Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қорқыныш шегінен шығу
Excess of fear
Қорқақтық – бұл адамды тәуекелге барудан немесе қауіпке қарсы тұрудан алған артық қорқыныш сипаттамасы. Ол батылдықтың қарама-қарсысы болып табылады. "Қорқақ" деген атау қиындыққа тап болғанда мінездің кемшілігін көрсетеді. Қорқақтыққа бой алдырған адам қорқақ деп аталады. Батылдыққа қарама-қарсы болғандықтан, көптеген тарихи және қазіргі адам қоғамдары батылдықты марапаттайды, ал қорқақтық қоғамға зиянды мінез-құлық кемшілігі саналады, сондықтан өз қорқынысыңа қарсы тұрмау көбінесе айыпталады немесе жазаланады.
Cowardice is a trait wherein excessive fear prevents an individual from taking a risk or facing danger. It is the opposite of courage. As a label, "cowardice" indicates a failure of character in the face of a challenge. One who succumbs to cowardice is known as a coward. As the opposite of bravery, which many historical and current human societies reward, cowardice is seen as a character flaw that is detrimental to society and thus the failure to face one's fear is often stigmatized or punished.
Этимология
Online Etymology Dictionary сөздігіне сәйкес, "қорқақ" сөзі ағылшын тіліне көне француз тілінен келген "coart" (қазіргі француз тілінде "couard") сөзінен енген. Бұл сөз "құйрық" (қазіргі француз тілінде "queue", латын тілінде "cauda") сөзі мен зат есім жасаушы жұрнақтың қосылуынан пайда болған. Осылайша, бұл сөз бастапқыда "құйрығы бар" деген мағынаны білдірген болуы мүмкін. Бұл, қорқыныштан құйрығын көрсетіп қашатын жануардың ("құйрығын бұрап") немесе иттің қорқып құйрығын аяқтары арасына тығып алу әдетін еске түсіреді. Француз тілінен келген көптеген ағылшын сөздері сияқты, бұл сөз де 1066 жылы нормандықтар Англияны жаулап алғаннан кейін, француз тілін білетін нормандықтар арқылы ағылшын тіліне енгізілген. Дегенмен, "Coward" (мысалы, Noël Coward) ағылшын тегі "cowherd" – "мал өріп жүруші" сөзімен байланысты. Немец тілінде бұл сөз "Feigling" және "Weichei" деп аударылады, соңғысы тікелей "жұмсақ жұмыртқа" деген мағынаны береді.
According to the Online Etymology Dictionary, the word coward came into English from the Old French word coart (modern French couard), which is a combination of the word for "tail" (Modern French queue, Latin cauda) and an agent noun suffix. It would therefore have meant "one with a tail", which may conjure an image of an animal displaying its tail in flight of fear ("turning tail"), or a dog's habit of putting its tail between its legs when it is afraid. Like many other English words of French origin, this word was introduced in the English language by the French speaking Normans, after the Norman conquest of England in 1066. The English surname Coward (as in Noël Coward), however, has the same origin and meaning as the word "cowherd". In German, the word translates into "Feigling" and "Weichei", the latter of which translates back to "soft egg" in literal.
Әскери құқық
Қорқыныштың әрекеттері ұзақ жылдардан бері әскери заңмен жазаланады, ол қорқыныштың кең ауқымын қамтитын құқық бұзушылықтарды анықтайды, соның ішінде жаудың қарсы тұруында дезертирлік жасау және бұйрыққа бағынбай жауға тізе бүгу. Мұндай әрекеттерге жасалатын жаза көбінесе ауыр болады, дене жазасынан бастап өлім жазасына дейін жетеді. АҚШ-тың әскери әділет кодексінде жауынгерлік даладағы қорқыныш өлім жазасымен жазаланатын қылмыс ретінде қарастырылады. Жалпы алғанда, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қорқыныш көрсеткендер өлім жазасына кесілді, және ұсталғандар әдетте әскери сотқа беріліп, көп жағдайда оққа ұшты. Қорқыныш үшін атқыланған британдық сарбаздар соғыс ескерткіштерінде жиі еске алынбады, ал олардың отбасылары көбінесе жәрдемақы алмады және қоғамдық қарапайымдыққа ұшырады. Бірақ, көп жылдар өткен соң, осы сарбаздардың барлығы Ұлыбританияның 2006 жылғы Қарулы Күштері Заңымен қайтыс болғаннан кейін кешірім алды және "Атуға дайындық" мемориалымен құрметтелді. Британдық, канадалық, француздық, неміс және ресейлік әскерлерден өзгеше, АҚШ әскері сарбаздарды қорқыныш үшін соттады, бірақ ешқашан өлім жазасын орындаған жоқ, ал неміс командирлері жаза ретінде өлім жазасын қолдануға көбінесе құлшынбады. Әскери тарихшы С. Л. А. Маршаллдың мәлімдемесі бойынша, Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ-тың 75% жауынгерлері тікелей қауіп төнген кезде де, жауды өлтіру мақсатымен атуға бармады. Автор Дэйв Гроссман өзінің "Өлтіру туралы: Соғыста және қоғамда өлтіруді үйренудің психологиялық құны" атты кітабында осы нәтижелерді түсіндіруге тырысты. Маршаллдың тұжырымдары кейіннен қате немесе тіпті жалған деп сынға алынды және Екінші дүниежүзілік соғыстағы канадалық әскерлердің толыққанды зерттеуінде расталмады.
Acts of cowardice have long been punishable by military law, which defines a wide range of cowardly offenses, including desertion in face of the enemy and surrendering to the enemy against orders. The punishment for such acts is typically severe, ranging from corporal punishment to the death sentence. The United States military codes of justice define cowardice in combat as a crime punishable by death. Generally, cowardice was punishable by execution during World War I, and those who were caught were often court martialed and, in many cases, executed by firing squad. British soldiers executed for cowardice were often not commemorated on war memorials, and their families often did not receive benefits and had to endure social stigma. However, many decades later, those soldiers all received posthumous pardons in the UK Armed Forces Act 2006 and have been commemorated with the Shot at Dawn Memorial. Unlike British, Canadian, French, German, and Russian forces, the U. S. military tried soldiers for cowardice, but never followed through with execution while German commanders were less inclined to use execution as a form of punishment. Considerable controversy was generated by military historian S. L. A. Marshall, who claimed that 75% of U. S. combat troops in World War II never fired at the enemy for the purpose of killing, even while under direct threat. Author Dave Grossman attempted to explain these findings in his book On Killing: The Psychological Cost of Learning to Kill in War and Society. Marshall's findings were later challenged as mistaken or even fabricated, and were not replicated in a more rigorous study of Canadian troops in World War II.