы бір соғыстың басталуымен байланысты болуы мүмкін. Тамыз айында Албания жағалауында пайда болған Осман флоты кейбір үрей туғызды, бірақ Емо, оның қозғалыстарын әлдеқайда қорқынышты күшпен көлеңкелеген, алаңдамады. Оттаман флотының миссиясы тек қана бүлікші Скутари пашасын қорқытуға арналған еді; оны орындағаннан кейін ол 1788 жылдың басында өз базасына оралды. 1791 жылға дейін Эмо Грекияның батыс жағалауында қарақшылыққа қарсы круиздерде уақытын өткізді, 1790 жылы оны Паросқа әкелген Эгей теңізіне шабуылдан басқа. Тунистік қарақшыларға қарсы күрестегі еңбегі үшін Закинф (Занте) абыройы оған алтын семсер мен медаль берді. 1790 жылдың соңында Сенат Эмоны Provveditore Generale da Mar деп атады, бірақ оған Тунистің жағалауына қарсы флотты басқаруды сендірмеді. Еуропадағы Француз төңкерісі кезінде Сенат ұзаққа созылған қақтығысқа түсіп қалудан бас тартып, бейбітшілік орнатуды жөн көрді. Сенат Эмоның агрессивті табиғаты бұл әрекеттерге кедергі келтіреді деп қорықты және оның орнына Капитано делле Навиге көтерілген Кондульмерді теңіз блокадасы мен бейбітшілік келіссөздеріне жауапты етті. 1791 жылы Венеция үкіметі күш көрсету үшін Емо флотын Кондульмер эскадрильясымен біріктірді. Бірлескен флот тамыз айының соңында Тунис жағалауында демонстрация жасап, желтоқсанда Мальтаға оралды. Өкпе инфекциясынан кейін ауруханаға жатқызылған Эмо 1792 жылы 1 наурызда Мальтадағы Ла-Вальеттада қайтыс болды. Туниспен оның ақыл-кеңесінсіз бейбіт келісімге қол қойылғанын білгеннен кейін, ол желкеге шабуылдан қайтыс болды деген әңгіме тарады. Ұлы теңіз батыры ретінде аталып, оның денесі балсамаланғаннан кейін өзінің флагманы "Фама" кемесімен Венецияға жеткізілді. Емоға ескерткіш орнатуды мүсінші Антонио Кановаға тапсырды. 1794 жылы салынған бұл қару Венеция арсеналының екінші қару қоймасында орналасқан. Канованы Республика осы ескерткіш үшін медальмен марапаттады, бұл Республиканың өзінен бұрын берілген соңғы медаль. Оның жерлеу рәсімі 17 сәуірде Санкт-Марк шіркеуінде өтті және ол Санта-Мария-де-Серви шіркеуінде жерленді. Оның қабірінің үстінде жерлеу ескерткішін Канованың мұғалімі Джованни Феррари тұңғыш рет Санта-Мария-де-Сервиде, содан кейін Сан-Мартиноға, ақырында 1817 жылдан бастап Сан-Биажиоға көтерді.
Мұра
1790 жылы ағасы Альвизе Эмоның өлімімен, Анджело Эмоның өлімі Эмо отбасының Сан-Симеон Пикколо тармағының аяқталуын білдірді. Эмоның өлімі кезінде оның жоғалуы Республиканың құлдырауының ауыр соққысы және белгісі ретінде көрінді. Эмоның беделін республиканың соңғы онжылдықтарын романтизациялауға құштар Венецияның 19-ғасырлық тарихшылары одан әрі арттырды: Гироламо Дандоло оны "Иерусалимдегі Арыстанның теңізде шыққан соңғы күркірі" деп атайды, ал Самуэле Романин үшін ол "республиканы апатты тастаудан қалжыратып" және "оның соңғы жылдары жетіспеген күш пен энергияны" қозғай алған. Романдин үшін Эмо Венеция флотының және, шын мәнінде, "өзін өзімен бірге қабірге түсірді деп айтуға болады" Республиканың соңғы ұлы әскери қолбасшысы болды. Ол қайтыс болғаннан кейін, Венеция флоты соғысуға шақырылмады. Оның кенеттен қайтыс болуы оның уланғаны туралы аңыздарға да себеп болды. Дэндоло осылай деп тұрып, оның орнын алмастыруға ғана емес, сонымен қатар Барбария мемлекеттерімен бейбітшілік келісімін жасасуға да ұмтылған өзінің орынбасары Кондульмерді кінәлі деп таныды. Бұл жайтты қазіргі заманның тарихшысы Альвизе Зорци дәлелдейді. Италияның Корольдік әскери-теңіз флотының екі су асты кемесіне оның есімі берілген.