Кіріспе

Неу-Рейхте - Германиядағы оңшыл саяси қозғалыстың атауы. Ол 1960-шы жылдардағы Жаңа солшыл ұрпаққа қарсылық ретінде құрылған. Оның интеллектуалды бағытты жақтаушылары өздерін ескі оңшыл нацистік дәстүрлерден алыстатып, оңшыл және консервативті спектр арасындағы ұқсастықтарды атап көрсетеді. Неу Рехттің ортақ белгісі - бұл неміс конституциясының негізгі қағидаларына скептикалық немесе теріс көзқарас, көбінесе этникалық ([[Völkisch қозғалысы]]) ұлтшылдық мағынасында.

Тарих

1964 жылы Германияның оңшыл Ұлттық Демократиялық партиясы (НДП) құрылған кезде оның жас мүшелері өздерін Юнге Рехте деп атай бастады; бұл нацистік үлгілерден ерекшеленуі және неміс студенттік қозғалысына қарсы тұру үшін болды. Олардың үміттеріне қайшы, НДП 1969 жылғы федералды сайлауда Бундестаг парламентіне кіре алмады, содан кейін олар оңшыл жаңару қозғалысын бастады. 1972 жылы Хеннинг Айхберг "Акция Новая Право" партиясының саяси декларациясын жасады, онда "антиимпериалистік азаттық ұлтшылдық" идеясы айтылды, оның ішінде Германияның бірігуіне және ұлттық қайта тууына жол ашу үшін одақтас "окупациялық күштерді" шығару кірді. 1974 жылдан бастап қозғалыс көптеген оқшауланған топтарға бөлінді, кейбіреулері неміс Volksgemeinschaft дәстүрлі идеяларын қорғады, кейбіреулері өсіп келе жатқан экология қозғалысына қосылды. Айхберг және оның ізбасарлары супердержавалардың "азаттықтан тыс" (Überfremdung) қарсы күресті жалғастырды және капитализмге де, коммунизмге де қарсы Үшінші ұстанымды жақтады. Олар солшыл сектанттық және экологиялық топтармен, сондай-ақ неміс бейбітшілік қозғалысымен байланыс орнатуға тырысты. 1980 жылы француздық Nouvelle Droite және оның негізін қалаушы Ален де Бенуаист идеяларына жақындауға жаңа үрдіс пайда болды. Олардың ұстанымдары француздық ГРЕС (Groupement de recherche et d'études pour la civilisation européenne) -тің Германиядағы бөлімшесі ретінде Туле семинарын құру арқылы жүзеге асты. 1980 жылдардың аяғында ұлттық революциялық қозғалыстың жақтаушылары оңшыл популистік партиялар, мысалы, Республикашылдар, ал басқалары ұлттық либералды спектрмен байланысты. Бұл қозғалыстың жаңа қарқыны Германияның қайта бірігуі барысында пайда болды. Франц Шёнхүбер бастаған "Республикашылар", "Про-Харақат" және "Германия үшін балама" (АФД) сияқты оңшыл партиялардың өрлеуі неміс саясаттанушыларының арасында талқылануда. Олар Италияның "Альянса Национал" және "Лига Норд", Австрияның "Еркіндік партиясы" (FPÖ), Францияның "Националдық фронты", Швейцарияның "Халық партиясы" (SVP) немесе Бельгияның "Вламс Беланг" партиясының табыстарына, сондай-ақ АҚШ-тың "Чай партиясы" қозғалысына ұқсас. "Жаңа оң" партияларының бағдарламалық мәлімдемелері неолибералды элементтерден оңшыл элементтерге дейін созылады және осылайша консервативті және либералды шеңберлерге үйлесімді болды.

Идеология

Тарихи тұрғыдан алғанда, Neue Rechte Веймар Республикасындағы оңшыл идеологтардың ұстанымдарымен байланысты, кейіннен Армин Молер сияқты жазушылар "Консервативті революция" деген тақырыппен қорытты. Бұл күштердің қатарында Артур Мюллер ван ден Брук (Das Dritte Reich), Карл Шмит, Эдгар Юлиус Юнг, Эрнст Юнгер, Освальд Шпенглер (Батыстың құлдырауы) және Эрнст фон Соломон сияқты адамдар болды. Соғыс аралығы кезеңінде олар марксизмді, либерализмді және парламенттік жүйені авторитарлық режим мен неміс Sonderweg пайдасына ашық түрде қабылдамады. Олардың нацизмнің өрлеуіне қатысты көзқарастары екіталай болды, алайда олар 1933 жылы нацистер билікті басып алудың алдында болған саяси жанжалға ықпал етті. Неу Рехттің бірнеше мүшелері сондай-ақ Джордж Сорел, Вильфредо Парето, Роберт Мишельс, Юлиус Эвола және Хосе Антонио Примо де Ривера сияқты фашистік ізашарлар ретінде қаралатын теоретиктерге сілтеме жасайды. Кейбіреулері тіпті өздерін Марксистік философтарға негіздеді Антонио Грамши және оның мәдени гегемония туралы идеялары. Текст бойынша Neue Rechte адам құқықтары туралы ілімнің негізі болып табылатын плюрализм және әлеуметтік теңдік сияқты ағартушылық принциптерді сынға алады. Расистік элементтер этноплюрализм тұжырымдамасымен алмастырылады, бұл неоконсервативті және оңшыл тәсілдерді біріктіреді. Идеологтар 1968 жылғы наразылықтардың идеалдарын және феминизмді қорлайды, олар көпмәдени қоғамды қабылдаудан бас тартып, "ұлттық сәйкестікті" нығайтуды қалайды. Сондықтан олар тарихи ревизионизмге бейім және олар "Холокост" туралы неміс "күнәсі" деп атаған нәрсеге қарсы күрес жүргізеді. Роджер Гриффиннің айтуынша, "Новая права" соғыс аралығындағы олардың алдыңғы қатарлыларының терең мәдени пессимизмін бөліседі. Бұл қозғалыстың халықтық ұлтшылдыққа сілтеме жасауы, дәстүрлі құндылықтарды қалпына келтіруде емес, палигенетикалық тұжырымдамаларға сәйкес "ұлттық қайта тууда" бас сауғалауды қалайды. Олар француздық Nouvelle Droite саяси қозғалысына ұқсас, олардың жалпы саяси ұстанымы, соның ішінде Ален де Бенуаның антиамерикандық сезімдері де ұқсас. Алайда, Nouvelle Droite-дің неоязықшылық бейімділігі көптеген Neue Rechte мүшелерінің христиандық негіздеріне қарама-қарсы, бірақ бұл қозғалыста оккульттік топтар да бар. Осы уақытқа дейін Neue Rechte қозғалысы батыс либерализміне қарама-қарсы тұруға қол жеткізе алмады: негізгі неоконсервативті үрдіс соғыстан бұрынғы дәстүрлерге қатты сілтеме жасап, тіпті оң орталық партияларға әсер етсе, екінші қанаты Эрнст Никиш пен Штрассеристік тұжырымдамалардың үлгісіне негізделген саяси дауларда "революция" немесе "социализм" сияқты терминдерді ашық қолданады. Олар "Керфронт" стратегиясын құруға тырысты, бастапқыда солшыл, империалистік және капиталистікке қарсы топтар.

Желілер

Неу Рехттің танымал ғалымдары мен ықпалды тұлғалары Хеннинг Эйхберг пен Армин Молерден басқа де, де, Каспар фон Шренк Ноцинг, Карльхенц Вайсман және Готц Кубичек. Неу Рехтпен жиі байланыстыратын құрал - 1986 жылы құрылған Junge Freiheit апталық газеті. Алайда, оның бас редакторы Дитер Штайн, бұрынғы мүшесі Республикашылар, айыптайды термин және оның орнына жақтасады дәстүрлі христиандық, бірақ, әрине, ұлттық және демократиялық консерватизм. Дегенмен бұл термин Junge Freiheit-ке жақын екі айлық журнал Sezession-те жиі өзін-өзі сипаттау ретінде қолданылады. Неу Рехтеге қосылған басқа мерзімді басылымдар - [[Nation Europa (2009 жылы тоқтатылды) және оның Zuerst! мұрагері. Векерсхаймдегі Студиенцентр ХДС саясаткері Ханс Филбингердің негізін қалады. Консервативті кітапхана (BdK) Орталық Еуропадағы оңшылдардың желісін біріктіретін тағы бір элемент болып табылады. 2012 жылы ашылған және Берлиннің Шарлоттенбургтегі Фасаненштрассе қаласында орналасқан кітапхананың басты бағыты консервативті және оңшыл әдебиет. Бұл Германиядағы осындай мазмұндағы алғашқы кітапхана. Оны Каспар фон Шренк Нотцинг құрды және оның FKBF қоры кітапхананы басқарады. Кітапханада 27000 медиа бар (2014 ж.).