Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Николай Овсянико Куликовский (орысша: Николай Овсянико Куликовский, 1768-1846) - белгілі музыкалық аңыздың авторы. 21 (Овсянико Куликовский) композитор және скрипкашы Михаил Голдштейн жасаған. 1948 жылы Голдштейн өзінің жұмыс істеген Одесса консерваториясының мұрағатында Овсянико Куликовскийдің симфониясының қолжазбасын тапқанын жариялады. Г минордағы 21-ші шығарма 1809 жылы жазылған, оның үстінде "Одесса театрының ашылуы үшін" деген жазу бар екен. Бұл табылған дүние Кеңес Одағының музыкалық ортасында үлкен қызығушылық тудырды, өйткені оны Ресейдің Жозеф Гайдн сияқты симфонияшы шығара алғанының дәлелі ретінде қарастырды. Сонымен қатар, симфонияда украин халық әндері бар және композитордың ұлтшылдық санасы бар екенін көрсететін казак биімен аяқталды. Бұл шығарманың жалған екені кейін дәлелденді.
Mykola Ovsianiko Kulikovsky (Russian: Николай Овсянико Куликовский, 1768–1846) was the purported author of a famous musical hoax Symphony No. 21 (Ovsianiko Kulikovsky), perpetrated by composer and violinist Mikhail Goldstein. In 1948, Goldstein announced that he had discovered the manuscript of a symphony by Ovsianiko Kulikovsky in the archives of the Odesa Conservatory where he worked. The G minor work, numbered 21, was said to have been written in 1809; it bore the inscription "for the dedication of the Odessa Theater". The discovery caused a great deal of excitement in Soviet musical circles, for it was seen as proof that Russia had been able to produce a symphonist of comparable stature to Joseph Haydn. Furthermore, the symphony contained Ukrainian folk songs and ended with a Cossack dance, showing that the composer had a nationalist awareness. This piece was subsequently proven to be a fake.
Композитор деп аталатын
Овсянико Куликовскийдің өмірі туралы оның туған (1768) және қайтыс болған (1846) күндері ғана белгілі. Херсон облысының тумасы, ол жер иегері және өнердің қамқоршысы болғандығы белгілі; 1810 жылы ол өзінің крепостной оркестрін Одесса театрына ұсынды. Оның композитор ретінде белсенді жұмыс істегенін көрсететін ешқандай дәлел әлі табылған жоқ. Ол тілші Дмитрий Овсянико Куликовскийдің ата-бабасы болды.
Little is known about Ovsianiko Kulikovsky's life besides his dates of birth (1768) and death (1846). A native of Kherson Oblast, he is known to have been a landowner and patron of the arts; in 1810 he presented his orchestra of serfs to the Odessa Theater. No evidence has yet come to light to suggest that he was active as a composer. He was the grandfather of the linguist Dmitri Ovsianiko Kulikovsky.
Қалпына келтіру
Бұл шығарма 1949 жылы Одессада және Киевте орындалды, ал 1951 жылы мемлекеттік музыка баспасында басылып шықты. Ол Евгений Мравинскийдің "Мелодия" әні үшін тез жазылды және көп ұзамай екі кеңес музыкологтарының трактаттарының тақырыбы болды. Музыкалық зерттеушілердің бірі композитор, Киев консерваториясының профессоры Глеб Таранов болды. Тексеруді аяқтағаннан кейін ол Овсянико Куликовский де, Михаил Голдштейн де симфонияны жазбаған деген қорытындыға келді. Алайда Голдштейн симфонияның шын мәнінде оның өз еңбегі екенін айтты. Коммунистік партияның бір қызметшісі украиндық тақырыптарды өзінің бір шығармасында қолданғанын қатаң сынға алып, еврей болғандықтан украин мәдениетін түсінбейді және оны өз музыкасында қолдануға құқығы жоқ деп мәлімдеген кезде, ол қатты ренжіді. Голдштейн Бетховеннің украиналық тақырыптарды "Разумовский квартеттерінде" қолданғанын айтқанда, қызметшісі "Бетховен еврей емес" деп ашық айтты. Симфония, содан кейін, ол "украин" музыкасын жаза алатынын дәлелдеу үшін, кек алу актісі ретінде жазылды. Оның филосемиттік досы, украин музыканты Всеволод Чаговец симфонияны "Овсяннико Куликовскийге" жатқызуды ұсынды. Голдштейн өзінің әрекеттері үшін өтірікші және кеңестік мәдениетке сатқын деп аталды; ол 1964 жылы КСРО-дан көшіп кетті және 1969 жылдан бастап Батыс Германияда өмір сүрді. Ол қалған өмірін Гамбургте мұғалім және музыколог болып өткізді. Кейінгі басылымдарда бұл жалғандық танылмаған. Бұл шығарма Украинаның ірі консерваторияларында украин музыкасы бойынша курстарда оқытылуда.
The piece was performed in Odessa and in Kyiv in 1949, and was published by the state music publishers in 1951. It was also quickly recorded for Melodiya by Yevgeny Mravinsky, and was soon the subject of treatises by two Soviet musicologists. One of the musicologists to study the work was a composer and Kyiv conservatory professor named Gleb Taranov, who was asked to examine the manuscript of the symphony. Upon completing his examination, he concluded that neither Ovsianiko Kulikovsky nor Mikhail Goldstein had written the symphony. Goldstein, however, stated that the symphony was in fact his own work. He had been stung when a communist party functionary savaged his use of Ukrainian themes in one of his own pieces, claiming that as a Jew he could not understand Ukrainian culture and had no right to use it in his music. When Goldstein replied that Beethoven also made use of Ukrainian themes in his "Razumovsky Quartets" the functionary said bluntly that "Beethoven was not a Jew." The symphony, then, was written as an act of revenge, to prove that he could, in fact, write "Ukrainian" music. Vsevolod Chаgovets, a philosemitic Ukrainian musician friend of his, made the suggestion to ascribe the symphony to "Ovsianniko Kulikovsky". Goldstein was branded a liar and a traitor to Soviet culture for his actions; he emigrated from the USSR in 1964 and lived in West Germany from 1969. He spent his remaining years teaching and working as a musicologist in Hamburg. The hoax was not acknowledged in some later publications. The work continues to be taught in courses on Ukrainian music at the major conservatories in Ukraine.
Жарияланым
Овсянико Куликовский: No1 симфония. 21. толық ұпай, 22.2 х 30 см 79 пп. Мәскеу, Музгиз, 1951 жыл. 480 дана басылды.
Ovsianiko Kulikovsky: Symphony No. 21. full score, 22.2 x 30 cm 79pp. Moscow, Muzgiz, 1951. 480 copies printed.