The Strong Breed

Кіріспе

Воле Сойинканың пьесасы. "Қуатты нәсіл" - Вул Сойинканың ең танымал пьесаларының бірі. Бұл - қоғамның игілігі үшін жеке адамның құрбандығымен аяқталатын қайғылы оқиға. Бұл пьеса ерунгун дәстүріне негізделген. Ерунгун - ауылдың күнәнің құрбаны болған кісінің қоғамның зұлымдықтарын жүзеге асырып, өркениеттен қуылған жері.

Сюжет

Еман, пьесаның басты кейіпкері, "күшті тұқымның" мүшесі, жыл сайын теңізге қайық тастайтын тасымалдаушылар тобы, оның мазмұны сол жылы болған зұлымдықтарды бейнелейді. Күші бар аналар бала туғанда қайтыс болады, ал қыз досы Омае қайтыс болғаннан кейін, Эман басқа ауылға көшіп, жетекші Жагунаның қызы Сунманың көмегімен мұғалім болады. Бұл ауылда "күшті тұқым" тұқым қуалайтын тұқым емес, оның орнына, ауыл адамы, әдетте, бөтен немесе мүгедек адамды күнәнің құнын өтеуші теке ретінде таңдайды. Эманның ескі ауылында, олардың ырым-жырымдары орындалғаннан кейін, тасымалдаушылар ауылға оралған кезде, Эманның жаңа ауылында тасымалдаушы ұрып-соғылып, қуылды. Эман болса да, Ифада есімді жас мылқау баланы осындай тағдырдан құтқаруға тырысады. Эман қашып кеткенде, рәсім күтпеген бұрылыс алады. Оның артынан қуғандар тұзақ құрып, оны өлтіреді. Жаңа жыл қарсаңында Сунма Еманды ауылдан кетуге көндіруге тырысады. Эман Сунманы тыңдаудан бас тартады, өйткені ол оның өзіне деген сезімдерін сезінетінін біледі. Ол ауылға қалуға тырысады, тіпті Сунма оны бірнеше күнге қашуды өтінген кезде де. Ақыл-есі нашар Ифада Еманның үйіне ұялып барады. Алайда, Сунма оны көргенде ренжіп, қатты сөгіс береді. Эман Сунманың мінез-құлқына таңғалады, өйткені ол оған бұрын мейірімділікпен қараған. Ол Ифаданы қуып шығады. Біраз уақыттан кейін, бір қыз бала үйдің арғы жағына бір мүсінді сүйреп келе жатты. Еман оған жылы сөйлеп, тіпті мүсініне киюге мата берді. Алайда қыз оған жақындамады, себебі анасы оған басқалардан аулақ болуға кеңес берген. Қыз бала Эманға басқа балалар аналарының айтқанындай, онымен ойнамайтынын айтты. Ол сондай-ақ, жаңа жылда мүсіннің өртелетінін және ауруын алып кететінін айтты. Сунма Еманның қызбен сөйлесуіне кедергі жасап, одан кетуге шақырады. Ол Эманға, жас-жасына қарамастан, ауыл тұрғындары зұлымдыққа толы екенін айтады. Ифада оқиға орнына келеді, қыз оны өзімен бірге мүсінді қойылымға алып барады. Бірден Ифада үйге қашып келеді. Еман оны үйіне кіргізеді, бірақ Сунманың наразылығына мән бермейді. Жагуна мен Ороге бастаған аңшылар келеді. Олар Ифаданың тасымалдаушы ретінде құрбандыққа шалынатынын және егер Ифаданы алуға рұқсат етпесе, Эманның салдарымен бетпе-бет келетінін түсіндіреді. Еман Ифаданы алып кетулеріне рұқсат бермейді, оның орнына оны тасымалдаушы ретінде алып кетеді. Эман қашып кетуге тырысады да, өткенін еске алады. Он екі жасар Эман бөлек қорада тәрбиеленеді. Омае оған барады, бірақ қыздар ерлер тұратын қораларға жақындауға болмайды. Эман Омаеді кетуге мәжбүрлеуге тырысады, бірақ оның мұғалімі Омаеді жібермей жатып келеді. Тәрбиеші Омаеді пайдаланып қалуға тырысады, ал Эман оған қарсы көтеріліп, ауылды тастап кетеді, Омае әкесінің қамқорлығына қалдырылады. Бірнеше жылдан кейін оралғанда, Омаэ әлі де оны күтіп отырғанын көреді. Алайда, Омаэ Эманның баласын туғаннан кейін қайтыс болады. Еман қайтыс болғаннан кейін ауылдан қайта кетеді. Ол сондай-ақ, өз ауылындағы жүк тасушы әкесі Еманға өз мұрасын беруге тырысқанын еске алады. Ол Еманның мықты тұқымнан екенін, қандарының мықты екенін, олардың жүк тасушы болып жұмыс істеуге шақырғанын және оның ата-бабаларынан қалған жұмысты жалғастырудан бас тартқанын айтады. Қазіргі уақытта, ұзақ уақыт бойы қашып жүрген Еман қайтадан өз үйіне жетеді. Ол кірсе, тұтқындалып қалады деп қорқады. Ол сол мүсінді тағы да көріп, оған үйінен су әкелуін сұрайды. Алайда қыз қашып кетіп, ұстап алушыларды шақырады. Еман ұнжырғасы түсіп, не болғанын түсінгенде қашады. Жагуна мен Ороге Еманның шөлдегенін қыздан естіп, оны өзенге бара жатқанда ұстап алуды жоспарлайды. Олар оны тұзаққа түсіру үшін шұңқыр қазып алады. Алайда, Эман сол орға құлап қалады. Оның өліміне ауыл тұрғындары көңілі толқып, Жағұна мен Орогеге қарайды.

Eman, the play's protagonist, is a member of the "strong breed," a group of carriers who dump a boat into the ocean yearly, the contents of which symbolically represent evils that took place that year. Mothers of the strong breed die during childbirth, and when his girlfriend Omae dies, Eman moves to another village and becomes a teacher, with the assistance of leader Jaguna's daughter, Sunma. In this village, the "strong breed" is not hereditary; instead, an outsider usually a stranger, or someone with a disability is chosen by the village as a scapegoat. While in Eman's old village, carriers returned to the village after their ritual was done, in Eman's new village the carrier is beaten and exiled. Eman nevertheless takes on the role to spare a young mute boy named Ifada the same fate. The ritual takes an unexpected turn as Eman flees. His pursuers set a trap for him that results in his death. On the eve of the New Year, Sunma tries to convince Eman to leave the village for some reason unknown to Eman. Eman refuses to listen to Sunma, as he is aware that she harbours feelings for him. He insists on staying back in the village, even when Sunma asks him to stay away for a few days. Ifada, a mentally invalid man, approaches Eman's hut sheepishly. However, Sunma is disgusted to see him and rebukes him harshly. Eman is surprised at Sunma's behaviour, as she previously used to treat him with kindness. She chases Ifada away. After some time, a little girl, who was dragging an effigy, crossed the house. Eman spoke to her affably and even gave her a cloth to dress her effigy. However, the girl did not go near him, as her mother instructed her to stay away from others as she was sick. The little girl told Eman that the other children would not play with her as their mothers instructed them to. She also said that the effigy will be burned in the New Year, and it will take her illness with it. Sunma stops Eman from conversing with the girl and asks her to go away. She tells Eman that, irrespective of age, the people in this village are filled with evil. Ifada appears at the scene, and the girl takes him with her to the play with the effigy. After a while, Ifada comes running to the house, being chased by a mob. Eman lets him into his house without paying heed to Sunma's protests. The chasers arrive, led by Jaguna and Oroge. They explain that Ifada is to be sacrificed as a carrier and that Eman will face the consequences if he doesn't let them take Ifada. Eman refuses to let them take Ifada; instead, he is taken away to be the carrier. Eman tries to run away and remembers his past. A twelve year old Eman is in a separate hut and is educated under the supervision of his tutor. Omae visits him even though girls are not supposed to go near these huts where the male students reside. Eman tries to make Omae leave, but his tutor arrives before he can send Omae away. The tutor tries to take advantage of Omae, and Eman rebels against him and leaves the village, leaving Omae in his father's care. He returns after a few years and finds Omae still waiting for him. However, Omae dies after giving birth to Eman's child. Eman leaves his village again after her death. He also remembers how his father, a carrier in their village, tried to pass on his legacy to Eman, stating that they belong to the strong breed and have strong blood, and it was their call to work as carriers, and how he refused to carry on the job passed down by his forefathers. In the present, having run for a long time, Eman reaches his own hut again. He is scared that he might get caught if he gets in. He sees that little girl with the effigy again and asks her to fetch him some water from his house. However, the girl slips away and calls on the catchers. Eman is filled with disappointment and runs away while he realises what happened. Jaguna and Oroge hear from the girl that Eman is thirsty and hatch a plan to catch him while he goes to the river, the only source of water Eman can now access. They dig a pit to trap him. However, Eman falls to his death in that pit. After his death, the villagers are filled with superficial sadness and direct their blaming sight towards Jaguna and Oroge.

Тақырыптар

Сойинканың пьесасы батыс классикалық трагикалық тақырыптарды зерттеуге арналған. Сыншы Мпалив Хангсон Мсиска пьесаны экзистенциалистік әдебиет пен Киелі кітап дәстүріне жатқызады, басты кейіпкер Еманды Мәсіхтің кейіпкеріне теңеді. Сыншы Джеймс Гиббс Юджин О'Ниллдің Сойнканың магистрлік диссертациясына таңдаған тақырыбының әсерін білдіргенін айтады. Пьесада флешбектер едәуір қолданылады.