Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Латын қонысы (немісше: Lateinische Kolonie) - 1840 жылдары АҚШ-қа неміс иммигранттары құрған қауым. Олардың көпшілігі Техаста болды, бірақ басқа штаттарда да "латын қоныстары" болды. Бұл неміс зиялылары, еркін ойлаушылар және "латиншілдер" (неміс "Freidenker" және "Lateiner") деп аталатын, бұл қауымдарды неміс әдебиетіне, философиясына, ғылымға, классикалық музыкаға және латын тіліне арнау үшін құрды.
A Latin settlement (German: Lateinische Kolonie) is a community founded by German immigrants to the United States in the 1840s. Most of these were in Texas, but there were "Latin Settlements" in other states as well. These German intellectuals, so called freethinkers and "Latinists" (German "Freidenker" and "Lateiner"), founded these communities in order to devote themselves to German literature, philosophy, science, classical music, and the Latin language.
Техас
1848 жылғы төңкеріс кезінде неміс штаттарында саяси күрес нәтижесінде көптеген профессорлар мен студенттер тұтқындалудан және сотталудан қашу үшін Солтүстік Америкаға көшіп кетуден басқа жолды көрмеді немесе АҚШ-тағы Техастың жаңа штатында "еркін неміс ұлты" деген саяси идеалды жүзеге асыру үшін, ол кезде әлі де өсіп келе жатқан ұлттың өзі немесе екеуі де: "Ubi libertas, ibi patria", латынша "Еркіндік бар жерде менің отаным, менің елім бар". 1848 жылдан кейінгі кезеңдегі бұл босқындар кейіннен "Қырқ сегіз" деп аталды, бұдан бұрынғы саяси босқындар дәстүрінде "Драйссигер" деп аталды, бұл неміс тілінде "Үшіншілер" дегенді білдіреді. 1832-1833 жылдардан бастап неміс зиялылары Солтүстік Америкаға көшіп келді. Олардың көбі Солтүстік Америкаға топтасып, Gießener Auswanderungsgesellschaft (яғни Gießen эмиграциялық қауымдастығы) немесе "Mainzer Adelsverein" (яғни Mainz асылзаты қауымдастығы) сияқты эмиграциялық ұйымдардың қолдауымен барғандықтан, олардың көпшілігі "Латын қоныстары" деп аталатын өзіндік қоғамдастықтарға қоныстанды. Алайда бұл қоныстар ұзаққа созылмады. Қоныс аударушылар жас авантюристтер немесе классикалық білімді зиялы адамдар болды, оларды "латиншілер" немесе "латиндіктер" (неміс "латиндер") деп атады, кейде екеуі де, бірақ шаруалар емес. Сондықтан олардың көпшілігі Азаматтық соғыстан кейін Сан-Антонио немесе Хьюстон сияқты үлкен қалаларға көшіп, "латын қоныстары" құбылысының біртіндеп жойылып кетуіне таңқаларлық емес. Ол кездегі неміс қоныстанушыларының өмір салтын сипаттаудың бірін онлайн-деректерден табуға болады. Карл Мей қорының мақаласы: Фредерик Лоу Олмстед (1822-1903), Техастағы ландшафт архитекторы және саяхатшы, осы немістерге бару үшін барды. Ол оларды сипаттап, ерекшеліктерін айтты. Бұл мақалада айтылғандай, олардың ағаш қабырғаларына асылған құнды мадонналары болды, олар қайыңнан жасалған тостағаннан кофе ішті, оны Дрезденнің жақсы фарфор ыдыстарына қойды, олар пианинода ойнады және сандықтары жартысы картоппен, жартысы кітаппен толтырылды. Тамақтан кейін олар бірнеше шақырым жол жүріп, бір ағаш шатырда музыка ойнату, ән айту және билеу үшін кездесті. 1867 жылы Техасқа саяхаттаған америкалық неміс жазушысы Фридрих Капп өзінің бұрынғы университет досымен кездесті, ол оған өзінің жағдайын былайша түсіндірді: "Мен сөздің нағыз мағынасында бақытты емеспін, бірақ мен бақытсыз да емеспін, өйткені мен еркін және мәжбүрлеусіз өмір сүремін. Мен еш нәрсеге де, тек өгіздерім мен ауа райына ғана тәуелдімін. Менің революциялық ой-пікірлерімді білдіруге кедергі болатын ештеңе жоқ, тек мені ешкім тыңдамайды". Осы кездесуден кейінгі кешке Капп "латын фермерлерінің" жиналысына қатысты. Кездесулердің бастапқы мақсаты олардың Хайдельбергтегі бұрынғы студенттік өмірінің аспектілерін қайта жаңғырту болды, оның дәстүрлері, әндері мен ішімдік сеанстарымен, бірақ кездесу мағынасыз әңгімелесумен аяқталды: "Біздің өміріміз бұл жерде шынымен де шыдайтын болар еді, егер бізде боулинг жолы болса".
As a consequence of their political struggle in the German states during the revolutions of 1848, many professors and students saw no other option but to emigrate to North America in order to avoid being arrested and prosecuted or to implement their political ideal of a "free German nation" in the fairly new state of Texas in the United States, which at the time was still a growing nation itself, or both: "Ubi libertas, ibi patria", Latin for "Where there is freedom, there is my homeland, my country". These refugees of the post 1848 era later came to be called "Forty Eighters", in the tradition of earlier political refugees being called "Dreißiger", which is German for "Thirtiers". From as early as 1832–1833 onwards, German intellectuals had been emigrating to North America. Since many of them went to North America organized in groups and with the support of emigration organizations such as the Gießener Auswanderungsgesellschaft (i. e. the Emigration Association of Gießen) or the "Mainzer Adelsverein" (i. e. the Association of Noblemen of Mainz), most of them settled down in self contained communities, which were called "Latin Settlements." These settlements, however, were not destined to survive for very long. The settlers were young adventurers or classically educated intellectuals, so called "Latinists" or "Latin Ones" (German "Lateiner"), sometimes both, but by no means farmers. It is therefore no wonder that most of them went to bigger cities like San Antonio or Houston after the Civil War and the phenomenon of "Latin Settlements" gradually disappeared. One very telling description of the German settlers' ways of life at that time can be found online in an article of the Karl May foundation: Frederick Law Olmsted (1822–1903), a landscape architect and traveler in Texas, went to visit these Germans. He described them and their peculiarities. According to this article, they had valuable madonnas hanging on wooden walls, they drank coffee out of tin cups which they placed upon saucers of fine Dresdner porcelain, they played the piano and had trunks half filled with potatoes and half filled with books. After dinner, they would walk miles to meet in a log cabin to play music, to sing and to dance. On his journey to Texas in 1867, German American author Friedrich Kapp met a former university friend of his, who explained his situation to him thus: "I am not happy in the true sense of the word, but neither I am unhappy, for I live freely and without coercion. I do not depend on anything except on my oxen and on the weather. There is nothing hindering me in expressing my revolutionary thoughts, except that there is no one listening to me." The evening after this encounter, Kapp attended a meeting of the "Latin farmers." The original purpose of the meetings had been to revive aspects of their former student life in Heidelberg, with its traditions, its songs and its drinking sessions, but the meeting ended in meaningless conversations: "Our life here would actually be quite bearable, if we only had a bowling lane."
Иллинойс штаты
А. А. Б. Фауст "латын қонысы" немесе "латын фермерлері" деген атау алғаш рет Иллинойс штатының Беллвилл / Шило қаласындағы кейбір неміс қоныстанушыларымен байланысты қолданылған деп болжайды. Бұл "Буршеншафт" мүшелері болған ерлердің үлкен тобы, Германиядағы реакциялық кезеңнің қасақана әкімдері үшін арнайы кек алу объектілері болған саяси касттың неміс студенттері. Көптеген гимназия немесе университет күндері достары бірнеше шақырым радиуста жиналды. Мұндайлар Джордж Энгельман, Г. Бунсен, А. Берхелман, Густав Кернер, Теодор Хилгард, Теодор Дж. Крафт, Георг Нойхофф, Теодор және Адольф Энгельман, Карл Шрайбер, Карл Фридрих, Эрнст Декер, Вильгельм Вебер, Август Дилг. 1849 жылы 1848-1849 жылдардағы төңкеріс кезінде Бадендегі көтерілісші күштердің басшысы Фридрих Геккер қосылды. Университетте Геккер Густав Корнермен жекпе-жек өткізді; енді бұл ер адамдар жаңа үйлерінде бір-біріне достық қолын соқты. Иллинойс штатының Сент-Клэр округіне қоныс аударған неміс иммигранттары саясатқа қызығушылық танытып, онымен жақсы таныс болды. Беллвилл қаласында 15000-нан астам тұрғыны бар, онда бірнеше жыл бойы жергілікті америкалықтар қалалық кеңесте отырмады, ал барлық азаматтық лауазымдарды неміс иммигранттары атқарды. Округтің офицерлері де, әдетте, неміс иммигранттары болды, олардың ықпалы округтің шегінен тыс жерлерге дейін тарады. Эдуард Ретц үш рет мемлекет қазынашысы болды, ал Густав Корнер 1852 жылы Иллинойс штатының вице-губернаторы болды. Джулиус Райт тұсында неміс иммигранттарының ротасы Мексика-Америка соғысына жалданады, ал Азамат соғысы кезінде қару ұстауға қабілетті барлық ерлер Одақ үшін шайқасты. 1836 жылы Шилода "Deutsche Bibliotheks Gesellschaft" (Германия кітапханалары қауымдастығы) құрылды, ол 1879 жылы Конгресс ұсынған қоғамдық құжаттарды қоспағанда, 5500 томды қамтитын кітапхана құрды.
A. B. Faust speculates that the appellative "Latin settlement" or "Latin farmers" was first used in connection with some German settlers of Belleville/Shiloh, Illinois, a large group of men who had been members of the "Burschenschaften," the German student fraternities of a political cast, which had been made special objects of vengeance by the arbitrary governors of the reactionary period in Germany. Many friends of gymnasium or university days gathered together within the radius of a few miles. Such were George Engelmann, G. Bunsen, A. Berchelmann, Gustav Körner, Theodor Hilgard, Theodor J. Krafft, Georg Neuhoff, Theodor and Adolf Engelmann, Karl Schreiber, Karl Friedrich, Ernst Decker, Wilhelm Weber, August Dilg. In 1849 there was added Friedrich Hecker, the leader of the insurrectionary forces in Baden during the revolution of 1848–49. At the university Hecker had fought a duel with Gustav Körner; now these men extended to one another the hand of comradeship in their new home. The German immigrants of St. Clair County, Illinois, were interested and wide awake in politics. In Belleville, with over 15,000 inhabitants, it happened that for years no native born American sat in the city council, and that all civic offices were filled by German immigrants. The county officers likewise were generally German immigrants, and their influence extended beyond the county limits. Eduard Retz was three times state treasurer, and Gustav Körner was lieutenant governor of Illinois in 1852. Under Julius Raith, a company of German immigrants was recruited for the Mexican–American War, and during the Civil War all men capable of bearing arms fought for the cause of the Union. As early as 1836 a "Deutsche Bibliotheks Gesellschaft" (German Library Association) was formed in Shiloh, which founded a library that in 1879 contained 5,500 volumes, exclusive of public documents presented by Congress.